Varanasi vervolg, ‘de brandstapel’

Varanasi, vervolg 20-12

 

burning ghat

Langs de ghats zijn ook veel tempeltjes en vereringen. Kleurrijke boten liggen in het water. Vaak vragen ze of ik een boottocht wil, maar ik sla beleefd af. Ik loop ook langs de burning ghat waar het vuur brand. Even denk ik dat ik al bij de crematies ben, maar dat kan helemaal niet, het is veel verder bedenk ik mij. Geen idee wat ze hier verbranden, maar ik zie een Buba voor een brandend hoopje takken zitten. Misschien is het wel de verering van het vuur zelf? (het blijkt een van de twee crematie ghats, waar op dat moment geen crematie plaats vond)

Geen foto’s

Na een hele wandeling langs de Ganges kom ik daar, de crematie ghat. Iemand spreekt me aan, “Geen foto’s maken! Is een crematie” Ik knik ja. Dit heb ik gelezen het wordt echt als on-respectvol gezien om foto’s te maken. Wat ik me ergens wel kan voorstellen. Anderzijds wordt er een flinke hype van gemaakt en is het juist een toeristische attractie geworden, oke dat is belachelijk, maar waar. Ik zie de laatste asdelen branden. Was dit een lijk?

“Geen foto’s” wordt er weer naar me geschreeuwd. Ik deed niet eens wat! Ik wil kijken bij het tempeltje, maar ik word alweer aangesproken “deze plek is voor de familie” schreeuwt hij. Wat belachelijk zeg. Ik zie wel meer mensen hier staan, ik kijk alleen van een afstandje, ik doe verder niks. “Je kunt daar naar boven als je wilt kijken, goed!” Oke dan. Als een kleinkind voel ik me weggestuurd. Wat een ophef voor niks zeg. Ik zie inderdaad een trap naar boven. Daar is een soort balkon waar ik een goed zicht heb op alles wat er beneden gebeurt.

Tere zieltjes kunnen deze alinea overslaan en hem bij het * weer oppakken.

De brandstapel

Een boot met bloemen en gekleurde doeken meert aan bij de ghat. Mannen staan om de laatste asdelen van één van de crematie plekken. Langzaam worden de dingen mij, duidelijk wat hier gebeurt. Ik zie rekjes. Ik tel ze 1, 2… 6 in totaal. Netjes op een rijtje in ‘spitsuur’ kunnen hier dus 6 lichamen tegelijk worden verbrand.

Een stukje verder zie ik water uit de ganges worden gepompt die  iemand met een soort tuinslang water de ganges in spuit. Waar dat nou goed voor is? Ik kijk beter. En begrijp dat hij de ‘as resten’ juist de ganges in spuit met water uit de ganges. Het is een beetje vreemd. Ik zie een man een stapel brandhout neer gooien. Ja, neergooien over ‘eerbied’ gesproken.

En dan zie ik het. Zoals ik het me had voorgesteld. De brandstapel… zoals heksen werden verbrand. Daarnaast zie ik een groepje mannen met op de grond iets wat in witte doeken is gewikkeld. Het dode lichaam. Samen tillen ze hem op het hout, waar nog meer hout overheen word gelegd, aangevuld met stro, vooral rond het hoofd. Zodat het goed zal branden?

Ik probeer stiekem een stukje te filmen, maar in alle geniepigheid met mijn arm eroverheen. Niet omdat ik zo nodig een brandend lijk op mijn camera wil hebben of zo een ramptoerist ben, maar omdat ik zo gefascineerd raak, omdat het zo anders is… en omdat ik wil laten zien dat we dit niet moeten over hypen. Ik kan het niet goed uitleggen en een filmpje spreekt voor zich.

Ik word gelijk alweer aangesproken… “geen foto’s!!!” de man schreeuwt hard. “he ik doe helemaal niks. De camera is uit, ik hou hem slechts in mijn hand.” Het is waar, na een klein stukje te hebben gefilmd realiseerde ik mij dat het inderdaad een beetje vreemd is. De camera ligt in mijn hand, verder niets. “Niet zo schreeuwen een beetje respect voor de mensen”, zegt een man. “He ik doe helemaal niks, hij loopt naar me te schreeuwen! Jullie Indiers zijn altijd zo nieuwsgierig naar mij, nou ik kom hier omdat ik nieuwsgierig ben naar jullie cultuur!”

De rook

De rook stijgt op en laat mijn ogen tranen. De geur… valt eigenlijk wel mee. Het is vooral de rook die het moeilijk maakt. Maar ik blijf staan. Ik wil alles zien! Een man in witte kleding steekt een bosje riet aan, loopt daarmee 3 drie rondjes om het lijk en steekt dan de brandstapel met daarin het lichaam aan. Na een flinke poos naar een stapel brandend hout te hebben gekeken zie ik niet eens de familie meer. Nog altijd is het hoofd niet in vlammen op gegaan. Misschien maar beter dat ik dat niet zie.

Ik ga naar beneden en volg de weg verder langs de ghats. Ik zie stapels met brandhout staan op gestald. Andere kraampjes verkopen de bloemen en kaarsjes. Het is een ware business, waar ik mij over laat verbazen. De een zijn dood is de ander zijn… chapati? (brood)

Chai langs de ganges

* Ik volg mijn weg langs de ganges, langs nog een paar andere ghats en drink een chai. Soms word ik aangesproken,  maar het is er rustiger dan in de straat. Bij de laaste ghat zie ik een aantal aapjes in een boom hangen. Hoewel ze soms gevaarlijk kunnen zijn, vind ik het toch altijd een bijzonder gezicht. Ik maak wat foto’s en zwerf door de straten, wat meer een woonwijk is. Uiteraard trek ik hier meer de aandacht, maar al snel vindt ik de hoofdstraat terug.

Ik ben moe, maar Varansi heeft meer te bieden. Ik ga opzoek naar de Shiva temple welke een belangrijk punt voor Hindoes blijkt te zijn. (een van de 7 bedevaart tempels) Het duurt even voor ik hem heb gevonden, maar mijn googlemaps brengt me overal waar ik heen wil. Het duurt even voor ik door heb wat er gaande is, de smalle straat staat vol met mensen, ze hebben schaaltjes met bloemen en kaarsjes in hun hand. Ze staan in de rij voor de tempel, al snel blijkt de rij tot drie straten verderop te gaan. Daar heb ik echt geen energie meer voor. Ik raak verzeild in de bazaars of souks. De bling schittert in mijn ogen. Gekleurde armbanden, sari’s en vooral veel goud en silver. Ik ben te moe en zoek een uitweg.

Gevlucht

Bij de hoofdstraat neem ik een fietsriksja weer helemaal terug naar het begin waar ik vanochtend begon, Assi ghat. Ik vlucht terug naar mijn hostel, weg van de drukte ik heb rust nodig. Het Moustache hostel waar ik verblijf ligt in een zijstraat en het is er heerlijk rustig. Ik kan wel zeggen dat het een van de betere hostels is waar ik ooit heb verbleven (en dat zijn er inmiddels een heleboel) De kamers zijn schoon en modern, maar vooral de badkamer is echt een verademing, schoon en met een heerlijk hete douche.

Ik bestel een bananen lassi (lassi is een soort yoghurt drink) en kom even tot rust op het terras van het hostel. Na een powernap ontmoet ik een Indiaas meisje in mijn kamer, ze blijkt er voor een lange tijd te slapen, omdat ze een tijdje stage loopt in Varanasi. Ze raad me aan om naar Assi ghat gaan, “s’avonds doen ze daar een soort puja (gebeden) maar met muziek en vuur enzo het is heel leuk”  

Avond Puja

Ik besluit inderdaad even langs te gaan, voordat ik ga eten. Op de ghat staan een viertal mannen in traditionele kleding op een soort podium een ritueel uit te voeren met een soort gouden (aladin) lamp waar vuur uit komt. De zwaaien er wat rondjes mee en gooien af en toe wat rijst. Na een poosje heb ik het wel bekeken en ga ik opzoek naar een restaurant.

Langs het water zijn een aantal restaurantjes, ik kies voor iets Italiaans, daar heb ik wel zin in, even wat anders. Als ik mijn lasagne heb  bestelt, blijkt het een vegetarisch restaurant te zijn. ik ben dan ook iet wat teleurgesteld als het gerecht voor me neus staan. Ik ben niet zo dol op courgette waar de lasagne voornamelijk uit bestaat, maar de saus en vooral de berg kaas maken het weer goed.

Daarna drink ik thee in een ander tentje en trakteer mezelf op een heerlijk toetje met ijs, banaan en chocolade saus. India valt me tot nog toe erg tegen in zoveel is het niks van wat ik er van had verwacht of gehoopt. Varanasi is oke, maar ik voel nog steeds niet de wauw waar iedereen het toch steeds over heeft.

De volgende dag besluit ik dan ook weer door te gaan naar het volgende plaatsje op mijn lijst, Allahabad.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie