Pokhara, ‘Paragliden door de lucht met adelaars’

Pokhara paragliden 4-12

Angsten overwinnen

Suraj en ik hebben afscheid genomen. Vandaag wordt een bijzondere dag, ik ga namelijk paragliden! Pokhara schijnt de beste plek ter wereld! om te paragliden en nu we er toch zijn… Voor iemand die voorheen bang werd van hoogtes en het nog nooit gedaan heeft, is dat ook behoorlijk spannend. Toch ben ik in goede handen. Mijn paraglide-guide is ook weer een geweldige aanbeveling van Hazel en Jags. Hij is een vriend van de eigenaar van cafe Danphe, de beste man heeft namelijk van Everest summit geparaglide, hij lande ergens beneden in Namche ze zijn toen gaan hiken en hebben het laatste stuk gekajakt. Kijk als je dan toch jezelf van een berg af laat vallen met enkel een vlieger, laat het dan met een van de meest ervaren paragliders ter wereld zijn!

Lakpa is ook nog eens erg aardig en na een koffie en thee op een zonnig terras gaan we gemoedelijk naar de berg. Een vriend brengt zijn auto weer naar beneden, want ja naar boven is een ding, maar wij gaan via de lucht naar beneden. Na een zenuwenplasje bij het hutje waar we opstijgen word ik in het tuigje geïnstalleerd. Ik zie de mannen druk met alle touwtjes in de weer en dan plop staat de paraglide in de lucht.

Rennen

Voor ik het weet word ik aan mijn guide vast geklikt. “Oke rennen he”. Even tijd om aan het idee te wennen krijg ik niet. Ik ren naar het einde van de klif, rennen en dan op het moment dat ik denk we vallen hang ik al in de lucht. Mijn benen nog steeds aan het rennen door de lucht.

Wauw dit is geweldig! We gaan hoger en hoger en ik heb een uitzicht over de bergen en het meer beneden. De grote stupa en dan… ik zie adelaars beneden mij vliegen, met hun typerende vleugels die lijken op gespreide vingers.

Wagenziek in de lucht

Opeens word ik niet lekker. “Oeh, ik word opeens heel erg misselijk!” Lakpa lijkt het niet echt wat uit te maken. Ik probeer te genieten van het uitzicht en het vervelende gevoel te onderdrukken. Opeens voel ik dat ik het niet meer vol houdt. “Als je moet kosten naar de zijkant hé!” zegt hij. Ik hou het nog een kleine minuut vol, maar zie dan toch mijn ontbijt omhoog komen. Gadverdamme, wat is dit vreemd; dikke klodders kots zweven door de lucht naar de grond. Er zit ook iets op me vest, maar dat maakt me nu even niet uit. En nog een lading, oh ik walg van mezelf. Maar ik kan er niks aan doen. Het schijnt wel vaker voor te komen. Niet zo gek als je bedenkt dat je door de lucht zweeft en rondjes aan het draaien bent.

Hehe we zijn geland. Ik zit nog even bij te komen in het gras terwijl Lakpa zijn paraglide weer opvouwt. “Kom”, zegt hij “dan gaan we eerst even wat drinken dat is goed voor je” bij een stalletje krijg ik een sprite met extra lemonsap en inderdaad na een tijdje voel ik me iets beter. Dan sprinten we naar een bus die ons een stuk verderop afzet. De bus is een typisch Nepalees geval. We moeten staan en houd me werkelijk aan alles vast om rechtop te blijven. De bus slingert alle kanten op door de bergen, naar beneden. Bij het meer huren we een kayak, de jongens kennen elkaar.

Pedellen

Samen pedellen we naar de overkant van het meer. Hij begint eerst met, laat mij maar achterin zitten dan kan ik sturen en uit te leggen hoe ik moet peddelen. Maar zodra mijn peddel het water raakt snapt hij het. “Dit heb je vaker gedaan!” Ik lach, ik ben opgegroeid aan het water, het eerste wat ik moest leren, was roeien. Peddelen is niet veel anders dan dat. In het midden van het meer is een klein eilandje waar een tempel staat. Voor vele een belangrijk punt in Pokhara.

We zijn aan de overkant. Nu begint de tocht over de trappen naar de world peace stupa. Ja dit is het. We wandelen samen naar boven, halverwege nemen we lunch bij een gezellig restaurantje met een geweldig uitzicht over het meer en de stad Pokhara.

Nu is het niet ver meer naar boven, de stupa is een witte verschijning die je vanuit Pokhara, boven op de berg kunt zien. Nu staat deze stupa voor mij. Boeddha kijkt me aan. Ik trek mijn schoenen uit en volg Lakpa in drie rondjes om het bouwwerk heen. Al heb ik meer oog voor de omgeving dan voor het bouwwerk zelf. Wauw!

Eenmaal naar beneden wordt Lakpa opeens gebeld. Hij geeft de telefoon aan mij, “Het is je vriend” Ik snap het even niet. Ik heb mijn  telefoon niet gehoord. Suraj aan de lijn: “Ik maakte me zorgen of je al geland was!” “Oh, maak je geen zorgen deze man is een van de beste! Ja, we zijn een tijdje terug al geland.” Eenmaal beneden word ik weer met de auto terug gebracht naar Pokhara centrum en nemen we afscheidt. “Wauw, bedankt voor de geweldige dag!”

Lakpa en zijn vriend Babu zijn in 2012 door de National geographic uitgeroepen tot Avonturiers van het jaar.

De volledige documentaire van hun avontuur kun je hier zien. Aanrader! 

Mocht je zelf ook met Lakpa door de lucht willen zweven? stuur dan even een berichtje ik breng jullie graag met hem in contact. 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie