Istanboel, dag 2, Omar mijn Turkse oom

Istanboel, 12-10-2018

Ik word wakker in de glazen box. Als een prinses in haar toren is het eerste wat ik zie, zodra ik mijn ooglapje af doe, de bosporus zeestraat in de verte en vliegende zeemeeuwen, die kon ik s ’nachts niet zien. Daarnaast de blue mosque en als ik even verder kijk de hagia Sofia. Wauw, wat is dit gek. Ik kan nog niet helemaal bevatten dat mijn reis nou echt is begonnen.

Ik draal eerst nog een beetje rond voordat ik een besluit kan maken welke bezienswaardigheden van mijn lijstje ik als eerst zal gaan doen. Het is vrijdag, voor moslims een heilige dag. Zoals zondag voor de Christenen. Dat betekend dat ik de Blue mosque nog niet kan bezoeken, na half 3 gaat hij pas weer open voor bezoekers. Ik settel mezelf op een klein terrasje, waar ik een Turkse thee bestel. Het is heerlijk. Anders dan de Marokkaanse thee, welke ik zo ben gaan waarderen. Wat sterker, minder zoet en zonder de munt. Maar wel in van die leuke kleine glaasjes.

Als ik eenmaal mijn draai heb gevonden, ga ik naar de souks. Onderweg stop ik bij een moskee, het binnenpleintje is toegankelijk voor bezoekers, waar ook mannen zitten te bidden. Ik voel me een beetje gegeneerd en loop maar weer weg.

Het blijft toch een van mijn favoriete bezigheden. Dralen door de souks en dan alle geuren en kleuren in me op nemen. Het valt me op dat veel winkels dicht zijn. Ik werp een blik in een van de zij straatjes en zie dan een groepje mannen die op de grond zitten. Ze kijken mij vol aan. Nou ja ze kijken allemaal mijn richting op, de richting van Mekka . Hun blikken nog op mijn netvlies loop ik door. Terwijl zij op datzelfde moment hun hoofd neerbuigen en Allah mompelen.

De souks heb ik al snel gezien het is veel van hetzelfde en ik ben hier niet om te shoppen. Ik draal door de straten van Istanboel. Ik bestel een verse granaatappelsap en begin aan mijn eerste vlog… Het is allemaal nog een beetje onwennig, maar ik vind het ontzettend leuk om te doen. Het lijkt op deze manier net alsof mijn volgers erbij zijn. Ze kunnen nu echt zien wat ik doe in plaats van alleen mijn verhalen te lezen. Ik denk dat het een leuke toevoeging zou kunnen zijn.

Ik bezoek de tombe van Mohammed. Er is een begraafplaats en een gebouwtje, waar de Sultan ligt. Ik mag naar binnen, maar moet wel mijn schoenen uit. Op mijn sokken loop ik over het rode tapijt in de kamer. Er staan meerdere kisten welke de Sultan vergezellen. Het zijn een soort dozen met een punt en kleurig kleed erover. Allemaal naar Mekka gericht.

Eenmaal buiten vervolg ik mijn weg door een andere souks. Een stuk overzichtelijker, meer een soort winkelstraat met kleine boetiek achtige winkeltjes. Ik snuffel aan wat zeepjes en kan rustig lopen. Ze zijn niet zo opdringerig wat ik gewend ben van de Marokkaanse Souks.

Ik loop bergafwaarts, richting de Little sofia. Zoals de naam al zou vermoeden een kleinere versie van de Hagia sofia moskee. Ik mag nog niet naar binnen, ook deze gaat pas om half 3 open voor publiek. Nog een thee dan maar?

Ik zie halverwege de straat een leuk Turks cafétje. Als ik dichterbij kom word ik hartelijk uitgenodigd. “Please come, take a seat”. Ik twijfel even, ik hou er niet zo van als ik zo word binnen gehaald. Ik vind het prettiger om zelf mijn keuzes te maken. De man lijkt me wel aardig en het goed te bedoelen dus ik neem plaats aan het tafeltje. Ik wou hier immers toch al gaan zitten.

De ober komt met de kaart, nee alleen een thee. “Waar kom je vandaan?” Vraagt de man geïnteresseerd. “Ik kom uit Nederland”. “Ah Nederland. Amsterdam ?” Ik knik. “Ik ken veel vrienden die daar wel eens heen gaan. Ben je hier voor vakantie? Hoelang blijf je in Istanboel?” “Twee dagen”, antwoord ik. “Dat is veelte kort. It’s a shame”, zegt hij. “Ja, ik weet het, maar als het bevalt kan ik altijd nog terug komen”. Hij beaamt het. Ondertussen betrekt de man het stel aan de tafel naast ons er ook bij. “Twee dagen in Istanboel, om haar Turkse oom te bezoeken, dat is toch veelte kort?” Ik moet lachen. Het stel heeft gelukkig snel door dat hij niet écht mijn Turkse oom is.  

“Wat ga je doen vandaag?” Ik wilde naar de moskee, maar het is nog dicht zeg ik. “Ah, ja maar hij gaat snel open en dan heb je nog de rest van de dag. Het is heerlijk weer. Je zou met de boot nar de andere kant kunnen gaan”  “Ja het is best warm.”

Ik pak mijn kaart erbij en mijn lijstje. “Ik was eigenlijk opzoek naar de ‘Ottomaanse huizen’, weet jij waar dat is?” Ik wijs het aan op mijn lijstje. Hij kijkt wat moeilijk. “Dat is alleen een straatnaam. Wat wil je daar dan?” Ik lach, “het is niet echt een toeristische bezienswaardigheid, ik zoek de Ottomaanse huizen het zou hier ergens moeten zijn”. “Ja, dat klopt”, zegt hij. “De straat die je noemt bestaat uit allemaal houtenhuizen. Het is heel mooi, ze zijn al heel oud. Ik zelf woon ook in z’n huis, maar in een andere straat. Ik kan je er straks wel even heen brengen”. “Dat lijkt me leuk”, zeg ik. “Ik ben Omar”, hij geeft mij een hand. “Taryn”, zeg ik terwijl ik de hand schud. Als ik de laatste slok thee op heb, zegt hij, “kom”. Ik sta op en volg hem.

“Wil je mijn winkel zien?” Het is letterlijk de deur ernaast. Hij verkoopt tapijten, kleden en kussens. “Wil je niet iets mee als souvenir?” “Nee sorry ik heb daar geen ruimte voor in mijn backpack”. “Kijk zo een kussenhoesje dat kan je opvouwen, dan is het niet zo groot”. “Nee sorry als ik dat steeds doe dan word het bij elkaar wel erg veel”. Hij begrijpt het.

“Kom ik laat je de straat zien”. We lopen een stukje. Het is niet ver. “Kijk dit is ook z’n huis”. Hij wijst er een aan. “Maar hier hebben ze al best veel vernieuwd,  beneden hebben ze het vervangen voor steen. Mijn huis is volledig van hout”. We lopen de hoek om. “Dit is de straat die je bedoeld”. Het is inderdaad prachtig een straat met huizen van wel 100 tot 200 jaar oud, volledig van hout, in allerlei pastelachtige kleuren geschildert. Ik schiet wat foto’s. “Leuk he”, zegt Omar.

Hij stopt ergens, “dit is mijn huis”. Het is inderdaad ook een van de Ottomaanse huizen. Volledig in het bruin geschilderd en goed onderhouden. “Als je wilt mag je ook even binnen kijken hoor”. Opnieuw twijfel ik even. Toch wel eng om zo bij een vreemde zijn huis binnen te lopen. Maar ik merk opnieuw dat zijn intenties goed zijn. “Ja, als jij dat niet erg vindt,” antwoord ik.

Bij binnenkomst twijfel ik even of ik mijn schoenen uit moet doen. Maar Omar loopt ook gewoon door, dus ik vergeet even mijn ‘Turkse beleefdheden’. Na een kleine trap kom je eigenlijk meteen in zijn slaapkamer. Ik heb ook de badkamer vernieuwd, hij laat trots de badkamer zien welke hij zelf heeft betegeld. Er is een soort zitdouche, zoals gebruikelijk in Turkije. Beneden is de keuken en een kleine woon/eetkamer met een openhaard en ook een kleine tuin, welke wat minder goed is onderhouden.

Weer verder naar boven heeft hij nog twee slaapkamers. “Als je wilt dan ben je welkom om hier te slapen als mijn gast. Dan wordt dit je kamer”, hij laat het kleine logeerkamertje zien. Ik bedank voor het aanbod, “ik heb al een hostel”. “Mocht je ooit terug komen, dan kun je bij je ‘Turkse Oom’ slapen”. Ik lach. Nog een verdieping hoger is zijn kantoor. Ook volledig van hout. En een klein balkonnetje, “voor het ontbijt”, zegt hij. Na de rondleiding gaan we weer naar buiten en lopen we terug naar het cafétje.

“Heb je al plannen voor vanavond?” “Ik weet het nog niet”, zeg ik, “misschien ga ik straks wel met de boot”. “Ik zou het leuk vinden als je mijn gast wilt zijn voor het diner vanavond”, zegt Omar. Ik lach, “nou dat weet ik nog niet hoor”. “Lust je vis? Dan vraag ik Brahim een heerlijke vis voor ons te maken”. “Ik zie wel”, zeg ik. “Dat geeft niet, als het je leuk lijkt kom je gewoon terug en anders dan is het ook goed. Je bent altijd welkom bij je Turkse oom”. Ik groet hem, “bedankt voor je gastvrijheid”.  

De moskee is nou open. Ik moet mijn schoenen buiten uit doen en ik bedek mijn hoofd met mijn paarse hoofddoek, voor ik de moskee inloop. Het is een ronde koepel, doom, de grond is bedekt met een helder blauw tapijt en aan het plafond hangt een prachtige kristallen kroonluchter. De ruimte om te bidden mag ik natuurlijk niet betreden, maar ik zie op een verhoging, een lessenaar waarop de Koran opengeslagen ligt.

Eenmaal buiten loop ik weer bergopwaarts terug naar het grote Sultanhamet plein. Ik stap door naar de blue mosque. Ook daar is een hoofddoek verplicht. Op het binnenplein sluit ik aan in de rij. Gelukkig loopt het in groepjes best wel door. Hoewel er ook binnen een rij is. Uiteindelijk krijgt iedereen weer een plasticzakje waar je schoenen in moeten. Ik betreedt het heiligdom. Het is mooi, het is prachtig, maar anders dan ik mij had voorgesteld. De moskee wordt gerenoveerd dus veel is in aanbouw. Niet zo indrukwekkend als ik had verwacht, loop ik weer naar buiten.

Ik draal over het plein, waar een aantal stalletjes staan waar verse maïskolven worden verkocht. Hmm, ik bijt hem helemaal kaal. De perfecte snack. Daarna sluit ik aan in de rij voor de Hagia Sofia. Ik kan een combi ticket kopen, welke ik meerdere dagen kan gebruiken. De Hagia Sofia, ook wel red mosque, is voor mij een stuk interessanter en indrukwekkender.

Bij de ingang valt mijn mond al bijna open. Een prachtig, en zeer gedetailleerd mozaïek van Jezus, hangt boven de ingang. De Hagia Sofia heeft namelijk lang als kerk gediend en is de enigste kerk ter wereld, welke tot moskee is omgebouwd, waarbij er geen aanpassing zijn gemaakt in het design. Eenmaal binnen vallen de ronde borden met Arabische teksten mij meteen op. Maar ook een schildering van engelenvleugels. De kroonluchters zijn opnieuw een lust voor het oog. Zo mooi om deze twee verschillende geloven in één gebouw te zien samenkomen.

Boven is het balkon van de Empires waar de hoge kasten, vanuit boven, de kerkdiensten konden bijwonen. Even verderop zijn nog meer mozaïeken te zien, sommige zijn niet helemaal meer compleet, ze zijn dan ook al eeuwen oud. De details in de mozaïeken, verwonderen mij.

Na mijn bezoek aan de Hagia Sophia loop ik richting het water. Bij de veerboot koop ik mijn Istanboel kaart waar ik net als onze ov-chipkaart geld op kan laden en kan gebruiken in het openbaar vervoer. Het kost slechts een paar Turkse lira. De veerboot brengt mij naar het Aziatische deel van Istanboel. Istanboel is de enigste stad ter wereld, welke uit twee continenten bestaat. Het Europeese en Aziatische deel worden door de zeestraat Bosporus gescheiden. Net nu ik op de boot zit begint het opeens hard te waaien en te regenen. Ik sla mijn (hoofd) doek om mijn schouders tegen de kou.

De andere kant is nog steeds Turkije alleen wat minder toeristisch. Nu in het schemerdonker zie ik de Europese kant van Turkije; het is een prachtig gezicht. Ik maak een wandeling langs het water. En schiet foto’s van de skyline van Istanboel.

Verderop zie ik in het water de ‘Kiz Kulesi’ of beter bekend als de ‘meisjestoren’. De legende gaat dat een oude Ottomaanse Sultan, zijn dochter hierin liet opsluiten. Zij zou namelijk sterven op haar 18e verjaardag, hij dacht hiermee dat ze veilig zou zijn. Maar toch overleed zij als voorspeld op haar 18e, door een slangenbeet. De slang had zich verstopt in een mand fruit welke de Sultan liet brengen op haar verjaardag.

Uiteindelijk loop ik maar weer terug richting de boot. Ik besluit wat te eten, wat bestaat uit een durum kabab. Eenmaal verderop is een groot café met de naam Hollywood. De stijl is ook helemaal jaren 80 met een zwart wit getegelde vloer, Marilyn Monroe aan de muur en auto’s welke als bank dienen bij de ingang. Ik krijg een tafeltje aangewezen. Er speelt live muziek. Het is er behoorlijk druk en er hangt een gezellige sfeer. Er worden allerlei Turkse hits gespeeld, dat merk ik vooral wanneer er mensen om mij heen beginnen mee te zingen of op hun stoel heen en weer schudden en mee klappen.

Na een tijdje denk ik dat ik toch echt terug moet, ik heb geen idee tot hoe laat de veerboot vaart. Ik moet even wachten. Tegenover mij zit een Turkse oma met een hoofddoekje om haar hoofd gebonden. Ze praat tegen mij, maar ik versta geen Turks. Volgens mij vraagt ze of ik het koud heb. Maar ik schudt nee, terwijl ik de doek wat meer om mij heen sla. Op de boot heb ik een prachtig uitzicht op de moskee’s die boven de stad uit steken.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie