pokhara, ‘weerzien in chat & chill’

Pokhara 2-12

Ik heb een kort nachtje want, om 6uur gaat mijn wekker. Verdomme ik haat vroeg opstaan. Ik pak de laatste spullen in mijn tas. Mijn nieuwe roomies ken ik niet en sommige hebben blijkbaar ook een bus te halen. Een van de jongens komt met hele verhalen en van allerlei onzinnige vragen. Ik weet het niet en laat me alsjeblieft met rust ik ben nogal gestresst “ik moet dit allemaal”, grrr ik stamp nog wat aan, “in mijn tas krijgen”. Mijn sandalen hang ik dan maar aan de buitenkant van mijn tas. Nou het zal wel goed gaan zo.

Dan moet ik de man van me hostel wakker schudden die in een huiskamer ligt te snurken. He verdomme!  He, je zou me toch naar de bus brengen? Ik heb niet zoveel tijd meer hoor. Dan hebben we een gedoe over het geld ik moet betalen. Maar de man heeft niks bijgehouden in zijn boek hoeveel ik moet betalen. Ja, jezus dat is niet mijn probleem. Vervolgens kan de man ook nog eens niet rekenen. Kom op nou zeg! Hij belt met de bus. “Rustig maar ze wachten op je”. Ja, dat is dus het punt ik had er al moeten zijn. Er is nog een andere jongen die blijkbaar dezelfde bus heeft.

In de bus

In de bus gaat het weer lekker op zijn Nepalees. De ticketman wilt perse dat wij naast elkaar zitten terwijl wij beiden het er van nemen dat we wat ruimte hebben. “He, maar de bus is zo goed als leeg, wat zeur je nou, laat die jongen lekker zitten joh” “Nee, bus is vol” Om de 10 min komt hij zeggen dat er geen plek is. Na de zoveelste keer schiet ik weer bijna uit me slof. “He ben je blind ofzo? Gebruik je ogen, je ziet toch dat de bus half leeg is. Als er straks mensen komen dan gaan we heust wel verplaatsen, wacht het nou maar af!”

De bus stopt onderweg nog een aantal keer waarna hij inderdaad toch vol zit de jongen komt dan toch maar naast me zitten. Wat een gedoe he. De bus chauffeur komt nog even zijn gelijk halen, ik zei het toch. Ik lach, ja tuurlijk joh zeik niet zo. De helft van de weg heeft die jongen goed gezeten.

De weg is weer een verschrikking die slingert door de bergen. Ik raak er een soort van aan gewend. Toch kan ik vrijwel de hele dag niks eten van de misselijkheid. In Pokhara word ik gelijk alweer aangeschoten door diverse opdringerige tuktuk drivers en taxis. Nee, nee, nee.  Ooh snappen ze dan echt niet dat dit juist averechts werkt? Ik begin te lopen. Ik word gevolgd door een jongen uit de bus. Hij vraagt of hij mijn hotspot even kan gebruiken om een vriend een bericht te sturen. “Ja, prima” We lopen een stukje samen op, maar dan sla ik af en zeg gedag.

Het Hostel

Mijn hostel is zo een typische hippie plek waar je bij de deur je schoenen uit moet doen. Er is een meisje die mij verwelkomt. Later blijkt zij ook de Yoga lerares. Mijn bed is prima en ik val inslaap voor een dutje. In de kamer is een Belgisch meisje die een beetje ziek is. Later komt ook een US meisje terug. “Oeh, ik heb denk ik wat verkeerds gegeten. Ik voel me niet goed hoor.” Ohjee, ik zit dus in de zieken boeg.

Opeens word ik gebeld door Suraj, “Ik ben onderweg naar Pokhara” Ik kan mijn oren niet geloven. “Wat?” “Ja ik had wat werk onderweg en nu heb ik besloten dan maar door te rijden naar Pokhara, ik moet je gewoon nog een keer zien” Als ik heb opgehangen geloof ik het nog steeds niet. Ik praat met het US meisje, “Jeetje dit geloof je toch niet, ik had al afscheidt genomen, nooit gedacht dat hij hier heen zou komen” “Hij is dan wel echt gek op je zeg” “Ja, knik ik. Ik zucht, “Ja weetje ik vindt hem eigenlijk ook heel leuk, maar dit heeft toch geen kans van slagen? hij maakt het zichzelf alleen maar moeilijker” Mij trouwens ook. Nou goed hij is nu al onderweg dus ik kan er maar beter het beste van maken en genieten van de weinige tijd die we samen hebben.

Chat & Chill

Ik ga naar Chat en Chill, een aanbeveling van Hazel en Jags. Ze hebben hun vriend, de eigenaar van het restaurant, Gausti, gevraagd ‘voor me te zorgen’. Als ik binnen kom lijkt het alsof hij me dus al verwachtte. “Ik was al bezorgd wanneer komt ze nou?” “Wauw wat mooi, het begrip ‘mijn vrienden zijn jouw vrienden’ valt hier op zijn plaats” Ik neem plaats het plateau met kussens. Het cafe heeft een geweldige ambiance. Vrijwel gelijk komt de huis hond naast me zitten. Ze leunt tegen mijn aan terwijl ik haar aai. Wat een geweldig beest. Het duurt nog even voor Suraj er is dus ik bestel maar wat te eten.

Even later staat er een nog pruttelende chicken sizzler voor mijn neus. Verrukkelijk! Gausti houdt me gezelschap en al snel word ik ook betrokken bij de andere gasten die aan het tafeltje naast mij zitten. Een van de jongens heeft een tattoo laten zetten op zijn borst, zijn tattoo artist zit naast hem. Ze smoken, maar ik sla beleefd af.

Even later word ik gebeld door Suraj, ik ben nu op weg naar Chat ’n Chill maar ik heb zo een honger kun je alvast wat te eten bestellen? Ik kijk naar de kaart ja hoe moet ik nou weten waar hij trek in heeft. Ik stuur hem een foto van het menu. Ach hij is er al bijna. Ik zeg Gausti “er komt zo een vriend, hij heeft honger, maar ik weet niet wat ik moet bestellen hoor” Hij lacht ooh dat is goed. Ik stuur Suraj de locatie door want het zit in een donkere zijstraat en het is zonder google moeilijk te vinden.

Suraj komt binnen ploft naast me en geeft me een kus. Hij pakt me hand, “Ik heb je zo gemist!” Ik ben nog steeds in gesprek met het andere gezelschap en laat Suraj snel wat te eten kiezen. Gausti: “Oh, als je had gezegd dat hij local was dan wist ik wel wat hij wilt eten hoor!” Ik lach, dat is ook zo. Suraj en Gausti praten even in het Nepaleens. We zitten daar vrijwel de hele avond en zelfs nog na sluitingstijd. Bij de rekening worden we gematst. Eigenlijk ben ik te moe om nog ergens heen te gaan.

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie