Pokhara, ‘off road scooter & movie met pizza

Pokhara 5-12

Ik word langzaam wakker. De Austalische jongen in mijn kamer: “goodmorning! Wat zijn jou plannen voor vandaag?” “Eigenlijk heb ik die nog niet. “Ik ga zo naar de juicery heb je zin om mee te gaan?” gaat hij verder. “Juicery ooh daar heb ik eerder van gehoord, wat is dat precies?” “Ach een goed restaurantje aan het meer waar ze verse sapjes hebben en geweldige broodjes.” Klinkt als een plan.

“Eerst koffie”, zegt Roan. Na koffie komen we aan in het sap tentje waar iedereen het over heeft. Het heeft inderdaad een heerlijke sfeer en zo aan het meer met de zon is het een ideale plek voor een ontbijt/lunch en een chille ochtend.

scooter

Roan wil een scooter huren en daarmee om het meer heen rijden. “Als je zin hebt kan je mee.” Ik weet het niet, ik ben niet zo een type om achterop een scooter een beetje rondjes te rijden. Anderzijds lijkt het me ook wel weer geinig om de andere kant van het meer te zien en ik heb toch geen plannen voor vandaag. Nouja, ik wil wel op tijd terug zijn voor Yoga les in ons hostel. Prima zegt hij.

Terwijl we opzoek gaan naar een scooter, wat nog niet zo makkelijk blijkt, zien we buiten het bord bij de movie garden. Welke film draait er vanavond? “Ah, cool de Matrix!” “Oh, vet das lang terug die wil ik wel zien!” Roan lijkt een beetje verbaast door mijn reactie op een typische mannen film, maar zegt dan met hetzelfde enthousiasme: “Ja, cool dan gaan we vanavond naar movie garden!”

En zo is de dag opeens snel volgepland met geweldige dingen. Nou eerst maar eens die scooter. Roan staat erop dat ik een helm op doe, ook al zegt de verhuurster dat het niet nodig is. Oke, het is misschien wel veiliger. Daar gaan we hoor.. Ik moet er wel om lachen, na mijn ritje op de motor bij Suraj is dit wel een even wat anders. Het scootertje komt soms maar met moeite vooruit

Dan blijkt de weg ook nog eens typisch Nepali te zijn, of te wel er is geen weg. Slechts een zandweggetje met stenen en kiezels. We hobbelen over het wegdek. Shit he! Ik blijf Roan moed inpraten dat het verderop vast wel beter wordt, terwijl ik mij krampachtig vast blijf houden en schrap zetten om niet van de scooter te vallen.

Modderpoten

Toch moet ik toegeven, het uitzicht is prachtig! En we hebben enorme lol dus ik heb geen spijt van deze beslissing. Roan slaat af naar links.  Dit is toch de weg? Nou het word vanaf hier alleen maar erger, de weg bestaat nu uit een modderig pad en verderop zitten we zelfs vast. Ik stap af zodat ik de scooter uit de modder kan duwen. Opeens schiet hij weg en stap ik met mijn sandalen vol in de modder. Gadverdamme! Het is een hilarisch moment waar we de hele weg nog over kunnen na praten. Dat word even later nog aangevuld met de weg naar boven waarbij ik opnieuw geregeld moest afstappen om de scooter omhoog te duwen. Weetje, ik ga wel lopen!, grap ik.

Het idee om een rondje om het meer te rijden blijkt een ware illusie aangezien dit alleen bergen zijn. Eindelijk boven aangekomen, vraag me niet hoe, zijn we aan de andere kant van de world peace stupa. Roan: “Vanaf nu gaan we naar beneden en kijk de weg is een stuk beter, durf je het nog aan?” Ik grinnik, “als ik weer naar beneden wil zal ik wel moeten he.”

Opstartje

We krijgen de scooter niet gestart, gelukkig zijn de Nepalenen altijd heel behulpzaam. Dat werkt ook heerlijk als er 6 verschillende mensen aan een scooter lopen te trekken en duwen om hem aan de praat te krijgen. Niet echt dus. Een simpele kick start doet wonderen. “ik zei het tcoh!” Maar ja wat weet een vrouw nou he! Roan rijdt vrijwel zonder gas te geven naar beneden. We zijn terug in Pokhara, “zullen we de scooter maar terug brengen? Dan ben jij nog op tijd voor Yoga en dan gaan we gelijk daarna naar movie garden.”

In de knoop

yoga les is eigenlijk een privéles, want niemand anders heeft zin om mee te doen. Het meisje komt uit de UK. Gisteravond hebben we nog haar verjaardag gevierd met de mensen van het hostel. Ik ging alleen mee voor het avondeten en eenmaal terug in het hostel waren er twee Israëlische gasten die hun Chanoeka kaarsjes aan wilden steken en daarbij een soort (mislukte) oliebol uitdeelden. Ach, het gebaar vond ik erg leuk.

We beginnen met de zonnegroet zoals dat in de Yoga heet. Ik heb thuis wel eens Yoga geprobeert met youtube filmpjes, maar dit is toch echt even andere koek. Het gaat allemaal om in en uit ademing en een halfuur later sta ik volledig in de knoop. Is dit goed? Nee, natuurlijk niet. Ze is ook nog eens best wel streng. Nou snap ik dat het er om gaat dat ik het wel goed doe en niet zomaar wat sta aan te prutsen, maar eigenlijk vind ik het aan prutsen een stuk comfortabeler. Ik vind het allemaal maar te ingewikkeld en moeilijk. Na de les is mijn droom die ik ooit had opgevat om een Yoga chick te worden, volledig verdwenen. Dit is niks voor mij. Laat mij maar lekker dansen ofzo. De afsluitende meditatie is daarin tegen wel weer helemaal mijn ding, ik mag daarbij gewoon plat op de yoga mat liggen. Corps houding noemen ze dat, alsof je dood ligt.

Tuin film

In slechts een paar minuten ben ik klaar voor de movie garden. “Oh ben je nu al klaar?” vraagt Roan. De movie garden is een ander begrip in Pokhara. Het is zoals de naam al doet vermoeden een prachtig aangelegde tuin met een brede trap waar stoelen en tafels zijn opgesteld; elke avond om 20uur spelen ze een film. Het is in een achteraf steegje straatje, gelukkig hangen er bordjes met pijltjes in welke richting we moeten, toch is het er erg donker en zonder flash light gevaarlijk lopen over de smalle trappetjes en stap stenen. We bestellen een pizza en wat te drinken en kopen ook gelijk ons ‘bioscoopkaartje’. Waarna we ons op het ideale plekje installeren voor de film. Er worden zelfs dekentjes uitgedeeld tegen de kou.

No body’s wife

Na de film vraagt Roan: Zullen we nog een laatste drankje doen?” Eigenlijk ben ik wel moe, maar een laatste moet kunnen. “Nou, eentje dan!” We belanden in een bar, waar het blijkbaar karaoke avond is. Roan probeert me over te halen. “Ja, lachen joh, waarom zing je geen Celin Dion” “Ik heb eerst een cocktail nodig ik ben echt te nuchter voor die onzin” Na een paar slokken van mijn cocktail vraagt de barman, “wie wilt er nog een liedje zingen?” Opeens sta ik op en loop naar het podiumpje. Roan kijkt vol verbazing, “wauw ik had niet verwacht dat je dat echt ging doen” “Ja, maar dan moet jij straks ook!” Ik zing No body’s wife van Anouk, mijn favoriete zangeres. Ik krijg lovende reacties. Maar ik ben geen zangeres, de mensen zijn dronken en karaoke klinkt dan altijd een stuk beter.

Oh god, nou staat Roan zich te installeren op het podium. Golddigger, she is a golddigger! 18 years, 18 years, piept hij door de mic, ik kan mijn lach niet inhouden, zelfs het rap gedeelte weet hij te overleven. Wel gedurfd hoor! Het publiek joelt om zijn muziek keuze. Yes!

Shotje

“Hoe was het?” vraagt hij. Ik laat hem het filmpje op mijn camera zien. Hij lacht. “Kom nog een laatste shotje voor we terug gaan!”

We raken aan de praat met de barman en zijn vrouw. Ze zijn afgelopen jaar getrouwd, zij komt uit Austalië en hij uit pokhara. “De bar bestaat nog niet zo lang hoor. Jullie waren echt goed met de karaoke” Ze kijkt daarbij naar mij. Het is overduidelijk dat Roan er een grote grap van maakte.

Ze nodigt ons uit om morgenavond te komen kijken naar de band die speelt. Mijn muziek smaak is enorm breed van klassiek tot Metal zeg ik altijd hoewel mijn voorkeur iets wat er tussenin zit. Ze laat wat horen. Het is verschrikkelijk, echt niet om aan te horen. Toch zeggen we beide beleefd. “Nah we kijken even hoe het morgen loopt dan komen we wel even langs!” Twee tequila shots verder ga ik zwalkend terug naar het hostel. Wat is er gebeurt met dat ene drankje?

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie