Pai “backpackers paradise”

Pai scooter

De stad is vol met de bike-verhuurbedrijven. Ik krijg een rood scootertje aangewezen en ik mag een helm uitzoeken, daar zal ik de rest van de dag mee langs de belangrijkste sights van Pai gaan. Reizigers die ik ontmoette zeiden dat Pai een van de beste plekken was om te ‘leren’ scooter rijden. Ik heb gewoon een rijbewijs en ik weet hoe een scooter werkt. Maar ik heb eigenlijk nooit alleen op  een scooter gereden, laat staan links, laat staan in Thailand. Al snel heb ik door dat het rijden echt het probleem niet is. Ik ga ondanks mijn 100cc als een omaatje en probeer niet boven de 50/km uit te komen. Nergens voor nodig. Dan kan ik overigens ook beter van het uitzicht genieten!

Pai scooter thailand

Pai canyon

Ik rijdt door de bergen een aantal van de 726 bochten over de Mae Hong Son weg rijk is. Het gaat me goed af. Bij het naar beneden rijden zoef ik van de berg af, ik hoef geen eens gas te geven. Bij de Canyon stop ik. Eet eerst lunch en een smoothie en ga dan de canyon in. Het is werkelijk prachtig, een onrealistisch uitzicht. Ik klauter door de karstgebergte die die canyon vormen en schiet vanuit verschillende hoeken foto’s. Misschien wel een van mijn favoriete plekken in Pai.

Olifanten

Na de geweldige Pai canyon ga ik weer op mijn scootertje en rijdt nu door naar de hot springs. Ik rijd over een klein weggetje met… wat? Zijn dat olifanten? Ik ben zo verbaast dat er iemand twee olifanten in zijn ‘tuin’ heeft staan dat ik vrijwel als vol automatisch stop om ze van dichtbij te bekijken. Ze zijn met hun voet geketend, maar lijken toch echt blij en ze krijgen nog meer bamboe gevoerd. Kippen scharrelen er omheen.

Ik kom erachter dat ik een afslag heb gemist en rijd terug. Ik zie een verwarde tegenligger op zijn bike en realiseer mij dan gelijk dat ik aan de verkeerde kant rij, shit! Ik moet er wel een beetje om giechelen, maar ga nu wel verder aan de linkerkant rijden. Beter opletten.

Hot springs 

Ik kom aan bij de hot springs, deze natuurlijke warmwater bronnen zitten in een natuurpark en daar moet ik een ticket voor kopen. De toegangsprijs is misschien wat hoger dan de meeste sightseeing in Thailand, maar het is zo een bijzondere ervaring dat ik het wel waard vind.

Jaren geleden in tijden van de oorlog hebben ze op deze plek warmwater geisers gevonden. Het warmste water is 80 graden, daar ga ik als eerste kijken. Het stoom komt er letterlijk vanaf. Je mag hier ook je eitje in koken.

De lager gelegen poeltjes zijn een aangename 38 graden. Hier mag je in zwemmen.  Nou ja zwemmen, het is meer badderen. In natuurlijk water. Door de hitte van de stenen in combinatie met het water van de hoger gelegen watervallen, krijgt dit water een aangename 38 graden. Het is er echt behoorlijk warm en ik moet even afkoelen in een naast gelegen poeltje water waar het water een stuk koeler is. Dit wissel ik een paar keer af. Een soort natuurlijke wellness. Ik voel me een beetje viezig van het water, maar gelukkig zijn er douches waar je, je kunt af douchen.

De land split

Helemaal relaxed en fris, stap ik weer op het rode scootertje, dit keer ga ik naar ‘de land split’. De wat? Ja een vreemd, maar bijzonder verhaal. Een lokale boer in de buurt werd op een dag wakker en zag dat zijn land door midden begon te splijten. Een vreemd fenomeen, zoals je zou zien bij grote aardbevingen. Die er niet was geweest. Met de jaren ging het land steeds verder uiteen splijten, de boer verloor daarmee natuurlijk kostbare grond voor zijn gewassen, maar bedacht er iets heel slims op. Hij maakte er een toeristische trekpleister van. Toeristen kunnen komen kijken naar het stukje gespleten land en mogen daarna een donatie doen.

Ik word inderdaad ontzettend vriendelijk ontvangen, “welcome welcome by the land split,” zegt de eigenaar. Hij heeft een mooie hangplek gemaakt met bamboo schommels en hangmatten, er hangt een ongedwongen sfeer. “Ga maar eerst kijken,” zegt de man. Ik loop door zijn tuin en verwachte een stukje veld welke uiteen valt; een lachtertje, een manier om toeristen te trekken. Maar niets is minder waar.

Ik loop een stukje over wat zelf gemaakte trappen en er zijn zelfs bordjes 20007, 2011 en 2019 waarbij hij aangeeft hoe het land zich verder uiteen heeft weten te splijten. Ik kijk vol verbazing over de rand. Het lijkt wel een stukje uit de Canyon die hier is neergevallen. Langs de route staan verschillende bomen, mango, papaya, jack fruit. Er gaat een weggetje naar beneden, waardoor je nu door een soort gorge loopt. Wat is dit bizar! Als zoiets in mijn achtertuin zou gebeuren, zou ik het ook zeker laten zitten. 

Eenmaal terug bij het beginpunt krijg ik een glaasje rosellette limonade, ik vertaal het naar een hibiscus icetea. Ik bestel een bananen kiwi shake met fruit uit eigen tuin uiteraard. En dan geef ik de man ook nog een kleine donatie. Ik ben inderdaad verbaast dat het echt de moeite waard is.

Bamboo Bridge

Op me scootertje rijd ik weer verder naar de volgende sightseeing. Het is de pambock waterfall. Een zielig stroompje water dat naar beneden klettert, wederom door het droogteseizoen. Ik sla deze even over.

Ik ga veder naar de bamboo bridge; geen idee wat ik daar nou weer van moet verwachten. Ook een toeristische attractie. Vlonders die over de rijstvelden zijn gebouwd en waar je overheen kunt lopen. Voor de toegangsprijs hoef je het niet te laten. Ik vind het is eigenlijk ontzettend leuk en groter dan ik had verwacht. Een heel parcour van bamboo vlonders is uitgezet er is een bamboo schommel en leuke vergezichten over de velden, prachtig in het gouden uur van de zonsondergang.

De hele route eindigt bij een tempel. De meeste zijn er niet opgekleed, maar ik ben overal op voorbereid en stap de tempel binnen. Over een klein bruggetje is er een heel sereen zitje onder een prieeltje gecreëerd. voor de monniken. Ik loop verder naar de tempel die leidt over een opwaarts pad.

Een monnik in oranje gewaad veegt zijn straatje met een bamboo bezem. Hij zegt mij gedag, en kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen mij te vragen waar ik vandaan kom. Ik ben welkom om de tempel te bekijken. Hij is simpel, maar erg rustig gezien de ligging. In wat ik noem een mini dorp met huizen waar de monniken leven. Een soort bungalowpark in serene boeddhistische sfeer.

Je moet dezelfde weg over de bamboo vlonders om terug te komen. Ik sluit mijn dag af bij een perfect koffie tentje langs de weg, waar de laatste zonnestralen mij groeten. Ik snap waarom Pai wordt gezien als het nieuwe backpackers paradise.

Geef een reactie