Jaisalmer, ‘het avontuur van een slaapbus’

12-1 Jaisalmer

Laatste dag

Ik heb een slaapbus vanaf Jaisalmer naar Udaipur geboekt. Het is voor mij een nieuwe ervaring, een uitdaging die ik aan ga. Van andere reizigers heb ik gehoord dat het redelijk comfortabel is. Laat ik het dan maar een keer proberen. Aangezien de afstand vanaf Jaisalmer naar Udaipur best wel groot is, is het zonde om dit overdag te doen. Guilia en Sergio vertrekken ook vannacht, maar gaan dan de andere kant op; naar Jaipur.

Sergio voelt zich iet wat beter en omdat we uit moeten checken is het leuk om samen op te trekken. We verkennen het fort, Guilia had een heel mooie kussensloop gekocht die beschadigt blijkt dus we moeten terug naar het winkeltje. Als we eenmaal in het fort zijn blijft Sergio op een stenen rand zitten. Hij is helemaal bezweet en uitgeput, ‘gaan jullie maar ik wacht hier wel’ Het is grappig, omdat Guilia niet meer weet waar het winkeltje is, moeten we dezelfde route afleggen. Het fort is ook wel echt net een doolhof.

Guilia heeft eerder een ander soort paleis gezien en leidt mij en Sergio door de stad om het te vinden. We plagen haar dat ze de weg niet weet en dat het vast een ‘gewoon’ gebouw is. Ze is immers snel verwonderd met de architectuur van de stad. “Nee, echt het moet hier ergens zijn.” We gaan een steegje door en daar is inderdaad het speciale gebouw. Het is misschien nog wel mooier dan het paleis in het fort. Als fotograve probeert ze het gebouw prachtig vastteleggen, waardoor het nog beter tot zijn recht komt. Ik klungel maar wat aan met mijn compact camera. En weet dit ervan te maken…

India Jaisalmer

Smiddags gaan we voor een uitgebreide lunch wat tevens als goede bodem voor diner dient. We gaan terug naar het restaurantje waar Guilia en ik gister hebben gegeten, het was immers echt verrukkelijk. Sergio beaamt het, ja dit is een van de betere plekken die we in India hebben gehad zover.

Slaapbus

Daarna haal ik nog wat snacks voor onderweg en neem afscheidt van het leuke Italiaanse stel, hun bus vertrekt pas later. Ik loop naar de opstap plaats voor mijn bus. Dat blijk eigenlijk een rotonde te zijn en ik raak zenuwachtig als ik allerlei bussen voorbij zie komen en ik niet weet welke de mijne is. Ik blijf het maar gewoon elke keer vragen. Tot ik mijn bus zie en dan duidelijk weet dat dit hoogst waarschijnlijk mijn bus is. Toch even na vragen. Ja, deze gaat naar Udaipur.

Ik moet in een soort cabine klimmen; ik stoot daarbij gelijk al mijn hoofd. Het is een klein hok waar ik  maar net aan, lang uit in kan liggen, en verder niet echt kan bewegen. Het grote voordeel vind ik de gordijntjes. Als ik de starende blikken zat ben, sluit ik het gordijntje.

De weg is behoorlijk hobbelig en het is echt vrijwel onmogelijk om te slapen. Zelfs met oordoppen in lukt het me niet. De koude wind blaast tussen het raam door, daar had Sergio me al voor gewaarschuwd; nouja dat had een reiziger hem vertelt het is erg koud dus je kunt beter voor de ac bussen, niet voor de Ac maar omdat ze vaak wat luxer zijn. Ik koos voor de goedkopere optie, je bent budget backpacker of niet. Het blijkt eigenlijk niet veel verschil te maken. De weg is ontzettend hobbelig en elke bocht wieg ik heen en weer in mijn grafkist. (ooh dat is wel misschien te heftig) maar cabine klinkt te luxe. Het is een rit van bijna 12 uur. Af en toe klim ik uit het hok om te plassen. Tegen de ochtend is het een chai. Slapen heb ik al op gegeven, het is nu alleen nog maar overleven.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie