Lucknow ‘een Britse geschiedenis’

Lucknow 21-12

Ontbijt

Het ontbijt van mijn hotel in Lucknow, stelt werkelijk al mijn verwachtingen teleur. Beneden is een ruimte waar een lange tafel staat voor de rest zijn er geen eens tafeltjes om aan te zitten. In de hoek van de lange tafel vind je dan ‘het ontbijt’ het is een indiase curry achtige zooi met een roti pannenkoek. Aan de andere kant van de lange tafel vind je een kan met chai thee. Dit is het ontbijt? Ik ben teleurgesteld, maar ergens ook niet eens meer verbaast.

Residency

Ik ga de stad, Lucknow verkennen. Recidency staat op mijn lijstje van ‘leuke dingen om te doen’. Ik neem een riksja, waar ik eerst een beetje mee moet afdingen. Hij brengt me naar de ingang. Ik voel me toch enigszins bezwaard dat zo iemand mij door de stad fietst en zwaar op de trappers staat. Maar anderzijds is dit zijn werk en zijn enige inkomsten.

Het is een Engelse recidency, uit het jaar 1800 nogwat, waarvan een aantal ruïnes nog over zijn. De namen van de ruines zijn vernoemd naar de mensen die er vroeger hebben gewoond. Ik begin bij de schatkamer waarvan de pilaren nog overeind staan, je krijgt een goed beeld van de voormalige indeling. Aan de overkant is het gigantische huis van de dokter. Daarna loop ik door naar een ander gebouw wat mijn aandacht trekt.

Shoes here please

Boven zie ik Arabische torens er bovenuit steken. Ik loop via een soort achteringang naar een binnenplaats waar een bordje mij erop wijst dat ik mijn schoenen uit moet doen. We hebben het hier over ruines de vloer is nou niet bepaald schoon te noemen. Toch doe ik het maar wel. In de ruimte gevuld met pilaren zit een gezinnetje te bidden. Terug in de binnenplaats trek ik mijn schoenen weer aan en neem de trap naar boven. Daar zijn de torentjes. En het word me al meer duidelijk dat dit een Moskee moet zijn geweest. Geweest? Mensen nemen hem nog steeds in gebruik.

Ik dwaal verder over de recidency en in het hoofdgebouw is een klein museum. Er word gedaan alsof er een schat tentoon wordt gesteld. Ik moet mijn tas in een locker achterlaten. Er is een bewaker bij de ingang die opnieuw mijn ticket wilt zien. Dan zegt hij: “welkom”.

Museum

Het is slechts een kamer waar langs de muren wat tekeningen en schilderijen hangen van de voormalige bewoners. In het midden van de ruimte is de recideny in miniatuur te zien, zoals het er vroeger uit zag. Na mijn kleine rondje door ‘het museum’ wordt ik uitgenodigd plaats te nemen in de ‘bioscoop’ een kamertje waar ze een filmpje afspelen over de recidency. Ik zie een Indiase man foto’s nemen van het scherm en een paar selfies. Die Indiers het blijft me een apart volk.

Buiten loop ik nog een rondje langs de ruïnes van de voormalige kerk en het bijbehorende kerkhof. Tot slot het hoofdgebouw van de recidency welke twee trappenhuizen had en meerdere verdiepingen wat in die tijd natuurlijk heel bijzonder was. Naast wat kamers en de toren is er vrijwel niks van over.

Clocktower

Ik heb het wel gezien en ga op weg naar een het Islamitische deel van de stad Lucknow. Waar ik eerst nog dacht, dat loop ik wel bedenk ik al snel dat het te ver is en ik beter een tuktuk kan nemen, welke me afzet bij de clock tower. Ik loop een stuk naar de moskee. Ik bedek mijn hoofd met mijn sjaal/sahara doek. Bij het ijzeren poortje houdt de man voor mij, mij opeens tegen. “Are you moslim?” Ik weet zelf ook wel dat ik niet naar binnen mag, mafkees. “Ik wil alleen een foto nemen, maak je maar niet druk ik ga echt niet naar binnen hoor.” Met een beetje tegenstribbelen laat hij me dan toch door, waardoor ik de moskee van de voorkant kan bekijken.

Na een foto ga ik weer de straat in, opzoek naar een of ander belangrijk badhuis wat op m’n lijstje staat. Daar blijkt een enorme rij te staan en de toegangsprijs is ook niet mis. Ik ben een beetje moe van India, het getoeter de drukte, de viezigheid, daar had ik mij op voorbereid, maar dat de mensen werkelijk zo onbeschoft en onvriendelijk waren had ik niet bedacht.

Verboden vlinders

Ik ga naar de dierentuin, ach wat kan mij het schelen doe eens iets geks. Voor 60rp (€0,75) entree valt daar weinig aan te mislukken lijkt me. Pff, wat is het druk, het is dan ook weekend, toch zie ik ook schoolgroepen in de dierentuin. Bij de tijger is het letterlijk dringen geblazen. Nadat ik een glimp van het beest heb opgevangen word ik aan de kant geduwd. Nou zeg, laat dan maar.

Ik zie een bordje ‘vlindertuin’. Ah, dat zal mijn mood vast opfleuren. Ik loop er op af. Het hekje naar de vlindertuin staat half open, vrolijk loop ik door, als ik halverwege het bruggetje word tegen gehouden door een bewaker. Hij schreeuwt hard in een onverstaanbare taal. Ik praat Engels terug. “Ik begrijp het niet? Waarom mag ik er niet in?” Hij schreeuwt nog harder, en wijst naar een bordje. Vrijwel alle Indiase mensen kijken mijn richting uit. Open monden van verbazing. He het is toch belachelijk dat je geen Engels spreekt!

Het bordje is in hindi. Ben je helemaal mal? Ik tik met mijn vinger op mijn voorhoofd ga over in het Nederlands, de taal maakt hier toch geen moer uit, ze snappen Engels net zo min. “En jij denkt dat ik dat kan lezen, mafkees! ben je niet helemaal lekker?” Ik snap er werkelijk niks van, maar ik wordt niet vriendelijk, maar eerder dringend weer buiten het hekje gesleurd. Ik ben in alle staten! Wat is dit voor verrot kut land? Zo ga je toch niet met mensen om?

Ik dacht dat de dierentuin mijn humeur juist zou opbeuren, maar ik kan wel janken van frustratie. Ze snappen werkelijk niet hoe je met mensen om moet gaan. Wat een idioten. Ik probeer mezelf weer op te beuren terwijl ik in de verdrukking naar de leeuwen kijk. Het mannetje zit op een rots uitgebreid te gapen terwijl zijn vrouw zich ergens schuil houdt.

een kind zo blij

Na deze teleurstelling trakteer ik mezelf op een ijsje van (€0,40) voor 3 bolletjes. Ik lach in mezelf, hoe zou het zijn als je met je kinderen een dag je uit zou gaan en je geen nee hoefde te zeggen, ze niet hoefden te kiezen tussen ijs of popcorn. Nu probeer ik me dat kleine meisje voor te stellen en neem na mijn ijsje ook een popcorn! Gewoon omdat het kan.

Met de popcorn in mijn hand loop ik door de dierentuin die alles te wensen overlaat. Veel van de dieren zitten in vrij kleine hokjes en de giraffe vind ik nog het meest zielig, hij zit helemaal alleen in een hok, waarom heeft hij geen maatje? Ik heb het al snel gehad, de dierentuin is niet zo groot en vooral de drukte maakt dat ik weg wil vluchten. Buiten word ik weer overspoeld door riksjas en tuktuk drivers die me na roepen. Ik wil liever lopen, ze snappen niet dat dit juist averechts werkt en ik niet eens de kans krijg even te kijken waar ik ben.

Politie

Ik heb een andere uitgang dan de ingang en moet dus een behoorlijk stuk lopen, he verdorie had ik nou maar wel een tuktuk genomen. Ik loop een heel eind terwijl ik tussendoor een tuktuk probeer aan te houden, welke vrijwel allemaal al vol zijn. Opeens loop ik over een weg waar het wel erg stil is. de weg blijkt te zijn afgesloten. He wat een verademing, geen auto’s, geen geschreeuw, geen mensen. Is dit dan het stukje rustig India waar ik naar opzoek ben?

Opeens zie ik politie, ze houden mij tegen. Weer snap ik er niks van. “Ik wil daarheen”, zeg ik. De politieagent, welke eerder op een militair lijkt met zijn geweer in de hand, gebaard dat ik daar moet blijven wachten. 2min. Zegt hij. “Waarom dan?” Ik begrijp het totaal niet, maar de politieagent laat me niet verder, ik zie een man met zijn fiets ook langs de kant van de weg wachten. Ik ga dan maar bij hem staan. We moeten verder weg van de weg gaan staan, gebaart de agent. Ik snap er niks van.

Na een tijdje hoor ik sirenes en de eerst politieauto, gevolgd door een politiebusje en pas een paar minuten later zie ik auto’s met ‘pers’ erop. Wat heeft dit te betekenen? Een gedetineerde die word over gezet? Een royalty? “Kan ik nou door?”, vraag ik. Nee wacht zegt de man. Pas na een flink aantal minuten zie ik de weg vollopen met auto’s en druk verkeer, weg met de rust.

Spitsuur

Ik vervolg mijn stappen langs de kant van de weg. Tevergeefs probeer ik nog steeds een riksja aan te houden, maar tijdens ‘spitsuur’ is dat niet zo makkelijk als ik dacht. Eindelijk stopt er iemand. Ik vraag hem mij terug te brengen naar mijn hotel. “Weet je waar dat is?” Indiers zeggen altijd ja, nee bestaat niet… Maar in zijn ogen zie ik dat hij totaal niet weet waar ik heen wil. Shit.. volgende proberen, en zo ga ik weer door, te voet…. Tot ik iemand vind die het schijnbaar wel lijkt te weten. Ik moet weer een beetje afdingen maar hij blijft stug. Ik wil doorlopen, maar na een zeer vermoeiende lange dag te hebben gelopen voel ik mijn knieën zeer doen, ik ga terug. Je weet zeker waar het is? Ja, zegt de man. Nou vooruit dan.

Door het verkeer is het best een stuk en het duurt lang omdat het overal vast staat. Hij staat een lange tijd te wachten bij een kruising. Ik loop de rest wel. Nee, nee hij wilt dat ik blijf zitten. Uiteraard als ik in de straat van mijn hotel ben, vraagt hij een hoger bedrag dan afgesproken, dit gebeurt mij overigens altijd, ik ga daar niet in mee. Ik zorg dat ik het geld gepast heb en loop dan weg.

Pizza boy

Volledig leeg gezogen lig ik op bed, als ik terug ben in het hotel. Ik heb een andere kamer, maar ze zijn vrijwel hetzelfde. Het bed is iets kleiner maar vooralsnog groot genoeg voor mij.   Ik  kijk tv en krijg honger, maar wil eigenlijk niet naar buiten om eten te halen. Kun je eten in je hotelkamer laten bezorgen? Vraag ik mij af. Mijn vrienden zeggen van wel. Met de zomato app, een soort thuisbezorgd app, bestel ik een pizza en laat hem bij het hotel bezorgen.

De jongen belt mij halverwege, maar spreekt geen Engels. Oh wat nou? Ik blijf maar de naam van het hotel herhalen, bovendien heb ik in de app het adres al opgegeven, dan zou hij met de navigatie het toch moeten vinden? Als hij een tweede keer belt loop ik maar naar beneden, in de hal staat de jongen met mijn bestelling. Gelukt! Op bed eet ik mijn pizza, die een stukje kleiner is uitgevallen en drink ik mijn bananen milkshake, verpakt in een glazen melkflesje.

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie