Trekkingdag 19, Gorakshep/Kala patthar ‘top of the world’

Trekkingdag 19, Gorakshep naar Kala Patthar

Mijn grote backpack kan ik hier laten, dat scheelt. In mijn opvouwbare rugtasje pak ik water en… stroopwafels? voor als ik de top bereikt heb. Eigenlijk waren mijn (kostbare) stroopwafels voor als ik eenzaam en alleen mijn verjaardag zou vieren. Maar mijn verjaardag was toch echt een heel stuk beter dan ik ooit had durven dromen. Na de taart van mijn sherpa vrienden was ik de stroopwafels allang weer vergeten. Het is hier een ‘ding’ in Everest; het behalen van zo een groot doel moet gevierd worden. De meeste nemen een blikje bier mee naar boven. Ik dus een stroopwafel…

Ik drink nog wat thee terwijl ik klets met mensen in mijn lodge. Ze zitten bij de kachel die uit is. “Het is hypothetisch we doen net alsof, misschien werkt het” Ik wacht het perfecte moment af tot ik begin met klimmen. Dan hoef ik niet boven te wachten tot zonsondergang.

Rond een uur of 2 denk ik dat het wel tijd word om te beginnen. Rond 5 is het al donker. Ik loop door de zandvlakte naar het bordje waarop staat Kala Patthar en een pijl naar boven. Basecamp is de andere richting uit. Het eerste stuk is vrijwel recht omhoog over het zand. Het is dus bijna als echt klimmen.

Daarna loop ik door over een iets minder stijl stuk. Nuptse, de grote reus naast Everest is vanaf hier in volle glorie. De bijzondere summit maakt mij benieuwd naar meer. Het duurt niet veel langer voor ik Everest kan zien. Ik plof neer op een randje en kijk met open mond. Ik ben in de wolken. Letterlijk. Maar ik heb de rust ook nodig om weer op adem te komen.

Ik glimlach naar de mannen voor mij; een viertal dat gekke foto’s maakt voor de berg. “misschien is het leuk als we net doen of we lopen.” “Zal ik anders de foto maken dan kunnen jullie er allemaal op.” stel ik voor. Mijn simpele gebaar wordt dankbaar aangenomen. Er wordt zelfs een vlaggetje uit de tas gehaald. Op de vlag staat een haai. “We are the sharks” zegt een van de mannen. Ik moet lachen ik heb geen idee wat het inhoud, maar ze zullen wel lid zijn van een of andere club die ‘sharks’ heet. Ik denk dat de mannen mid 50 zijn maar ik vind het zo aandoenlijk en knap dat ze zelfs op deze leeftijd het aandurven hun dromen na te streven.     

“Zal ik dan een foto van jou maken?” Ik kijk naar de bergen. “Ja dat zou geweldig zijn.” ik poseer met mijn nieuwe muts in nepali stijl en het borduursel basecamp. Ik spreid mij armen. I’m on top of the world! Mijn droom komt uit. En ik kan het gewoon niet geloven, het is zo onwerkelijk.

Ik wil verder de top bereiken, ik ga het halen! Ik heb mij nog nooit zo sterk gevoeld. Ik loop een stuk op de mannen vooruit. Na een tijdje moet ik weer even rusten. De mannen rusten samen met mij. Ik drink wat water en zie dan de stroopwafel. Ik ben er nog niet, maar hé. Hoe ontzettend Nederlands is het om een stroopwafel te eten hier in de bergen met uitzicht op Everest. Ik neem een hap van het stukje hemel dat ik al die dagen in mijn tas naar boven heb gesleept. Nee wat zeg ik, vanuit Nederland heb mee genomen. Ik ben een beetje gek dat klopt. De stroop is keihard het is ijskoud. Maar geeft me nieuwe energie.

stroopwafel

Na mijn stroopwafel vraagt een van de mannen of ik samen met hun wil lopen. Ik bedank vriendelijk. Ik ben een beetje langzaam en ik loop liever in mijn eigen tempo. Maar na een tijdje merk ik dat we toch vrijwel gelijk op gaan. Als een van de andere mannen het opnieuw vraagt zeg ik ja.

Het is echt nog maar een klein stukje. Het is echt het klimmen over de rotsen tot het laatste puntje waar het bord je staat met Kala patthar. De mannen hebben een guide en een porter. “Loop jij maar voorop” ik loop direct achter de guide de mannen treden in mijn voetstappen en als laatste volgt de porter. Dan merk ik dat het eigenlijk wel fijn is voor nu. Voor het eerst in al die dagen in de bergen hoef ik niet na te denken waar ik mijn voeten neer zet maar kan ik gewoon de guide volgen die weet welke rotsen het makkelijkst zijn. stap voor stap gaan we omhoog. Tot we bij de laatste klim komen.

Het is letterlijk een stapel rotsen die Kala Patthar heten. Vanaf hier hebben we al een enorm mooi uitzicht en ik kan het gewoon niet geloven. De mannen hebben weer een kleine pauze. De porter haalt wat bekertjes uit zijn tas en vult deze met hot lemon. Een van de mannen geeft het eerste bekertje gelijk door aan mij. “Wil je hot lemon?” Ik pak het bekertje aan het is werkelijk waar de lekkerste hot lemon die ik ooit heb gehad. Ik drink gretig kleine slokjes van de hete vloeistof die mij verwarmen. Mijn bekertje word zelfs aangevuld. Een van de mannen bied me zelfs een koekje aan maar die sla ik beleeft af. Als de mensen van de kleine piek weg zijn is het onze beurt het is echt best wel een klein stukje om op te staan en het is best populair. Het is mijn beurt. Voor de foto kruip ik over de rotsen om op dat kleine ieniemienie stukje rots te zitten wat Kala Patthar heet. I’m on top of the world! Dit gevoel dit moment neemt niemand mij meer af!

Kala Patthar

Na een kleine foto sessie gaan we weer naar beneden. Dat gaat een stuk gemakkelijker al moeten we nog steeds goed opletten waar je je voeten neer zet. En dan gebeurt het. Terwijl we naar beneden lopen zien we de zon langzaam onder gaan. De kleuren van de toppen van Lhotse, Everest en Nuptse veranderen in een waar schouwspel van kleuren. Tot de laatste gloed. Oranje rood. Dit is Everest zoals ik hem in mijn dromen zag. Dit is hét moment! Ik schiet wat foto’s en dan is het afgelopen, het is donker. We moeten terug het zal snel koud worden. Beneden zien we Gorakshep althans de plek waar Gorakshep zou moeten zijn maar het is volledig ingenomen door wolken. We lopen dus letterlijk boven de wolken. Mijn voeten maken stappen over het pad waar ik eerst zo voor huiverde, maar dat is al lang niet meer zo. Ik heb het gehaald. Een gevoel van trots overstijgt mij.

Everest

De guide en de porter steken hun hoofdlamp aan. De mijne zit ergens in mijn tas maar ik kan hem zo gauw niet vinden. Met het licht voor mij lopen we het laatste stuk tot aan de zand vlakte van Gorakshep. De dikke mist maakt de route extra gevaarlijk. Ik ben blij dat ik nu niet alleen ben. Beneden geeft de man zijn emailadres althans ik hoop dat ik het kan onthouden zeg ik.

“Wil je morgen met ons mee naar base camp?” “Ik weet niet hoe laat ik weg ga, ik ga liever alleen dan kan ik op mijn eigen tempo, maar bedankt voor het aanbod”.

Ik strompel zowat de lodge binnen. Tuurlijk ben ik uitgeput na zo een dag. Maar ik word als een godin onthaalt. Or en de Israelische vrienden juichen van verbazing. “Taryn? Where have you been? We dachten dat je gorak shep niet zou halen.” Ik lach, “ik ben net terug van Kala Patthar”. “Wat?” Dat had echt niemand zien aankomen. Or is vol van verbazing. “Toen ik je vanmorgen zag lopen dacht ik dat je Gorakshep niet eens zou halen. Wauw diep respect, wat een prestatie.”

Or is zelfs een beetje jaloers, hij had Everest ook graag met zonsondergang gezien, maar het groepje koos om naar basecamp te gaan. Als ik hem de foto’s laat zien wordt hij alleen nog maar meer jaloers. “Wauw het is geweldig. Nou morgen naar basecamp word voor jou een eitje.” Ik lach, “dat weet ik zo net nog niet.” “Ja echt wel, Kala Patthar is de max. basecamp is voornamelijk vlak. Alleen het was zo ontzettend ver. Ik dacht met een uurtje zijn we er wel maar we hebben toch ruim 2-3 uur gelopen heen en terug”.

“Yara?” Het Israëlische meisje kijkt op. “kun je mij morgen wakker maken? Op me deur kloppen rond een uur of 7?” Ze is niet echt verbaast door de vraag. Mijn telefoon is leeg ik heb geen tijd en geen wekker. Opladen vind ik te duur, 400rp per uur, zijn ze gek geworden? Daarnaast heeft het ook niet zoveel zin want, door de kou gaat de batterij toch snel leeg. Ik kies er dan liever voor om mijn camera op te laden.

“Dus je hebt een singel room?” “Wauw”, zegt Yara. Ik knik. “Nou als ik jou was had ik het wel geweten hoor. Heb je die prullenbakjes op de gang gezien? Als ik jou was zou ik er een mee je kamer in nemen en daar op plassen vannacht. Dan hoef je niet heel de gang over en het word echt een helse nacht. Heel erg koud.” Het idee is een beetje gek, maar geniaal tegelijk. Zij deelt haar kamer met een van haar reisgenootjes en is zelfs een beetje jaloers. Ik lach.

De wc is inderdaad echt een heel eind de gang over, letterlijk aan de andere kant van de lodge. Bij mijn deur sta ik stil. Ik twijfel, gadverdamme, maar trek dan toch het prullenbakje mee de kamer in. Ach, er zullen vast meer mensen op dit idee zijn gekomen. Toch?

Ik slaap in de thermo die ik de hele dag al draag. Ik heb slechts twee outfits een slaap en een wandel outfit. Om gewicht te besparen moest ik zoveel mogelijk achterlaten. Ik nestel me in mijn slaapzak welke ik verwarm met mijn fles gevuld met heet water, dat is mijn kruik (tevens mijn redding) daaroverheen gooi ik een deken van de lodge. Ik slaap met mijn muts en handschoenen aan en val dan in slaap.

Ik word een uur later hijgend wakker, in een slaapzak aanval zoals ik het noem. Helemaal ingesnoerd in mijn slaapzak schut ik abrupt heen en weer om wakker te worden uit de nachtmerrie, dat hoogte heet. Het gebrek aan zuurstof maakt dat ik steeds naar lucht wil happen. Ik val weer in slaap, maar word dan opnieuw wakker. Ik moet plassen…

Ik zit voor een halfuur te dubben wat ik zal doen. Ik wil het liefst mijn slaapzak niet uit maar verder slapen met een volle blaas lukt me ook niet. Ik sta dan toch maar op. Fuck it ik plas boven het emmertje en vraag me af of andere mensen het geluid kunnen horen door de kartonnen muren. Maar het kan me even niks meer schelen. Die nacht moet er nog een keer uit, maar dan boeit het me allang niet meer.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie