Kathmandu, ‘een avond om nooit meer te vergeten’

Kathmandu, 26-11 avond

Na mijn heerlijke maaltijd met kip, wat heb ik vlees gemist zeg. Kom ik terug in mijn hostel. De Deense jongen en een Duitser die in een andere kamer verblijft, nodigen me uit bij hun te zitten. Ze zitten in het binnen tuintje van het hostel. Op tafel staan een flink aantal lege bier flesjes. Ze zijn bezig met hun ‘laatste’, zoals ze zeggen. De Deense jongen, Nils probeert er vanaf te komen. “Hier” Ik schuif het weer terug. “Ik drink geen bier.” Oh, hij kijkt een beetje om zich heen alsof hij elk moment zijn bier in een plantenpot wilt gieten. Ik grinnik bij het idee.

De Duitse jongen blijk Marius te heten: “We gaan vanavond naar Purple haze? Ga je mee?” Bedankt voor de uitnodiging. “Ik weet het niet ik ben best wel moe. Ik ben net terug van mijn trekking en zit nog niet echt in een goed ritme”. De jongen beaamt het en er ontstaat een soort vonkel in zijn ogen als we praten over bergen en trekkingen. Hij is een echte berg liefhebber. Opeens bedenk ik dat ik dat ook ben geworden. Door deze reis, ben ik benieuwd naar meer.

“Vanavond is de beste avond het is vrijdag.” Dringt hij aan. Marina heeft me deze ‘Purple Haze ook al eens aangeraden, ik wil er hoe dan ook een keer heen. Laat het dan op de beste avond van de week zijn. Alleen zou ik toch niet gaan dus ik neem het aanbod van de jongens aan. Ik kan het immers wel goed met ze vinden.

Biertje voor onderweg

Er komen meer gasten bij zitten, waar de jongens wel hun bier aan kunnen slijten. Maar niet veel later zie ik ze toch weer nieuwe bestellen. Marius lacht, voor onderweg. Typisch kan ik het wel noemen. Het ‘biertje voor onderweg.’ Ze spelen nu een of ander kaartspelletje. Ik kijk het met leden ogen toe hoe vooral de Duitse jongen aan het verliezen is en steeds meer bier achterover gooit. Dan is het eindelijk tijd om te gaan.

Ik heb geen mooie kleren bedenk ik mij en het is een stuk frisser in Kathmandu dan voor mijn trekking. Ik heb dus een fleece vest aan en mijn nieuwe zogenaamde Yak wollen omslag doek met olifanten erop. Wat ben ik er blij en trots op. Halverwege de straat ontmoet ik Mo, een vriend van de jongens. Grappende wijs wordt Mo al snel Momo, een Nepaleese specialiteit (soort dumpling) waar ik dol op ben.

paarse mist

Ik loop achter de jongens aan de straten van Thamel in. We lachen gieren brullen en komen aan bij de plek waar iedereen het al die tijd over heeft: ‘Purple Haze’. Ik lach: “Nou echt bruisend hoor, het ziet er dicht uit.” Nils, moet nu ook lachen. Marius is er nog altijd van overtuigd dat het een geweldige avond gaat worden, in zijn favoriete rock bar. Hij loopt de trap op. verf geur komt ons tegemoet. We worden tegen gehouden door de portier, “we zijn gesloten hoor. Volgende week vrijdag is de grote opening”

Oke wat doen we nu? Mo komt met een idee. Hij wilt naar Moonlight. We volgen trouw. Er speelt inderdaad een live band. Iets wat je op vrijdag en zaterdag avond overal in Kathmandu tegen komt. De muziek is goed, maar de zanger blert me net iets te hard in de microfoon. Daarnaast proberen de jongens bij de bar mij ook nog een poot uit te draaien voor een gin tonic. Zelfs in Namche was de Gin nooit zo duur. Wat is dit voor onzin. Hij tikt nu wat op zijn rekenmachine. En vraagt alsnog 900 welke ik dan maar betaal, om van hem af te zijn.  

Marieus zit naast me en vertelt hele verhalen in mijn oor. Af en toe spat er zelfs speeksel mijn kant op. Oh oeps, zegt hij. En gaat enthousiast verder. Ik kan het allemaal maar moeilijk volgen door de harde muziek.

Reagge

We besluiten dan ook te verkassen naar een andere plek. Buiten bij Purple haze hoorde we een groepje Nepalese jongens zeggen dat nu deze dicht is vrijwel iedereen naar Reagge bar gaat. Ja, laten we daar heen gaan. Ik stem in. Bij binnenkomst verwachte ik een Bob Marley achtige, hippie sfeer, die er totaal niet is. Er speelt een live band die echt goed is. Het volume, de band en de zanger, je kunt zien dat ze dit vaker doen. Op de bar ligt een aangename cocktail lijst. Met goede prijsjes. Jammie, Seks on the beach, please!

Marius en Mo verplaatsen naar de dansvloer. Hun bier is niet toegestaan op de dansvloer. Marieus word er een beetje ongemakkelijk van. Hij zet zijn biertje weg. Terwijl ik een oogje in het zeil hou en van mijn cocktail sta te nippen, word ons gezelschap aangevuld met een groepje Nepalese jongens. Wat een prachtig gezicht dat iedereen hier gewoon danst en lekker meedoet. Kunnen onze Nederlandse jongens nog wat van leren. Stelletje houten planken die altijd maar aan de kant staan. Dit is toch geweldig, iedereen heeft de tijd van zijn leven. We hebben inmiddels een plek gevonden tussen de tafeltjes waar ons drankje op tafel staat en we ondertussen kunnen dansen. Niet op de dansvloer, maar middenin de bar; kan ons het wat schelen!

Een van de Nepalese jongens trekt mijn aandacht. Wat een schatje. Hij danst met me. Oeh, ik word blij van jongens met ritme gevoel. Zijn lach is van oor tot oor. Een prachtige jongen om te zien. Ik wissel het dansen af met Nils, de Deense jongen die wauw, hij heeft echt goede skills. Marieus daarin tegen is een houten klaas die gelukkig het voorbeeld van de Nepalenen opvolgt en met ‘stijl’ zijn dansjes laat mislukken. Hij is behoorlijk dronken, maar dat maakt hem niets uit. Het helpt hem op de dansvloer als een ware held. Opeens zijn we Mo kwijt. “Die is denk ik al naar huis”, zegt Marius.. oh wat jammer, ik heb geen afscheid van hem genomen. Morgen vertrekt hij.

‘we’re going to Ibiza’

Het loopt een beetje op zijn einde. Een van de Nepalese jongens stelt voor om naar Ibyza te gaan. Ik heb werkelijk geen idee wat ze daarmee bedoelen. Marieus vult aan dat het de naam van een club is die tot laat open blijft. Ik loop achter de vrolijke Marieus aan en probeer Nils mee te trekken. Hij wist niks van dit plan af, maar is zeker nog in de party mood.

We volgen de Nepalese jongens de club in. Opeens ben ik mij bewust dat ik het enigste meisje ben met een roede wilde hondjes. Alleen mijn tasje word gecontroleerd en ik kan makkelijk doorlopen. Ik sta voor een tijdje alleen in de club terwijl ik wacht op ‘mijn jongens’. De muziek is exotisch, reggeaton gecombineert met hier en daar wat dance en trance. Ik dans als nooit te voren. Nils steelt echt de show en bij elk biertje danst hij beter terwijl voor Marieus juist het omgekeerde geldt. Ik verplaats mijn moves dan maar naar de Nepalese jongens. Die omstebeurt met me dansen.

Als ik even bij de bar sta uit te rusten en geduldig wacht op mijn drankje komt de Nepalese jongen naar me toe. Hij vraagt of hij me mag toevoegen op Facebook. Het valt me op dat hij het netjes vraagt en niet opdringt zoals sommige jongens. Ik vul mijn naam in op zijn telefoon en ga weer terug de dansvloer op. Na een tijdje volgt hij en dansen we samen.

moedergans

Ik zie Marieus een beetje wankel op zijn benen staan dus ik ondersteun hem. Ik wil met jouw dansen zegt hij. Hij schopt zelfs zijn slippers uit. Voetjes van de vloer! denk ik. De ene slipper zie ik naar de andere kant van de dansvloer schieten. Een van de bewakers stoot hem aan en wijst met zijn vinger naar de slippers, dat het niet mag. Ik ren dus achter zijn verloren slipper aan. Hij trekt ze weer aan en danst verder.

Ik vindt dat het wel tijd word om af te taaien. De club  loopt langzaamaan leeg en als ik voor de zoveelste keer ‘takkietakkie’ hoor ben ik wel echt klaar. Ik probeer de jongens bij elkaar te verzamelen. “Ja, laten we maar gaan.” Maar toch maken ze niet echt aanstalten. Als ik Nils zover heb, ben ik Marieus weer kwijt. Ik loop achter Marieus aan. Maar ben dan Nils weer kwijt. Als een soort moedergans probeer ik me pulletjes bij elkaar te houden.

midnight snack

Eindelijk gelukt; we lopen de trap af naar beneden. Opnieuw kickt Marieus zijn slippers uit. Doe dat nou niet! Zeker niet op deze trap. Ohja. Maar ik heb honger. Oh tuurlijk daar gaan we hoor. Nils, vult aan, “ja ik ook”. Ik weet niet of er nog iets open is op dit tijdstip. Ik kijk haastig om me heen. Oooh dit is nog open. Het ziet eruit als mijn vertrouwde shoarma tent in mijn thuis plaats, waar we na het stappen onze kater weg eten met broodjes overgoten knoflooksaus en lauwe cola.

Ik duw de jongens naar binnen. Ze bekijken uitvoerig de menu kaart, terwijl ik al lang heb besloten alleen een bananen milkshake te nemen. Nils: “ik wil denk ik een hamburger maar is dat dan wel echt een hamburger?” Ik begrijp zijn vraag die Nepalezen die maken er wat leuks van hoor. Zo bestelde ik eens een cheeseburger die… uit kaas bestond in plaats van vlees. Ze nemen hun vertaling graag letterlijk.

Ah kijk, zeg ik. Mijn telefoon in de hand. Zo die breekt denk ik alle records. Die is er wel heel snel bij zeg! Marieus, wat is er dan? Ik lach, stiekem vindt ik het geweldig. “ach, niks die Nepalese jongen van net vraagt of ik morgen met hem uiteten wil.” Marieus: “en? Ga je dat doen?” “Nee, natuurlijk niet wat denk je zelf!” “Het kan toch, het lijkt me een leuke jongen?” “Ja diner en dan wat? Je weet hoe die dingen gaan, dan verwacht hij uiteindelijk toch meer en dan ga ik straks weg en zit hij hier met een gebroken hart.” “He, hij vraagt je alleen maar om te eten hoor, hij vraagt je niet gelijk ten huwelijk!” Ja, jij hebt makkelijk praten, ik reageer misschien een beetje overdreven; maar zeg nou zelf dat is na Marokko niet zo heel gek. Ik probeerde nog zo om jongens zoveel mogelijk op afstand te houden. Ik leg mijn telefoon aan de kant, “Na ik kan later nog beslissen, ik slaap er een nachtje over en dan reageer ik morgen wel wat terug.”

Café deluxe

De ober komt nu al voor de derde keer vragen of ze het al weten. “De hamburger is dat een echte hamburger?” De ober knikt. Marieus is nou aan de beurt. “Voor mij graag de Cafe de luxe burrrgar.” Burger zegt hij met het meest geweldige Duitse accent die ik maar kan bedenken. Nils en ik liggen helemaal dubbelgeklapt van het lachen. Tranen rollen over Nils zijn wangen, terwijl ik naar lucht hap.

Lachend bijna proestend zeg ik: “Maar dat staat helemaal niet op de kaart!” Opnieuw liggen Nils en ik dubbel van het lachen. “Jawel” zegt Marieus. De ober is al weg en heeft zijn bestelling dus aangenomen. “Zie je wel dat het bestaat”. Ik lach die Nepalenen maken er wel wat van, maar ik weet zeker dat het niet op de menukaart staat.

Na een poosje komen er twee borden op tafel. Mijn milkshake is inmiddels al op. De jongens smachten naar de burgers. Het is duidelijk dat de ‘deluxe burger’ een stuk groter is uitgevallen. Nils tilt voorzichtig zijn broodje op. We lachen. Oh zie je wel! Hahaha het is letterlijk een broodje ham. Een dikke plak ham op een burgerbroodje is een ham-burger. Logisch toch!

De deluxe burger is dus wél een echte hamburger zoals wij die kennen! De hongerige jongens eten vol smaak. Ik verlang naar mijn bed. Ze zijn eindelijk klaar, “kom we gaan”

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie