Raften naar Chitwan

7-12 & 8-12

Raften

Gister de hele dag gewerkt. Dat is hoe ik mijn ‘rustdagen’ inplan. Heerlijk schrijven op een terras of in een restaurantje. Ik heb afscheidt genomen van gasti en chat ’n chill. Vandaag word een te gekke dag. Ik ga namelijk al raftend naar Chitwan. Eerst heb ik de bus naar het begin punt het is allemaal heerlijk chaotisch, lijkt wel of ik er aan gewend raak. Suraj stelt voor om me daar nog een laatste keer te zien. Maar hij is er niet. Ik vond het sowieso al te chaotisch dat het me geen goed idee leek.

Ik ontmoet twee Franse meisjes waarmee ik samen ga raften. We krijgen eerst een kleine instructie en stappen dan in de raft. Het is inderdaad best wel koud op het water, maar als we ook nog nat worden van het water, begin ik wel een beetje te klappertanden. Toch vind ik het leuk. De rivier is vrij tam, omdat we buiten het seizoen zijn, toch zijn er hier en daar wat stroom versnellingen die de raft flink laat klosten. Back! En weer peddelen schreeuwt de jongen. We moeten zijn commando’s opvolgen om de boot recht te houden.

We will rock you

Hij probeert wat sfeer in de dag te brengen met grappige spelletjes op het water. Peddel high five. Roept hij steeds, dan leggen we alle peddels op elkaar en joelen heeey! Nu laat hij de twee Franse meisjes achterover leunen over de raft terwijl ze het handvat van de peddels in elkaar haken. “Dit spel gaat om vertrouwen”, zegt hij met een grijns. Als een van de meisjes weer overeind komt valt de ander in het water. Het zou super grappig moeten zijn, maar het water is veelte koud en het arme meisje heeft de rest van de tijd lopen klappertanden met paarse lippen van de kou. Een ander spel vindt ik een stuk leuker. We klapperen met onze peddels tegen de rand van de boot wat een bepaald geluid geeft. We spelen we will rock you! Met het klepperende getik van onze peddels.

“Nog een laatste stroom versnelling en dan gaan we daar aanmeren” Mij was gezegd dat we gelegenheid kregen om ons om te kleden, maar dat blijkt slecht gewoon het strand te zijn. Ik wikkel mijn handdoek om en kleed me zo goed en zo kwaad aan. Boven staat opeens mijn bus te wachten. Jezus lekker chaotisch dit. De jongens duwen me nog even mijn ‘lunch’ in mijn handen. Ohja dat kregen we ook nog.

Chaotische busrit

Ik haast me naar de bus. Het is een typische Nepalese bus met een keiharde bollywood film. De bus slingert lekker door de bergen, op weg naar Chitwan. Ik eet mijn rijst terwijl ik half door de bus heen rol. Tegelijkertijd word ik ook nog gebeld door Suraj. “We komen naar Chitwan” Ik vindt het geweldig om hem nog een keer te zien, maar als het om bellen gaat heeft hij echt een beroerde timing. “Ik bel je zo wel even terug” Jeetje wat een chaos.

Olifanten rotonde

Een paar uur later stuurt hij mij de naam van de lodge door. Iets met Elephant. Ik vraag het de busman, maar die er niks van snapt. Ik bel Suraj en laat hem in het Nepalees met de man spreken. Wat is dat handig zeg. De man weet nu waar ik de bus uit moet en duwd me dan in een taxi die me naar een groot olifanten standbeeld brengt. Ja is dit mijn lodge dan? De man haalt zijn schouders op en zegt “Elephant chrow” terwijl hij naar de rotonde wijst. Ik bel Suraj, “ik heb geen idee, maar ik ben bij een olifanten standbeeld” Hij komt naar buiten, “hier zijn we”

Met de hele bups vrienden zijn ze vanuit Kathmandu naar Chitwan gekomen. Een van de jongens zelfs op zijn scooter. De scooter heeft al wat mankementen, maar toch wist Suraj zijn vrienden te overtuigen dat hij écht naar Chitwan moest komen. Ik vindt het super aandoenlijk.

Jeep huren

Ik probeer mijn safari voor de volgende dag te plannen. Suraj heeft een vriend die in de buurt woont. Hij heeft wat connecties en wil mij wel helpen met het regelen. “Hoeveel kost het om de hele jeep te huren? Dan kan iedereen mee!” Die jongens zijn immers helemaal hierheen gekomen voor het liefdes verhaal van mij en Suraj. Een meisje die ze nog niet eerder hadden ontmoet.

Dhal Bhat

We eten ergens een dhal bhat en chillen dan de rest van de tijd in een van de kamers. We hebben trek. “Misschien heb ik nog wel chocola in mijn tas zitten en neem ook mijn speelkaarten mee” Suraj gaat naar onze kamer en doorzoekt mijn tas. Na een poosje komt hij terug. “Ik heb alleen deze mars gevonden” Hij houdt een platgestampte mars omhoog. “Oh is dat het enige wat ik nog heb? Jij mag hem wel hebben”Voor mijn ogen gebeurt er iets wonderlijks. Hij weet de mars in 8 mini stukjes te breken dat toch iedereen iets heeft. Mijn moeder zou zeggen het is een mond ergertje, maar ik vind het prachtig om te zien hoe je zelfs zo iets kleins nog kunt delen.

Het Nepalese kaartspel vindt ik maar saai. En even later gaan er zakjes crips en rum en cola de kamer rond. Er speelt muziek van een van de jongens. Ik ben moe jongens ik ga naar bed. Het duurt een lange tijd voor Suraj ook de kamer in komt na slechts een paar uurtjes slaap gaat de wekker. Ohja de safari!

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie