Kathmandu, Dashian festival

Kathmandu 18-10 t/m 22-10

Het Dashian festival blijkt vooral voor de locals een belangrijke aangelegenheid. Voor de toeristen, betekend het vooral half lege straten en veel gesloten winkels. Hoewel ik op de laatste ( belangrijkste dag van Dashian) toch mee doe met ‘tikka op mijn voorhoofd’. Een extra blessing kan nooit kwaad toch? 

Ik moet voor mijn trekking naar Everest nog wat spullen kopen en loop door de straten van Thamel. Een donzen-slaapzak heb ik eigenlijk al snel gevonden. Het blijkt dat vooral veel ‘trekkinggear’ winkeltjes wel open zijn. Thamel is immers het toeristische deel van Kathmandu.

Ik weet aan het eind van de middag te slagen voor een donzen slaapzak, voor de perfecte prijs weten af te dingen; een hikingpole en prayerflags, voor als ik straks mijn doel heb bereikt en mijn wensen in de wind wil laten wapperen.

Ik ontmoet een Nederlandse jongen Tom en Max uit de US in mijn hostelkamer. Ze vragen mij mee voor diner waar ik de Engelse Caroline en Diago uit Utha ontmoet. Het eten laat lang op zich wachten en iedereen krijgt zijn eten zodra het klaar is, dus niet allemaal tegelijk zoals wij in Nederland gewend zijn. Soms is dat even wennen, maar dat is hier nou eenmaal de Nepalese cultuur.

De komende dagen weet ik mezelf te vermaken met het eten en drinken in de cafeetjes van Kathmandu, te winkelen en mij af en toe sociaal op te stellen met de eerder genoemde ‘reisvrienden’. Caroline en Max vertrekken, maar Caroline ga ik wellicht nog terug zien in Sri Lanka, aangezien ze daar voor een tijdje gaat werken en het een van mijn volgende bestemmingen wordt.

Het vinden van een nieuwe camera begint ook steeds meer op een dagtaak te lijken, ik heb mijn zinnen gezet op mijn Sony camera, maar koop uit eindelijk een vergelijkbare canon camera. Zonder camera naar Everest? Echt niet!

We hebben ons avond eten in een van de hippe restaurantjes van Kathmandu. Traditioneel met tapijten op de vloer, (schoenen uit!) lage tafeltjes en kussentjes om op te zitten. Tom gaat morgen met een groepsreis naar EBC, hij is een beetje zenuwachtig; ergens wel logisch, hij maakt zich druk om zijn tas die hij nog moet inpakken en een trek naar Everest is niet zomaar iets. Ik vertrek een dag later omdat dan het Dashian festival is afgelopen en er weer openbaar vervoer is.

Mijn reis zal namelijk een stuk langer duren en zonder vlucht naar Lukla, maar met een jeep naar Phaplu en zo verder. Ik heb geen guide, geen porter, alleen ik, een veelte zware tas, de bergen en mijn droom om Everest te zien.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie