Pune, ‘donkere dag in India, dief & treinscam’

18-1 Pune

Ontbijtje

Na een redelijke slaap, ga ik naar de ontbijtzaal waar ik een buffet of zoiets verwacht. Er is echter niemand. Het hele hotel lijkt wel leeg, ben ik dan de enigste gast? “Wat wil je voor ontbijt?” vraagt de manager. Ik ben helemaal verbouwereerd door de vraag dat ik nauwelijks iets kan antwoorden. “Ei”, zeg ik dan maar. Ik zit helemaal alleen in de eetzaal.

Opeens komt er een meisje naar mij toe. “Hey ik ben manager housekeeping, ga anders boven bij het zwembad zitten, is een stuk gezelliger dan hier dan brengen wij je ontbijt wel daarheen.” Ik knik dankbaar “ja, dat klinkt als een goed idee.” Het meisje neemt mij mee in de lift en dan naar boven. Yes dit is de eye catcher van dit hotel, het zwembad op het dakterras. Waarom die sukkel daar niet even eerder aan denkt snap ik niet.

Ik krijg een bord toast met omelet en wat fruit. Kan ik ook thee krijgen vraag ik de jongen die bezig is glazen schoon te maken bij de bar. Hij snapt werkelijk niet waar ik het over heb. Thee, tea chai? Ik maak een drink gebaar. Nog steeds kijkt hij alsof hij water ziet branden. Blijkbaar is hij het gaan vragen en ik krijg nadat ik al bijna klaar ben een slappe bak chai. Nou goed tot dusver het ontbijt.

Baantje trekken

De zon is heerlijk. Ik trek mijn bikini aan doe waar ik tenslotte voor gekomen ben, genieten in het zwembad. Na een paar baantjes heb ik het wel gezien. Ik moet immers om 12 uur uitchecken dus ik ga terug naar mijn kamer, kleed mij om en pak mijn spullen. Met de sleutel ga ik naar de receptie, nou nu zullen we het krijgen hoor…

Er is een andere jongen bij de receptie. Hij is erg vriendelijk. “Oh, even een momentje hoor” “Oh waarom dan?” vraag ik. “We moeten de kamer controleren.” Ik begin te lachen. “Ja, voor het geval ik zo een lelijke handdoek wil stelen ofzo?” Ik zit te wachten pff, ik heb weer een lange dag voor de boeg ik heb hier toch zo geen zin in. Maar na een tijdje komt de jongen terug, “Alles is in orde hoor!” “Fijn mag ik dan nu weg?” eenmaal buiten loop ik naar de grote straat om daar een tuktuk te zoeken.

Houdt de dief

Opeens word ik achterna gerend. Oh, dit ga je niet menen toch. De Indiase jongen brabbelt wat, iets onverstaanbaars, zeker geen Engels. “Sorry maar ik spreek geen Hindi, spreek je Engels?” Nee, dus. Ik loop door. Ik weet allang dat dit over de betaling gaat. Ze hebben mijn boeking niet ontvangen, maar ik heb wel betaald. Dit is niet mijn probleem, ze moeten hun zaken beter op orde hebben.

Nu komen er nog meer mensen aan gerend, inclusief een soort ‘opperhoofd’. “Je hebt niet betaald!” Ja, nou wordt ie mooi. Nou word ik hier te midden in de straat voor dief uitgemaakt. Ik kan mij niet langer beheersen en begin te schreeuwen. “Ik kom hier midden in de nacht aan, jullie weten niks van mijn reservering en lopen alleen maar te zeiken om geld. Hoeveel keer heb ik al gezegd dat ik het al betaald heb en ik ga zeker niet dubbel betalen voor een kamer en service als deze. Jullie moeten je zaken beter op orde hebben. En laat me nu met rust alsjeblieft.” Ik loop door.

Tuktuk redding

Er komt een tuktuk aanrijden. Ik ren achter hem aan “tuktuk” de man stopt. Ondertussen gaat de man van het hotel nog even verder. Hij probeert me bij mijn arm te pakken. Maar ik ruk mezelf los nog voor hij de kans krijgt. “En blijf met je gore poten van me af!” Ik ‘jump’ letterlijk in de tuktuk. “Naar het station alstublieft!” Kan me niet schelen wat hij voor geld gaat vragen aan het eind. Weg hier.

De man rijdt door. Hij durft het niet te vragen, maar eind van de rit doet hij het dan toch. “Wat was dat nou allemaal?” “Nou deze mensen zijn helemaal gek geworden” en ik begin te vertellen. De man begrijpt dat ik er helemaal ziek van ben. “Wat vervelend zeg. Welke station wil je? Het treinstation of het busstation?” Ik weet het niet zo goed, ik wil naar Pune. Hij stopt bij de bushalte. “Je kunt het daar vragen, anders is hier aan de overkant het treinstation.” De man is helemaal geen afzetter en vraagt een redelijke prijs voor mijn ritje. Ik geef hem wat extra, dank u wel.

ticket scam

De man bij het bus loket zegt dat ik beter met de trein kan. Een paar haltes en dan overstappen. Hij stuurt me dus naar Mumbai met de metro. Prima te doen. Eenmaal daar moet ik overstappen op een trein naar Pune.

Bij het loket vraag ik een ticket. “Deze gaat pas om 16 uur”, zegt de vrouw. “Oh, is er echt geen andere mogelijkheid.” “Nee” zegt ze. Ik koop mijn ticket voor 60rp. op de ticket staat een heel andere plaatsnaam. “Klopt dit wel?” vraag ik. “Ik wil graag naar Pune” “Ja, dit is het station van Pune”, zegt de vrouw vriendelijk. “Prima”

lunch deluxe

Ik moet mezelf dus even zien te vermaken. Ik loop wat door de straten en besluit een uitgebreide lunch te nemen. Bij een iet wat duurder restaurant, maar ik hoef dan ook niks te klagen voor de kwaliteit en de uitstekende service. Zo langzaamaan loop ik weer terug naar het station. Nu komt het. Ik vraag welke trein naar Pune gaat en word werkelijk het hele station door gestuurd. Uiteindelijk kom ik op (denk ik) het juiste perron. Het blijkt ook een soort metro en ik sta helemaal opgepropt, ik krijg bijna geen lucht. Gelukkig was ik zo slim om bij de vrouwen coupe in te stappen, al heeft dat dus ook niet veel verschil.

fouten herstellen

Na twee-drie haltes denk ik… Dit kan niet, ik hou dit niet 3 uur vol hoor. Dit is niet de goede trein. Ik zie een elektronisch bord met trein naar… de laatste halte. Maps geeft aan dat het niet in de richting van Pune is. Dit kan dus niet goed zijn. Ik stap uit. Althans ik wurm mijzelf eruit. Pff, even ademhalen. Wat nu?

Ik ga opzoek naar een ticket verkoper, onderweg word ik opgemerkt door een voorbijganger. Hij ziet mij verward en zoekend kijken. “Gaat het wel? Waar wil je heen?” “Naar Pune.” “Maar je kwam net uit de metro” “Ja, daar kwam ik dus pas later achter dit is niet de juiste trein.” Ik laat hem mijn ticket zien. “Maar je ticket gaat ook niet naar Pune” “Ja, ook daar ben ik achter ik weet niet waarom, maar ik ben gescamd bij een ticketbalie hoe kan dat nou?”

“Kom ik help je. Wil je niet liever een taxi? Ik ken iemand die je wel kan brengen.” “Nee, dank je dat is veelte duur.” Hij tikt wat in zijn telefoon en zegt dan dat er om 17uur nog een trein gaat. “Je hebt mazzel, kom.” Hij loopt met mij naar een ticket balie. Ik heb mijn ticket. Een niet gereserveerde ticket. “Je gaat gewoon de trein in en vraagt dan aan de ticketman of je een plaats kan reserveren die niet bezet is. je betaald dan wat extra aan de man, het komt goed.” Ik neem afscheidt van de jongen en loop naar het perron met mijn ticket opzak. Gelukkig zijn er nog behulpzame mensen.

No body’s wife

Ik zit te wachten op de trein als de jongen opeens op me af komt rennen. “Ik was bezorgt om je, of je de juiste trein wel zou vinden.” Hij geeft mij een papiertje met daarop zijn nummer. “Bel me alsjeblieft als je in Pune bent, ik wil weten of je goed bent aangekomen” Ik knik. “Ja tuurlijk…” Hij is weg de hoek om. Tuurlijk… niet! Sukkel denk je nou echt dat ik zo naïef ben? Zei ik het niet? Er zijn maar twee redenen waarom Indiers aardig zijn 1. Geld 2. Seks. Lekker zwart/wit; slechts zelden is er een uitzondering. (Dywansj)

Ik verscheur zijn nummer, de snippers vallen op het perron. Ik hoor het geluid van de trein die het perron op rijdt, een warme windvlaag achter latend. Na 2 en een halfuur ben ik in Pune. Eindelijk!

Ik neem een Ola taxi naar mijn hostel. In het donker wil ik niet teveel gedoe en kies ik voor een veilige en snelle manier. Bij mijn hostel weten ze gelukkig wel van mijn reservering en word ik vriendelijk te woord gestaan. “Je hebt geboekt voor een mixt dorm, wil je niet liever in de vrouwen dorm?” Vreemd genoeg is die kamer duurder. “Nee, hoor het maakt mij niet uit” “Het is er nu vol met mannen ik denk dat je je prettiger voelt in de vrouwen dorm, voor dezelfde prijs. “Nou oke dan, omdat jullie er op staan.”

vrouwen dorm

In de vrouwen dorm word ik enthousiast ontvangen door een Indiaas meisje Rupinka, uit Calcutta. “Ik ben hier voor de auditie van een reality programma. Als kind was ik al fan. “(zoiets als de gouden kooi) Ja tuurlijk gaat het haar om het geld bedrag ze ermee kan winnen, dromen mag.

De kamer bestaat verder uit nog twee Indiers. Ze zijn daar voor een schoolproject waarbij ze moeten debatteren en nog meer politiek gedoe. Er is nog een ander meisje in de kamer ze zit te bellen en ik hoor vrijwel bij elke zin la, lala. “Kom je uit Nepal?” “Ja”, zegt ze. “Hoe weet je dat?” Ik begin te lachen, “door je lala aan de telefoon” Ze moet er ook wel om lachen.

Het is erg gezellig op de meiden kamer. Ze begrijpen waarom ik het zo zwaar heb. Ook de Indiase meisjes. Een van de meisjes komt uit Mumbai, “zo jammer dat je deze ervaring hebt, maar het is echt een mooie stad hoor” Het leuke aan de Indiase meiden vindt ik dat je vrijwel direct bij hun wordt uitgenodigd. “Als je nog eens komt kun je bij mij slapen hoor en ik kan je de stad laten zien.” Datzelfde aanbod kreeg ik al eerder van Rupinka. “In Calcutta zijn de mensen een stuk gemoedelijker”, beweert ze. “Wie weet een volgende keer” Ik sla dit soort aanbiedingen nooit af. (ik heb misschien wel een jaar wereldreis nodig om al mijn reisvrienden eens op te zoeken)

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie