Kathmandu, ‘steakhouse verhalen’

28-11 Kathmandu, Steakhouse

Ik heb in tijden niet meer zo een geweldige stap avond gehad, wat heb ik genoten zeg! Wat een bizarre avond. Na de lange trekking in de bergen trakteer ik mezelf op een spa. Als ik s ‘morgens ga hebben ze een leuke combi deal. Ik krijg een volledige body scrub, daarna kan ik douche en mag ik op de tafel voor een geweldige massage waarbij ze ook mijn rug kraakt op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, tot slot krijg ik ook nog een facial.  

Eenmaal terug van de spa zie ik Nils in mijn hostel met een enorme kater. Maar klagen doet hij niet, het was immers echt een geweldige avond.

Ik zit in de binnentuin van me hostel en doe wat werk. Marieus komt ergens tegen de middag pas beneden. ‘goede morgen’. Hij bestelt een peanut massala. Ik zag hem dat gisteravond ook al eten. “Zeg wat is dat eigenlijk?” “Het is eigenlijk een salade van pinda’s, ui, tomaat en een boel chilly”. Ik lach, “en dat eet je nu als ontbijt?” Hij grinnikt, “ja ik vindt dat gewoon heel lekker.” Ik bestel het dan ook maar, het is inmiddels lunch tijd.

Steakhouse

Die avond vraagt Nils of we met hem mee willen dineren met een groepje die hij kent van zijn trekking. Marieus en ik vinden dat een prima idee. Ik heb de Nepalese jongen Suraj, gezegd dat ik vandaag naar Pokhara zou vertrekken. Dat is er dus nog niet van gekomen. Ik voel me toch een beetje schuldig, hem met een smoesje op afstand te houden; het lijkt me een aardige jongen.

“Zal ik de Nepalese jongen uitnodigen voor diner?” vraag ik Marieus. “Huh, maar ik dacht dat je niks van hem wou.” Ik lach, “Ja, weet je ik vindt hem eigenlijk wel leuk, maar ik wil hem niet te veel hoop geven. Als we met een groepje zijn is het misschien makkelijker” Nils, vangt iets op van het gesprek. Verschrokken zegt hij: “Nee, dat kan echt niet, we kunnen niet nog meer mensen uitnodigen we zijn al met een best grote groep en dat ik jullie mee vroeg was eigenlijk al een beetje te veel” Ik vind het een beetje vreemd over de tong van een Deense jongen die over het algemeen heel aardig en gastvrij is. “Weet je het zeker? Een meer of minder maakt niet uit toch?” Nils, schudt driftig met zijn hoofd en herhaalt nog maar een keer dat het niet kan.

Nou oke dan, misschien maar beter ook. Dat ik geen contact meer met hem heb dan kan hij ook niet teleurgesteld raken. Hij denkt immers toch al dat ik ben vertrokken. Tot dus ver de korte romance.

We gaan naar hét steakhouse in Thamel. Ik schrik als we binnen lopen. Het ziet er… euhm luxe uit fluister ik naar Marieus. Ik had niet verwacht dat we in een luxe setting met een groepje trekkers zouden gaan eten, maar aangezien ik totaal geen verwachtingen had laat ik het allemaal maar over me heen komen. De menukaart is uitgebreid, toch kies ik voor een hamburger. Ik heb daar gewoon trek in en het is vrijwel het enige redelijk betaalbare op de kaart, in vergelijking met de rest van het vlees per gr.

Bondgezelschap

Het is een bond gezelschap en ik sluit al snel aan bij het enige andere meisje, een Italiaan. Er is ook een Nederlandse jongen. Een typische Amsterdammer die in een grachtenpand aan de Prinsengracht woont en na zijn trekking zichzelf heeft getrakteerd op een vier sterren hotel met zwembad op het dakterras. Het behoeft verder dan ook geen uitleg over hoe hij aan zijn rode wijn nipt. En als enige een voorgerecht heeft besteld, gevolgd door een medium, gebakken tournedos.

Ik laat me totaal niet in timidere terwijl ik met mijn hand door de patatjes aan het graaien ben. Die in vrijwel een beweging door de ketchup naar mijn mond gaan. De burger is een die je met twee handjes goed stevig vast moet houden. Heerlijk! Marieus zit tegenover mij ook te smullen. “Lekker he zo een cafe deluxe Burger!” We liggen weer krom van het lachen en Nils verteld het verhaal, waarna het ijs is gebroken.

Het Italiaanse meisje is al eens eerder in India geweest dus ik maak van de gelegenheid gebruik om enerzijds te socializen en anderzijds nuttige informatie uit haar te peuren. “Als het je allemaal te veel word, neem je gewoon een hotel een simpele kamer is daar maximaal €15.” Ze doet na hoe een ober haar vraagt om een mango lassi. “You want another mango lassi mame?” en doet daarbij een typische Indiase wiggle met haar hoofd. Alsof ze huilt zegt ze dan. “Yes, please I need another mango lassi!”

Sam’s bar

Na het eten gaan we naar Sam’s bar een ander begrip in Thamel. Een gezellige bar die kwa vibe alles weg heeft van mijn plaatselijke stamkroeg thuis.

Niet iedereen gaat mee, het groepje word langzaamaan steeds iets kleiner. Ik raak nu in gesprek met de Amsterdamse jongen die nou toch wel een prima jongen lijkt. Het gaat over politiek, seks en als er niks meer over is om over te hebben. Gaan we over op echt serieuze zaken. Alsof ik bij mijn therapie groepje zit word ik door de Engelse jongen Camron helemaal uitgehoord over mijn mislukte relatie met een Marokkaan, hier gelukkig ver vandaan.

Dan gaan we terug naar de Amsterdamse jongen die gelukkig ook een drama verhaal heeft over een Canadese meid waar hij totaal verzot op was, maar in Nederland hem opeens niet meer zo zag zitten. Nou goed eigenlijk heeft iedereen wel iets in te brengen. Waarna de avond weer eindigt in leuke vakantie anekdotes over onze trekking.

De Amsterdamse jongen die in één ruk door naar Namche de berg af kwam sjeesen. Ik heb nogal lange benen snap je, verklaard hij zelf. “Het eerste wat ik deed in Namche, was de Irish pub in rennen koud biertje die had ik wel verdiend, wat denk je? Zit er een oude man aan de bar, komt plots met z’n hele levensverhaal. Gescheiden, vrouw heeft een ander, kinderen wil hem niet meer zien, verdrinkt in de alcohol en wat doe je dan als je leven totaal geen zin meer heeft?… juist dan ga je naar Everst basecamp natuurlijk!” We moeten er allemaal hartelijk om lachen.

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie