last call for Abu Dhabi

Abu Dhabi 14-10-2018

Ik heb nog… ik kijk op de klok van mijn telefoon, 45min voor mijn vliegtuig vertrekt. De vrouw komt meteen in actie. Ze pakt mijn paspoort. Je moet wel je tas inchecken. “Hoeveel kost dat?” “€27,-“ “Ik kan in euro’s betalen?” Ze knikt. “Met creditcard”. “Ik heb geen creditcard”. “Dan moet je daar betalen”. Er wordt wat Turks gepraat, maar de balie waar ik moet betalen is nog steeds bezig met degene voor mij. Ik raak ongeduldig. De supervisor zegt uit eindelijk “kom maar hier”. “Heb jij nog steeds mijn paspoort?”, vraag ik bezorgd. “Ja, maak je daar maar niet druk om”.

Ondertussen krijg ik op mijn telefoon een sms met een wijziging van de gate. Ik betaal in cash. En zie mijn tas op de band verdwijnen. “Doe je er voorzichtig mee?” zeg ik tegen de jongen. Hij knikt. Ik haast me naar de paspoort controle, maar na zes slalom rijen kom ik erachter dat deze voor Turkse paspoorthouders is. Ik klim weer heel on-charmant over het hekje naar de andere kant. Ik hups van me ene op me andere been terwijl ik met mijn paspoort in de aanslag al sta te wachten. De man voor mij heeft het door. “Ik heb nog maar 45min.” Hij laat mij voor. Maar ik sta alsnog in een rij. Ik zie een bewaker en zeg dat ik zo snel mogelijk naar de gate moet, hij zegt dat ik naar voren moet. Ik moet nog even aandringen bij de man achter het loket dat ik weinig tijd heb. Terwijl hij op z’n dode gemakje mijn paspoort scant. Hij kijkt op. ik mag door.

Bij de douane heb ik al mijn spullen en tas in een bakje uitgestald. Toch wordt mijn tas nog even uitvoerig bekeken. Pff, juist als je haast hebt. Ik probeer rustig te blijven. Zenuwachtig doen, maakt mij alleen maar onnodig verdacht. Ik mag door. Het is een soort startsein voor een race. Alsof er een shot gelost is, ren ik door de menigte, terwijl ik meer op de borden let dan de omstanders die voor mij opzij gaan. Gate 8, uiteraard het einde van de airport. “This is the last call for departure Abu Dhabi” klinkt het door de speakers. Ik ren zelfs over de roltrap naar beneden. Opgelucht haal ik adem als ik aansluit in de kleine rij voor de gate. “Abu Dhabi, toch?” De vrouw knikt. Met een busje worden we naar het vliegtuig gereden. Waarna ik als een van de eerste weer uitstap en ironisch genoeg dus als één van de eerste in het vliegtuig zit.

Naast mij zit een Arabisch stel, hun vrienden zitten aan het gangpad ernaast. Ik zit er letterlijk tussenin, en ben het doorgeefluik voor kauwgom, flesjes water en weet ik wat nog meer. Opeens komt er een verschrikkelijke geur tot mij. Waarschijnlijk een scheet van een van de mensen voor ons. Ik houdt mijn adem in terwijl ik haastig naar mijn sjaal zoek om doorheen te ruiken. Het stel is ook naarstig opzoek naar een aangenamere geur. Terwijl de jongen zijn neus in zijn tshirt steekt, zoekt het meisje verder in haar tas. Vol trots haalt ze er een parfumstickje uit. Het papiertje gaat rond, waarna ik ook even snuffel voor ik hem doorgeef aan de giebelende jongens, aan de andere kant van het gangpad.

Na een tijdje is de geur weg en probeer ik mij te instaleren voor een dutje. Maar in z’n verfrommelde houding kom ik maar lastig in slaap. Als het licht in het vliegtuig weer aan gaat word ik wakker. Toch geslapen? Ik kraak mijn nek. Auw. Een van de jongens biedt mij zijn vliegtuig kussentje aan, maar ik sla beleefd af. Een half uurtje zijn we geland in Abu Dhabi, het land van Sultan Zayid bin al Nuhayyan. Overal zie je afbeeldingen van zijn hoofd. Hij moet vast een belangrijke man zijn.

De airportbus brengt mij naar het centrum. Ik zit toevallig genoeg naast een Indiase man. Die zoals bij de Indiërs bekend, nieuwsgierig vraagt wie ik ben, waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Hij komt zelf uit Pujan, in Goa, maar komt voor werk geregeld naar de Verenigde Arabische Emiraten. Hij werkt voor een of andere bank, begrijp ik uit z’n verhaal. Hij helpt mij waarschuwen bij de halte waar ik uit moet stappen.

Om de weg over te steken moet ik eerst een grote brug over. De auto’s razen onder mij door. Het is nog nacht, of vroeg in de ochtend en nu al zo druk. Aan de andere kant zie ik wat taxi’s en bespaar mezelf de moeite om mijn ‘airbnb hostel’ te vinden. Het is een gewoon huisadres dus de man moet zelf ook even zijn navigatie gebruiken. “Hier moet het zijn,” zegt hij. “zal ik even wachten of heb je een telefoonnummer of zoiets?” “Ja, dat komt allemaal wel goed.” Ik betaal en stap uit.

Ondanks dat het nog vroeg is, is het benauwend warm. De straat lijkt in eerste instantie verlaten. Er is een kleine moskee, waaruit gebeden te horen zijn. Ondertussen zie ik ook een aantal mannen naar de moskee lopen. Voor de deur ligt een berg slippers.

Ik zoek naar het juiste huisnummer. Ik loop een paar keer de straat op en neer. Op het adres waar de taxi mij afzette hangt inderdaad een codeslot. Ik probeer meermaals de code, die niet blijkt te werken. Dit ga je niet menen toch? Straks is die hele airbnb fake ofzo. Ik bel de eigenaar. Zal me waarschijnlijk veel beltegoed kosten, maar ik moet toch echt slapen. Ze neemt op. Het adres blijkt ergens om de hoek te zijn.

Het is een Chinees vrouwtje, die ontzettend haar best doet. Toch is het hostel een beetje vreemd. De kamer is boven waar ze doormiddel van kamerschermen verschillende hokjes hebben gecreëerd. De badkamer is gewoon ronduit smerig te noemen. Het is bijna half 6 s’ morgens. Ik verlang naar een bed en wat slaap. Het bed is gelukkig wel netjes opgemaakt. Eenmaal in bed lig ik te klappertanden van de koude airco. Ik zoek naar een afstandsbediening.

In de nog smerigere keuken zie ik een meisje maar die heeft geen idee. “Je kunt toch een deken gebruiken?” Ja hehe zo slim was ik zelf ook wel. Maar het dunne dekentje is niet genoeg. Ik trek van alles aan en lig met een vest aan in bed. Maar ik kan niet echt in slaap komen. Ik hoor een van mijn kamer genoten wakker worden en besluit hem te vragen. Hij haalt de man van het hostel erbij en die weet uiteindelijk de airco lager te zetten. Toch duurt het even voordat het warmer wordt, maar ik val uiteindelijk toch in slaap.

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie