Pune, ‘De stad ontdekken & gandhi memorial’

19-1 Pune

Pune ontdekken 

Ik ga naar het huis van Gandhi. Na mijn ervaring in Ahmedabad leek het mij leuk ook zijn woning te zien. Het is een uur lopen door de stad, maar aangezien er verder toch niet veel te beleven valt, maakt mij dat niet uit. De entree prijs is weer exorbitant scheef. 25rp voor Indiërs en 300 voor toeristen. Ik twijfel eerst of ik het dat wel waard vind, maar ik ben nou al zover gelopen dat ik het dan met tegenzin toch maar betaal. En ja natuurlijk, het valt ontzettend tegen.

Gandhi memorial

Er is een gemoedelijke tuin, maar het is zo druk met de schoolkinderen dat je niet bepaald van rust kunt spreken. En dan is er het huis. Hier heeft Gandhi en zijn secretaresse lange tijd in gevangenschap gewoond. Op de beneden verdieping kun je de kamers zien en een collectie schilderijen, foto’s en wat teksten. Maar lang niet zo veel en mooi tentoongesteld als in de Gandhi Ashram. Teleurstellend! Voorbij de tuin is ook de laatste rustplaats van de secretaresse en een grote Bodhi boom. Niet veel meer dan een grafsteen met wat Hindi tekst.

Ik ben ontdaan. Een van de teksten in de tentoonstelling luide: “Gandhi vocht voor gelijkheid!” Ja, dat deed hij. Hoe stom is het dan dat juist hier, de plek waar hij zolang heeft gewoond er een scheve toegangsprijs wordt gevraagd. Ik kan me met geen mogelijkheid inbeelden hoe Gandhi zich hierover zou voelen. Eigenlijk is het een soort ‘omgekeerde’ discriminatie, waarbij dit keer niet de zwarte mensen worden benadeeld maar juist de witte. Uitgaande van vooroordelen dat witte mensen meer geld te besteden hebben.

In de naam van Gandhi

Ik besluit om verhaal te halen. Al weet ik dat ik mijn geld niet terug krijg; dat hoef ik ook niet, ik wil een statement maken. Het moet gewoon. Voor Gandhi! Bij de ingang zit een man de kaartjes te controleren, naast hem staat een lege stoel. Ik ga naast hem zitten. “Mag ik jou wat vragen?” Hij knikt. “Als Gandhi heeft gestreden voor gelijkheid, waarom is mijn ticketprijs dan 12 keer duurder, dan de ticket van de locals? Is dat dan geen discriminatie?” De man zwijgt even, ik weet dat mijn boodschap is aangekomen. “Dat heeft te maken met een kwestie van de regering. Ik kan je er niet echt antwoord opgeven je zou je even kunnen wenden tot de mevrouw die hier de rondleidingen verzorgd”

Het duurt even voor ik de vrouw uiteindelijk weet te vinden. Ze is net op weg naar het graf, met een groepje toeristen, als ik haar staande houdt. “Zeg, ik weet niet waarom, maar ze sturen mij naar u. Ik neem aan dat u veel weet over Gandhi en zijn leven. Klopt het dat Gandhi streefde naar gelijkheid?” “Ja, dat kun je zeker wel zo stellen ja.” “Mag ik vragen waarom mijn ticketprijs dan 12 keer duurder is dan een local ticket? Dat is toch niet eerlijk?” Even staat de vrouw met haar mond vol tanden.

“Ja, zegt ze, “Dat is inderdaad niet eerlijk. En weet je ik ben het met je eens, het is inderdaad een beetje vreemd, maar helaas kunnen wij er niks aan doen. Dit terrein is van de regering en die heeft de ticketprijs vastgesteld.” “Dan mag die regering zich wel even achter zijn oren krabben. Denkt u dat het de prijs waard is?” Ze aarzelt, ik zie in haar gezicht dat zij geen 300 roepies zou betalen voor een sight als deze, maar ze wordt onderbroken door een Amerikaanse jongen van haar rondleidings-groepje.

Bemoeienis

“Ja, ik vindt het echt wel 300rp waard hoor.” Hij brengt het op een ‘wat zeik je nou manier’. “Oh, dat vindt ik dan wil interessant, waarom vindt jij het deze prijs dan waard?” “Ach voor ons is het maar $3,- dat kunnen we makkelijk missen. In de US hebben we ook verschillende toegangsprijzen. Ik vindt het erg interessant er ligt zoveel geschiedenis op dit terrein.” “Ja, dat klopt maar de Gandhi ashram was gratis en daar vindt je nog veel meer interessante dingen. In Europa is de ticketprijs voor iedereen hetzelfde, iedereen wordt gelijk behandeld. Jammer dat, dat hier niet gebeurt. Voor jou is het máár $3 voor mij is het mijn avondeten.”

Maar ik loop al weg. Het heeft geen zin met deze Amerikaanse toeristen te discussiëren, ze snappen totaal niet waar het overgaat. Het gaat hier niet over of $3 veel geld is of niet, of dat ik het makkelijk kan missen of niet. Het gaat hier om gelijkheid! “bedankt voor uw tijd”, zeg ik tegen de vrouw, die nog steeds een beetje ontdaan naar mij kijkt. Ik kan zien dat ze dit nog nooit eerder heeft meegemaakt.

Betaal niet voor sightseeing

Genoeg van deze onzin. Nogmaals, betaal niet voor je sightseeing! Dat is de grote tip voor India. Ik ga weer terug richting mijn hostel. Eigenlijk zou ik de puntjes van mijn haar moeten laten knippen. Ik stap langs in een ieniemienie kapsalonnetje. “hoeveel kost het om mijn dode puntjes te knippen?” 400rp zegt de man. Ik heb geen zin om te wachten en laat het dan maar zitten, het valt eigenlijk wel mee. Opeens komt het besef dat Gandhi’s Memorial bijna net zo duur is als een knipbeurt. Zie je hoe schreef het is?

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie