Udaipur, ‘zonsopkomst bij het paleis in het water’

Udaipur 13-1

zonsopkomst

 Ik kom om 6uur s’ morgens aan in Udaipur. De stad is uitgestorven en donker. Uit veiligheid neem ik dan ook een Tuktuk direct naar mijn hostel. Beneden aan het hostel is een klein cafetje, ik heb mazzel dat deze man zo een vroege vogel is, want in mijn hostel is niemand. In-checken kan ik sowieso pas om een uur of 13, maar ik had toch gehoopt op een iets gastvrijer welkom in mijn hostel.

De man in het cafeetje is nog bezig te openen, maar kan mij wel alvast een thee aanbieden. Hij zegt me dat ik naar het dakterras kan gaan om de zonsopkomst te zien. Dat lijkt me een goed idee. De zonsopkomst is helaas niet zo goed, er is veel lucht vervuiling; een dikke mist die over de stad heen hangt. Nu ik toch al vroeg wakker ben en nog moet wachten op het inchecken, ga ik alvast de stad verkennen.

India, Udaipur

Stadswandeling

Het is er nog heerlijk rustig. Ik loop eerst naar de ghat vanuit daar heb ik een mooi uitzicht over het meer en het paleis in het water. Daarna slenter ik een beetje door de stad langs het meer, de tempeltjes, de ghats en dan loop ik een heel groot stuk naar het ‘fateh sugar lake’. Het is voornamelijk om de tijd te doden. Er is nog niks open zo s ‘morgens vroeg. Bij een stalletje kan ik een chai halen, maar voor de rest is vrijwel alles dicht. Het meer is wel mooi om te zien met de ochtendzon.

India, UdaipurIndia, Udaipur

 

Inchecktijd

Via een makkelijkere route loop ik terug naar mijn hostel. Het is nog steeds te vroeg om in te checken, maar je weet maar nooit, misschien zijn ze al klaar. In mijn hostel wordt ik alweer onbeschoft behandeld. “Zeg ik stel alleen een vraag of het toevallig al klaar is dan hoef je niet meteen zo te doen.” De jongen zegt, “nee inchecken is vanaf 13uur.” “Maar kan ik dan in ieder geval in de common area wachten ofzo” Dit zijn  toch eigenlijk dingen die ik niet eens zou moeten vragen, dat bied je, je gasten toch aan? Je stuurt je gasten toch niet zo de straat op? De ruimte is echt ontzettend vies. Als het schoon was kon het best een leuke plek zijn. Er liggen kussens op de vloer daar ga ik dan maar zitten. Mijn voeten plakken tegen de gore vloer. Bah.

Ik ga dan maar naar het dakterras waar een restaurant is. als het tijd is ga ik naar beneden om in te checken. “Gasten van het hostel krijgen 10% korting in het restaurant boven.” Ook weer zoiets, kon je dat niet eerder zeggen?  ik heb net een koffie afgerekend! Ja, daar kunnen ze nu niks meer aan doen natuurlijk. Wat een slappe zooi zeg. De jongen brengt me naar de kamer. “ Zeg wie is hier eigenlijk de manager?” vraag ik. De jongen schrikt. “hoezo?” “nou ik zou graag wat met hem willen bespreken!”

Teveel 

Ik begin te huilen, ik heb na een nacht niet te hebben geslapen, de halve dag door de stad te hebben gelopen, geprobeert de tijd de doden het echt gehad met dat onbeschofte gedoe van de Indiers. Ik voel me hier letterlijk niet welkom! Er komt een jongen in de kamer die me probeert te kalmeren. Het lijkt wel alsof hij het begrijpt, hij verontschuldigd zich voor de Indiers. Hoewel hij er zelf ook een is. Ik weet ook wel dat jullie Indiers niet allemaal hetzelfde zijn hoor. Ik geloof nog steeds dat er aardig mensen tussen zitten, maar ik heb niet echt veel leuke ervaringen gehad tot nog toe. De jongen komt uit Kerala, het zuiden. Het schijnt dat ze daar een stuk aardiger zijn. Dat blijkt nu wel.

Manager

De manager klopt op de deur. “Ik heb begrepen dat je mij wilde spreken.” Ja, zeg ik. En begin te vertellen. “Misschien kun je, je personeel instrueren wat aardiger met je gasten om te gaan. Dit is toch niet hoe je mensen te woord staat. Ik heb een hele lange reis achter de rug kom hier om 6 uur smorgens aan. Ja, natuurlijk snap ik dat ik nog niet kan inchecken, maar ik moest letterlijk vragen of ik mijn tas hier kan laten.

Ik kwam later terug en moest letterlijk vragen of ik alsjeblieft hier in de gemeenschappelijke ruimte mag zitten. Ik moest vragen om de wifi code. Als je een beetje gastvrijheid hebt dan had je dat allang aan kunnen bieden. Bijvoorbeeld, he als je boven in het restaurant wilt zitten krijg je 10% korting. EN niet achteraf! Zo asociaal “paspoort!” zeggen zonder me ook maar aan te kijken. Je kunt ook zeggen goh mag ik een kopie van je paspoort maken? In plaats van me als een hond te behandelen. Beetje beleefdheden zijn soms wel op zijn plaats hoor. En bovendien je gemeenschappelijke ruimte is echt te goor voor woorden als ik jouw was zou ik daar even een schoonmaker naar toe sturen!”  

Sorry is geen excuus

Ik krijg alleen maar een “ooh wat vervelend en een sorry”. “Ja, daar heb ik nu niks meer aan. Ik zit hier verdomme te janken, omdat ik niet goed word van de onbeschofte gedoe van jullie Indiërs” Nee, uiteraard kan hij niks anders doen dan zijn excuses aanbieden, ja tuurlijk! (het komt dus echt niet in hem op om mij korting of een compensatie te geven)

Als ik net een douche wil nemen klopt een van de  hostel jongens aan. “Ik kom mijn excuses aanbieden! Ik hoorde dat je een beetje van slag was dat ik niet zo beleeft ben geweest. Mijn Engels is nog niet zo goed dus misschien heb je mij verkeerd begrepen.” Weer zo een slap excuus. Mijn engels is niet zo goed dus daarom behandel ik je als een hond.

“Leuk dat je langskomt in opdracht van je manager, maar het kwaad is al geschiet, bovendien is je andere collega degene die zo onbeschoft praat, maar die komt er makkelijk mee weg.” “Rond een uur of 4 hebben wij gratis chai en een stadswandeling door de stad, je bent van harte welkom om je bij ons te voegen” “Nou ik ben nogal moe dus ik zie wel even, bedankt voor het aanbod.” Een gratis chai en stadswandeling, een aanbod voor alle gasten van het hostel, waarom zou dit nou een goed makertje voor mij moeten zijn? Ik krijg echt hoofdpijn van deze mensen.

Sari

Ik neem een douche en doe even een dutje. Daarna pak ik in blijdschap mijn sari vast. Ik ga een tailor zoeken en een mooie top laten maken. Al snel blijkt dat mijn sari zonder een top is. De duurdere sari’s zijn 1-2 meter langer en zijn dan inclusief de stof voor het maken van een top. “Nee, dat kan bij deze niet dan wordt je sari te kort”, zegt de man.

Ik ben een beetje teleurgesteld, maar kom er al snel achter dat het eigenlijk altijd zo is. De Indiase vrouwen dragen vaak een contrasterende kleur top met hun sari. Na eerst een tijd opzoek te gaan naar kant-en-klare tops, kom ik erachter dat, dat ook niet zo gebruikelijk is. Nee, je koopt een stukje stof en dat breng je naar de kleermaker, die maakt dan op maat een top voor je. Pff, jeetje wat een gedoe allemaal zeg. Als ik had geweten dat een sari zo lastig was had ik er misschien niet aan begonnen.

Ik vind een kleermaker die me heel fijn helpt. Hij denkt met mij mee en komt tot slot met de optie om een gouden top te maken. Dan past hij bij alle drie je Sari’s. Dat lijkt me een goed idee. Het stofje is iets duurder, maar daar maak ik geen punt van. Morgen tegen de avond is hij klaar.

Bellende Indiers

Ik ben terug in mijn hostelkamer, ik lig op bed. Er is een chinees meisje die nu ook onder de douche gaat. We praten zacht. De zuid-indiase jongen ligt al te slapen. Er is nog een andere jongen die in het bed boven hem ligt. Hij is behoorlijk luid aan het bellen. Dat de jongen er wakker van wordt. “Zeg ik weet dat het voor jou misschien heel normaal is, maar dit is een dormroom, het is wel  de bedoeling dat je een beetje rekening met elkaar houdt het is al laat sommige mensen willen gaan slapen. Deze jongen lag al te slapen die heb je net wakker gemaakt. Misschien kun je ergens anders gaan bellen?

Overtrokken gedrag

De jongen reageert een  beetje overtrokken. Hij zegt eerst dat ik mij er niet mee moet bemoeien en loopt dan met zijn linker hand iets te gebaren. “Hé, nou moet je echt even oppassen gozer, zo laat ik me niet behandelen, ik stel je gewoon beleefd een vraag of je misschien ergens anders kunt gaan bellen, omdat het al laat is. Je hebt gewoon geen fatsoen.” Hij went zich nu pas af van zijn telefoon, “ja ik ga zo uitchecken en weg hier”. “Je hoeft van mij niet gelijk weg te gaan, maar je kunt toch rekening houden met de jongen die al ligt te slapen?” Hij pakt zijn jas, het enige wat hij bij zich heeft en verlaat de kamer.

“Ligt het nu aan mij of reageert hij een beetje overdreven?” Het meisje komt net de kamer binnen en heeft de helft gevolgd. “Nee, dat ligt niet aan jou ik vindt het ook niet netjes, wij doen toch ook zachtjes, maar hij heeft volgens mij wat problemen ofzo, ik dacht dat er wat aan de hand is met hem.” Dat denk ik ook, maar dat geeft hem nog niet het recht zo tegen mij te doen.

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie