Kerala, ‘Kochi en de backwaters’

Udupi

Vanuit Palolem reis ik met de bus naar karwar, het einde van Goa. Daar neem ik de trein naar Udupi. Wat is dat nou weer voor plaats zul je, je afvragen. Nou dat is niets meer, of minder dan weer een ‘tussen oplossing’. Hier neem ik weer een hotel. Hostels hoef je hier niet te verwachten en af en toe een hotel na een lange dag reizen doet mij goed.

Ik zie een KFC en een supermarkt. Ga ik voor kip of voor gezond? Het wordt gezond, India is al best een uitdaging met gezond eten. Veel dingen zijn gefrituurd of gebakken. De mogelijkheid van een supermarkt neem ik dus aan en koop wat fruit en noodles.

Het is puur alleen voor de nacht want, de volgende dag vervolg ik mijn treinreis naar Kerala. De trein is vertraagd. He verdorie. Ik drink chai in een lokaal tentje en kom daarna terug het perron op. Nog een uur vertraagt. Dit is typisch voor het treinverkeer van India. Toch is dit de eerste keer dat het mij overkomt. Het is dan ook een klein treinstation in een al even zo klein plaatsje. De trein gaat naar Kochi, mijn eerste stop in Kerala.

Kochi

Hier blijf ik toch wat langer dan gepland. Het is een heerlijke stad die zelfs nog kleine details uit de Nederlandse VOC tijd heeft. De beroemde visnetten. Een ware toeristen attractie. Ik word afgezet voor een lunch met tijger garnalen. Maar inmiddels weet ik daar wel raad mee. Gewoon weglopen. Ze schreeuwen nog wat na. Maar ik hoor niks meer.

India, Kerala, kochi visnetten
Er is een kunst en cultuur festival in Kochi. Waarbij vele galerijen zijn geopend voor publiek. Je kunt het allemaal vrij bezoeken. Alleen de Aspin hall, met de grootste collectie is betaald. Maar op maandag gratis.

Hiermee weet ik mij drie dagen in deze stad te vermaken. Er zijn ook heerlijke restaurantjes, barretjes en schattige winkeltjes. Hier ontmoet ik een Duits meisje Mara.

Backwaters

Ik vertrek met de bus naar Allepey. Na een goede nacht slaap. Neem ik met de local ferry naar een nieuwe, plaats onbekend. Dit is een goede budget manier om de backwaters van Kerala te ontdekken. De ferry gaat door de complete backwaters waar locals tussendoor in en uit stappen. Het is werkelijk prachtig. Een soort Giethoorn in Nederland, maar dan in tropische sfeer. Een stuk groter en geweldig mooi.

India, Kerala, backwaters
Na mijn tocht over het water neem ik vanaf daar de bus terug naar Kochi. En raad eens. Daar is Mara. Ik heb iets verkeerds gegeten, wat er voor zorgt dat ik voor het eerst in India echt ziek ben. Maar ook echt dood ziek. Mara brengt me bananen. Dan merk je dat het soms wel fijn is om reisvrienden om je heen te hebben. Onze wegen scheiden ze gaat naar Goa. Mijn weg gaat naar Bangalore. Een 10uur durende treinrit waar maar geen einde aan lijkt te komen. Vanuit daar vlieg ik naar Sri Lanka en weer terug naar Bangalore. De volgende dag vlieg ik van Bangalore naar Patna.
(Lees hier: de highlights van Sri Lanka)

Motihari

Terug in India voel ik mezelf weg glijden. Het is weer een heuze drama dag waarbij de locals mij niet begrijpen, gelukkig krijg ik een lift van een aardig Indiaas meisje, naar het treinstation. Ik koop een kaartje en wacht op een trein die helemaal niet gaat. Ik ga naar het busstation. Na drie nachten amper te hebben geslapen is het kaarsje opgebrand. Ik kan nog maar aan één ding denken. Nepal! Ik wil naar huis, naar Nepal. Ik neem een rigoureus besluit, verander mijn plannen en neem de eerste beste bus naar Motihari, een zeer lokaal en onbekend plaatsje waar ik in tranen uitbarst bij de ontmoeting van een Indiaas stel. Deze vrouw is de ‘Indiase moeder’ die ik in mijn dromen zag. Dit is het India waar ik op heb gewacht. Op mijn laatste dag, terwijl ik op weg ben naar de grens.

Bijna thuis

Als ik denkt ‘ik ben er bijna’, de poort onderdoor loopt, waar Boedha’s ogen van de boog op mij neer kijken. Dat kleine stukje niemandsland tussen India en Nepal. Dan gebeurt het meest ontdekbare. Ze laten mij er niet in?!

Het blijkt dat mijn visa is verlopen en een nieuwe kopen is volgens de meneer van Imigration ‘niet mogelijk’. Wat nu? Na ruim een uur staan bedelen, smeken, vloeken en schreeuwen. Zegt de man: “Dan moet je maar naar je ambassade” Raad eens? Die zit in Kathmandu. Na veel gedoe mag ik dus verder naar Kathmandu.

Bij het immigratie kantoor daar breekt de hel los. Maar na heel veel gedoe en 6 uur lopen praten kan ik een nieuw visum kopen. Voor slechts 15 dagen, waarvan de eerste al verstreken zijn; ook moet ik een boete betalen. En dat allemaal omdat er een corrupte man bij de grens zit die zijn werk niet goed doet. Hij had mij weldegelijk een nieuw visum moeten verkopen en een entry stempel moeten geven.

Ik kan die mensen van het immigratie in kantoor in Kathmandu niet meer onder ogen komen dus ik combineer het onaangename met het aangename en ga naar Pokhara. Daar wordt ik uiterst vriendelijk geholpen en verleng mijn visum met nog ruim een maand. Ik ben thuis in Kathmandu, bij mijn liefde. Mero Maya.

Het einde is geen afscheidt

Dit is het einde van mijn blog reeks reis 2018/2019. Ik zou het erg leuk vinden als jullie even in een reactie laten weten of jullie het leuk vonden en welk verhaal jullie het meest is bij gebleven, welke je ontroerde of welke je het leukst vond. (reactie mag hier onder de blog of op mijn facebook pagina)
Ook zal ik komende tijd op Insta nieuwe foto’s plaatsen van alle bijzondere dingen die ik heb mogen zien en meemaken.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie