Kritipur, ‘Nepaleze tapas & vlam in de pan’

30-11 Kritipur

Jags en Hazel hebben ons uitgenodigd om naar Kritipur te komen. Een plek die op mijn lijstje stond, maar waar ik niet echt veel aandacht meer voor had. Ik heb het geweldig gezellig met Hazel en haar vriend en vind het een super leuk idee. Bovendien weten zij een ultiem locale lunch plek waar we kunnen zitten. Marieus is ook uitgenodigd dat vind ik echt tof, het maakt hun dus niet uit dat hij zich een beetje heeft laten gaan met de biertjes.

We nemen de taxi naar Patan, waar we Hazel en Jags weer ontmoeten. “Ik ga vandaag niet meer drinken hoor.” Ik lach, “ja lijkt me een strak plan, je hebt je gisteren echt belachelijk gedragen”. Hij gnuift, “Ja je hebt gelijk!”

We ontmoeten Hazel en Jags bij Sports Hive. Hazel komt op haar glittergympjes op me afgelopen. Typisch een vriendin voor mij, opeens is niks meer toeval. Ja, het is net of we elkaar al jaren kennen alles klopt. We gaan dan met de taxi naar Kritipur.

Openlucht museum

Het is een waar openlucht museum en we hebben onze ‘privé’ gids, Jags, die ons veel interessante weetjes weet te vertellen. “Kritipur is op een rots gebouwd. Het is daarom de enigste stad in de Kathmandu valley die zoveel oude tempels en schatten nog bezit en zo goed in tact zijn. Het heeft vele aardbevingen en overstromingen overleeft.” Op het plein weet hij weer het een en ander of de tempels te vertellen, terwijl ik foto’s schiet en mijn aandacht probeer te verdelen over het uitzicht over Kathmandu valley en de eeuwen oude tempels. Daarnaast probeer ik ook weer tevergeefs een stukje te vloggen. Al schiet ik vrijwel gelijk in de lach, als ik tevergeefs de naam van de tempel probeer uit te spreken.

Hij neemt ons mee naar een tempel nog mooier en hoger gelegen. Door de straten van Kritipur zien we verscheidene interessante oude gebouwen. “Weetje waarom die deuren zo laag zijn?” Ik lach, “Dat antwoord heb ik zelf al ondervonden” In het paleis van Patan stootte ik mijn kop en dacht, ik moet me hoofd meer buigen en nederig zijn. Jags lacht, “zie je het werkt dus, ja dat is inderdaad de reden, als de deur laag is kan je ook niet vergeten om je hoofd te buigen.”

Boven de andere tempel hangt ook een bel. “Die was om de inwoners te waarschuwen. Als er gevaar dreigde.” Ik kijk opnieuw uit over het uitzicht. “Die weg daar, dat is de weg die je morgen neemt naar Pokhara.” zegt Jags, lachend. Ik zeg al bijna 4 dagen op rij dat ik ‘morgen’ naar Pokhara vertrek, maar dat is er tot op heden dus nog steeds niet van gekomen.

Cheng

We gaan weer naar beneden en gaan dan naar het ‘museum’ waar Hazel het over had. Het is niet echt een museum, maar meer een plek om geweldig te eten. Je kunt ze de traditionele Newar gerechten live zien maken. Jags en Hazel bestellen weer een hele tafel vol. Nouja tafel? We zitten op de grond, op een kleedje. Op een kleedje past trouwens toch meer dan op een tafel.

“Heb je de cheng wel eens geprobeert?” vraagt Hazel. “Nee, wat is dat dan?” “oeh, dat is echt heerlijk. Het is een wijn gemaakt uit rijst. Gemaakt van gefermenteerde rijst?” Het klinkt vreemd maar het is wijn dus ik sta zeker open om het te proberen. Mijn bronzen beker word gevuld met de cheng. Ik neem een slok en kan mijn lach niet inhouden. Wauw! Dit is inderdaad geweldig! Het is een soort cider achtig spul dat ergens wel wat weg heeft van Champagne.

Na een tijdje en een paar van die glaasjes verder. Ben ik omringt met allerlei schaaltjes met lekkers. Er is vlees er is beaten rijst. Er staat iets wat ze Bara noemen, een gerecht zoals mijn moeder dat uit Suriname wel eens maakt, maar dit is totaal iets anders. Toch kan ik niet stoppen met mijn lepel erin te steken. De verse momo’s komen als laatste een van mijn favorieten, maar we zijn veelte vol om het allemaal op te krijgen.

Wijntje voor onderweg

Hazel neemt een fles cheng mee voor thuis. Stiekem ben ik jaloers, wat is dat bijzonder lekker zeg. Ze vertelt me dat ze het in de bergen wel eens heeft gedronken, gemaakt van popcorn. Popcorn? Zeg ik vol verwondering. Ik herinner me opeens de maiskolven die ze te drogen hangen. Daar maken ze natuurlijk popcorn van. Van die overgebleven popcorn maken ze dus ook cheng? Wauw die Nepalezen. Ze zijn geweldig inventief met het weinige wat ze hebben weten ze soms geweldige dingen te doen. Dat wil ik een keer proeven! Zeg ik resoluut.

We gaan terug naar Sports Hive, waar Jags goed opdreef is met zelf verzonnen cocktails. Na de cheng, word er zelfs in mijn hoofd ook een cocktail gecreëerd. Nu is het niet Marieus, die flink aangeschoten, maar ben ik degene die aan het tafeltje zit te giechelen als een jong meisje. “Het word al laat laten we maar gaan” Jags regelt opnieuw een taxi. Hij verteld waar we heen moeten. Marieus knikt. Hazel geeft me nog een kus en een knuffel, ik zie je morgen? Ja, tuurlijk giechel ik. Ik was al bijna vergeten dat Jags mij vroeg om morgen te komen helpen achter de bar. Er is een of andere rockband die komt spelen en gezien mijn horeca ervaring leek Jags het leuk als ik kwam inspringen indien nodig. Prima.

De nacht is nog jong

Ik zwaai mijn vrienden uit. De taxi weet duidelijk niet precies waar het hostel is. Of is het Marieus die ons in de verkeerde richting uit navigeert. “He maar we gaan toch nog niet naar huis?” zegt ik lachend. “De nacht is nog jong!” Marieus laat zich dat geen twee keer zeggen. Ja, kom laten we naar Ibyza gaan! Ja, Ibyza! Gil ik als een kleinkind Ik bel Suraj of hij ook komt. Suraj? Wie is dat dan, zegt Marieus! Mijn Nepalese boy weet je nog? Hij lacht ooh, je hebt het wel vaak over hem voor een jongen die je probeert te vergeten. Ik grinnik. Wedde dat hij komt! “Maar het is midden in de nacht”.

Suraj, vraagt nog even na of ik écht écht in Ibyza ben, in Thamel. “Ik lach, nee op het eiland wat denk je, ja écht. Je moet me geloven oke.” Marieus ziet het met lede ogen aan. Maar is altijd in voor een feestje. In Ibyza begin ik gelijk te dansen. “Ligt het aan mij of was de muziek de vorige keer beter?”vraagt Marieus. “Ja toen was je dronken. Nee, ik vind de muziek deze avond echt beter. Ik hou wel van een beetje heupwiegende reageton”

Kloppend hart

Het duurt een tijdje. Dan krijg ik een berichtje van Suraj, “Ik ben er, ik sta voor de deur.” Wij zijn al binnen! Mijn hart klopt. Hij is hier echt? Voor een aantal minuten lijkt het of de wereld stil staat. Pff, wat duurt het dan opeens lang de 4e verdieping van dit gebouw te betreden. “Taryn!” Ik draai me om daar staat hij!

We dansen de hele avond, Marieus heeft het wel gezien en gaat naar huis. Terwijl ik nog een ‘drankje teveel’ naar binnen giet.  

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie