winddroom sonnet

Winddroom

de wind woei
de zee gaf schuimende golven
voeten in het zand bedolven
in de verte een fel gekleurde boei
mijn gedachten leken even weg van hier
alsof de wind ze mee nam naar niemandsland
maar ook mogelijk de schuld van het opzwepende zand
steeds verder weg lopend van de pier
stond even stil op een verlaten dijk
gevolgen van mijn gedachten of van de wind
overal waar ik maar kijk
even bijkomen van de rust
liggend op mijn bed
en de wind die me in slaap sust
©Taryn Meijer