Hanoi, “omweg naar het mausoleum”

omweg

Ik ga op sightseeing naar het mausoleum van Ho chi minh. De graftombe van de befaamde Ho Chi Mihn, voormalig president en leider van Vietnam.

Ik dacht, zoals google maps mij leidt, recht op mijn doel af te lopen. Er is slechts een laag tuinhekje waar ik doorheen kan, maar ik word door een militair weggestuurd of ik zojuist een zeer ernstige misdaad heb begaan. Engels spreken ze hier niet of nauwelijks, ik begrijp uit zijn gebaren dat ik om moet lopen naar de volgende ingang.

Het is nog best een stuk lopen maar, daar is vrijwel hetzelfde verhaal. Ik word weer doorgestuurd naar de volgende ingang. Daar zie ik eindelijk duidelijk een bordje ingang, maar wordt opnieuw tegen gehouden, eerst door de securtity check zeg de soldaat. En moet dus weer een flink stuk doorlopen.

Daar wordt ik zeer streng aangesproken dat ik geen face mask draag. Nee, die heb ik niet wat een onzin zeg ik, terwijl ik probeer door te lopen. Maar de security houdt me tegen alsof ik een misdadiger ben. “je schouders moet je bedekken.” Ik trek snel mijn omslagdoek over me schouders heen. Nou goed! Nee. Als ik weer wil doorlopen wordt ik nu door drie man tegen gehouden; “face mask” schreeuwen ze. Ik ben boos en gefrustreerd het is immers al lang bewezen dat de maskers geen enkel nut hebben, zeker niet op de manier hoe ze er hier in Vietnam mee om gaan. (vaak bungelt hij ergens onder hun kin)

mausoleum

Ik heb eigenlijk al geen zin meer om naar binnen te gaan, maar heb nou al zo een eind gelopen dat ik bij een aandringende straat verkoper een face mask koop, de goedkoopste. En loop een beetje provocerend naar binnen. Zie je face mask! Sjaal! De drie mannen die mij zojuist nog vol overgave tegen hielden staan nu met hun bek vol tanden, ze hebben niks meer om me mee tegen te houden.

De masker is bloedheet, mijn bril beslaat en het is benauwd, ik krijg bijna geen lucht. Als ik een minuut of twee binnen ben zie ik dat iedereen de maskers alweer af doet. Zie je nou! Wat een poppenkast.

mausoleum HO chi Minh

Bij de volgende security word mijn tas gecontroleerd en worden we in een lange rij van telkens 1 persoon verder geleid. Ik vlog een stukje van deze wanvertoning. Een vrouw spreekt me alweer streng aan. No camera. “zeg ik film alleen mezelf hoor!” “Oh, dan is het goed.” Verderop is post waar je je camera moet achter laten. Bij het loket zegt de man stop hem maar in je tas dan mag ik door.

We worden voorgeleid en 1 aan 1 in een lange rij van maximaal 20 mensen worden we langs het grijze betonblok, het mausoleum, begeleid. Halverwege moeten we stil staan, de wisseling van de wacht vindt plaats. Iedereen is dood stil, ik hoor alleen mijn eigen zware ademhaling achter het masker. De mensen worden langs het mausoleum geleid terwijl ik twee jongens over de rode loper het gebouw zie betreden. Ja, dat wil ik ook. Ik ben niet voor niks zo ver gekomen om vervolgens niet naar binnen te gaan. Achter mij zie ik een gids met twee van zijn toeristen naar binnen gaan en ik volg snel. Bewust van de ogen die in mijn rug prikken en alles volgen wat ik doe.

Het mosuleum zelf is een gangen doolhof zoals ik die van een egyptische groftombe verwacht. Daarbij staat elke twee meter een soldaat, in wit gekleed met geweer in strakke standbeeld houding. In dé grafkamer ligt meneer Ho chi mihn in een glazen kist een kamer van nog geen 10m2 maar er staat weer 8 man bewaking. Snel naar buiten, ik krijg het er Spaans benauwd.

One pilar Pagoda

Buiten loop ik een stukje door de netjes aangelegde tuin naar de one state pagoda. Omdat het zo een populair iets is verwachtte ik een groot gebouw, waardoor ik er in eerste instantie voorbij loop, maar na bezoek aan de tempel zie ik de pagoda op het binnen plein. Het hele terrein (die ik vanaf de buitenkant heb moeten omlopen) is behoorlijk groot en er is nog veel meer te zien en te doen, er is ook een zeer groot museum gewijd aan Ho chi mihn, maar ik houdt het voor gezien. Ik voel me er niet op me gemak, ik heb continue het idee dat ik iets fout doe. Terwijl dat helemaal niet zo is, maar de strenge bewaking geeft mij een benauwd gevoel, ik verkies de vrijheid

Botanische tuin

Na een heerlijke kop koffie, loop ik door de botanische tuin, gelegen naast het terrein van het mausoleum. Het kost slechts 2000dong en is een kortere route in plaats van er helemaal om heen te moeten lopen. Van een botanische tuin kan ik niet echt spreken het is meer een netjes aangelegd park. Grappig zijn de apen en pauwen in een kooi. Er zijn wat planten en een aantal bomen.

Brug

Ik steek de weg over naar de brug. Het water lijkt eindeloos, het verbaast me bijna dat het een meer is en dus niet uitloopt in de zee. Halverwege is er een eilandje met een bijzondere tempel die ik graag wil zien. Het is ‘s middags gesloten dus ik besluit eerst naar de overkant van de brug te lopen en in het andere deel van de stad iets te gaan eten. Hier merk ik al snel dat heel veel restaurants dicht zijn( corona?). Na ruim een halfuur lopen kom ik een bhan mi tentje tegen waar ik een heerlijk verse bhan mi eet.

Tempel en pagoda

De tempel is van binnen niet mega bijzonder, maar wel de moeite waard. Het draait vooral de pagoda en de beelden er omheen.

Het is een flinke wandeling door de stad ik denk er zelfs aan om met een taxi terug te gaan, maar al lopend zie je meer van de stad, dus loop ik helemaal weer terug naar mijn hostel. Tijd om even uit te rusten.

Night train

’s Avonds ga ik alsnog naar de trainstreet. Dit keer ben ik op tijd voor de trein van 19 uur. Weer staat er politie te fluiten en roepen dat je er niet mag lopen, maar ik weet inmiddels hoe dit werkt. Negeren en gewoon doorlopen. Ik installeer mijzelf weer bij een van de cafeetjes en trakteer mezelf wederom op een traditionele egg kofie echt een kleine traktatie in een mok. De trein rijdt inderdaad vlak langs mijn voeten. Maar het is vooral het kinderlijke enthousiasme van de toeristen, de spanning tot de trein er is en het geroep hij komt eraan, wat de ware attractie is.

Geef een reactie