Hanoi, “sightseeing”

azie thuis

Opeens ben ik een ander land. Het voelt vreemd en vertrouwt tegelijk, omdat het niet veel anders is dan ik het mij had voor gesteld. Het blijft tenslotte Azië en daar raak ik steeds meer thuis. Ik vindt eigenlijk dat ik een award verdien, ik ben namelijk zonder internet en zonder navigatie met een lokale bus en een stuk lopen naar mijn hostel weten te komen. In deze tijden is dat best een prestatie.

In mijn hostel ontmoet ik nieuwe mensen en besluiten we gezamenlijk wat te gaan eten. Ik ben wel in voor een Pho (noodle soup) maar al snel ontstaat er een soort discussie over wie wat wil en waar wilt eten. De Amerikaan probeert nog te bemiddelen, maar uiteindelijk splitsen we dan toch op. Dit en nog zoveel meer is voor mij dé reden waarom ik liever alleen reis. Dan kan ik gewoon eten wanneer ik honger heb, waar ik wil en duurt ook mijn bestelling niet al te lang.

5K street

We gaan naar de 5k street. Zo noemen wij dat onder de backpackers. Het is een straat waar je voor 5k (€0,20) een biertje kunt drinken. Dit is natuurlijk belachelijk goedkoop. Logisch dat het er dan ook vol zit met mensen. Het zijn lokale mensen die een fust hebben aangesloten, met wat plastic stoeltjes op straat. Dat blijkt ook wel als er later op de avond politie komt en we op moeten staan. De plastic stoeltjes worden, zoals bij een wedstrijd cup stacking, in rap tempo in elkaar gestapeld. Als de politie weer is geweest mogen we weer zitten. Het is natuurlijk een grote toneelshow, de politie weet echt wel wat er gaande is. Ik neem in plaats van bier een fruitcider uit de supermarkt, we spelen een kaartspelletje.

Sightseeing dag

De volgende dag ga ik een flink rondje door de stad. Ik begin bij het Hoan Kiem meer, welke een beetje groen en vies is. In het midden van het meer is een eilandje met de Ngoc Son tempel welke ik bezoek. De tempel heeft net wat meer Chinese invloeden dan de tempels in Thailand, maar verschillen eigenlijk niet zoveel van elkaar.  

train street

Ik loop via de old qarter naar de train street. Deze straat wordt steeds populairder onder de toeristen. Het treinspoor loopt dwars door de straat, waar aan weerzijden diverse cafetjes zijn. Ik wil via het spoor naar een van die cafetjes als er een agent druk op zijn fluitje staat te blazen. “No walking.” zegt hij. Ik ben perplex, “huh maar hoe komen al die mensen daar dan?” Ik doe voorzichtig een nieuwe stap. “No No walking,” schreeuwt de man. Om het kracht bij te zetten fluit hij nog eens op zijn fluitje en gebaard dat ik weg moet. “Maar ik wil daar koffie drinken. Moet ik dan soms vliegen?”

Ik loop door naar de spoorovergang en probeer het opnieuw, er staan hier meer verwarde toeristen en ook weer agenten die op hun fluitje blazen. Ik loop nu gewoon door, achter een groepje aan en negeer het fluitje van de agent, dit is blijkbaar hoe het werkt. Ik neem plaats bij een rustig cafeetje en bestel een traditionele vietnamese egg koffie. Dat is stevig opgeklopte eidooier met gecondenseerde melk bovenop een traditionle vietnamese druppel koffie. De smaak is verassend, echt een klein dessert.

Ik wacht op de trein, maar die komt maar niet. Hij zou om 15 uur komen toch? “Nee dat is alleen in het weekend,” zegt de café eigenaar. Blijkbaar gaat de doordeweekse trein alleen ‘s avonds. Ik kom hier later wel een keer terug.

kerk

Ik ga verder met mijn sightseeing, naar een zeer mooie gotische kerk. Helaas is hij dicht. Bij de ingang staat een bordje “vanwege het coronavirus zijn wij dicht voor bezoekers.” Jammer.

Vanaf hier gaat het vrijwel alleen maar verder bergafwaarts, steeds meer winkeltjes, cafes en hotels sluiten zelf hun deuren. In de weken erna is er in het hele land een lockdown, waardoor ik een aantal weken vast kom te zitten in Vietnam, maar daar later meer over.

kat en muis spel

Ik sluit de avond af met een gezellig drankje met twee mensen van me hostel, we spelen een kaartspelletje “shithead”. Het is na 12e en opeens gebeurt er iets opmerkelijks, politie komt en we moeten dus opstaan. De barjongen klappen in rap tempo de tafels en stoelen, de hele straat is in vrijwel 5 min leeg en opgeruimd. Vergelijkbaar als in de 5k street, toch geeft dit een veel heftiger effect omdat de hele straat leeg is.

Wij doen alsof we net weg lopen. Even later komen we terug en kunnen we weer zitten. Het is een spel tussen de politie en de bareigenaren. Ze mogen na 12e niet meer open zijn, maar wat ik van de jongens begrijp betalen ze een hoop geld (smeergeld) zo’n €70, wat in Vietnam een weekloon is. Een hoop geld maar blijkbaar loont het om des ondanks toch open te blijven.

Geef een reactie