Trekkingdag 13, Namche, ‘herziende plannen’

Trekkingdag 13, Namche 3-11

De volgende dag is weer zoals ik gewend ben ik besluit op het terras in de zon wat te schrijven. Na mijn trekking naar Thame denk ik dat het goed is om het advies van Janine ( de Nederlandse vrouw) op te volgen en een dag langer te rusten.

Morgen ga ik weg. De three passes route heb ik maar uit mijn hoofd gezet. Mijn Namche vrienden raden het mij allemaal af. Het is veelte zwaar, zelfs als je knie in orde was is het zwaar laat staan in jouw situatie. De eerste pass is Kongmo la dat is een trekking die stijl omhoog gaat en vervolgens over een pad met rotsen z’n 6 uur naar beneden lopen is. De totale dag zal zeker 8 uur lopen zijn, tussendoor zijn geen lodges en plaatsen om te verblijven, geen eens thee huisjes dus je moet vroeg weg echt om 4 of 5 uur s ‘morgens met packed lunch en dan loop je tot het volgende dorp, als je daar aankomt is het donker. Ik vind het allemaal iets te overdreven, maar ik zie wel in dat het echt een zware tocht is. Te zwaar voor mijn knie nu. Zeker omdat ik ook nog eens mijn eigen tas draag én het aan het begin van mijn trekking is.

Ik besluit de ‘normale’ route naar Gokyo af te leggen (basecamp en kallapattar) meer tijd in te plannen en als het goed gaat alleen de cho la pass te doen. Ook dit zal een zware dag worden, waarbij ik veel moet klimmen, zelfs over een ice glacier en daarna afdalen. Ook deze dag zal 8 uur lopen zijn. Maar voor ik aan de cho la pass begin heb ik al wat meer tijd gehad om te herstellen.

Ik ga langs bij Nipen, in zijn winkeltje. Hij zal wel boos zijn over gisteravond. Alhoewel er is toch niks aan de hand? Als ik zijn winkeltje binnen stap reageert hij meer dan normaal. Zo overdreven alsof er niks aan de hand is, dat ik er bijna bang van word. “Wil je thee?” Uiteraard kan ik een kopje thee niet afslaan en het ontdooit het moment.

Na een tijdje komt hij terug met de thee. “Ik wil een yak fur! Waar kan ik dat krijgen?” Nipen begint te lachen. Ik snap zelf ook wel dat het een belachelijk idee is. Al ben ik vast beraden. “Dat zal nog wel lastig worden.” Nipen begint uit te leggen. Yak’s leven alleen hier boven Namche en behoren tot de Sherpa’s. Sherpa’s is de bevolking die hier in de bergen wonen, eigenlijk komen ze van oudsher uit Tibet. Ze zijn dus allemaal Boeddhistisch. Ze zullen de Yak daarom ook zeker niet slachten. Dus 1 je zult moeten wachten tot hij een natuurlijke dood sterft. Ik knik instemmend, “Ja natuurlijk hoeven ze niet te worden geslacht.” Maar voor de Sherpa’s is een dier net zo belangrijk als een mens en zodra hij overlijdt zal hij worden gecremeerd. Boeddhisten geloven in reïncarnatie en dat kan alleen plaats vinden als het stoffelijk overschot word verbrand.  Een Yak vacht is dus vrijwel onmogelijk.

Maar ik wil het! Zo goed zorgen ze nou ook weer niet voor die beesten en als hij overlijdt waarom dan niet alles gebruiken wat het dier te bieden heeft? Nipen, uit Djarling is Indiaas en dus Hindoe. Hij vindt dat ik gelijk heb, maar dat wil niet zeggen dat de Sherpa’s het daarmee eens zijn. “Ik zal een voor je vragen. Als ik het iedereen laat weten en er een Yak overlijdt misschien zijn ze dan wel bereidt hem te villen en de vacht voor je te bewaren. Ik weet niet waarom, maar ik begin bijna te geloven dat ik expres zoek naar dingen die haast onmogelijk lijken. Alsof het een soort wedstrijd is, te bewijzen dat juist wel alles mogelijk is.

In Danphe laat ik het ook even aan iedereen weten. Hoe meer mensen weten dat ik opzoek ben naar een Yak vacht hoe meer kans van slagen dit idiote plan heeft.

Dit is mijn laatste avond in Namche. Maar ik kom terug na mijn trekking naar Everest. Lee Thomas is in de bar we zwaaien naar elkaar maar er word weinig gezegd. Ik ben druk bezig met mijn blog terwijl de irritante Nipen steeds onzinnige vragen stelt. Hij vraagt veelte veel aandacht en zijn vragen hoe laat ik ga eten, of ik wel genoeg eet, hoe laat ik naar bed ga en weet ik wat nog meer ben ik echt meer dan zat. Ik geef hem een aantal keer aan dat ik druk bezig ben en ik het vervelend vind. Als hij dan nog een keer komt met de vraag hoe laat ga je morgen weg, schiet ik uit me slof. F*ck off! Ik heb hier echt geen zin meer in. Wie denk je wel niet wie je bent? Ik reis al langer en vaker alleen en ik heb geen oppas nodig die me de hele tijd de les leest wat ik wel en niet moet doen. Ik kan echt wel voor mezelf zorgen, dat heb ik je al vaker gezegd maar je blijft maar doorgaan. Hij gaat weg.

Tuurlijk voel ik me daarna schuldig. Maar kom op zeg ik was er echt even helemaal klaar mee. De volgende morgen stuur ik hem een berichtje. De reactie is echt ongelofelijk. Alles wijst eruit dat hij jaloers is op Lee Thomas, de Uk guy. Huh? Maar we waren toch vrienden, zeg ik. Dan zou je toch juist blij voor me moeten zijn! Ik kap het gesprek af, ik heb hier zo geen zin in, ik wil mij focussen op mijn trekking.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie