Pai “witte boedha”

Mae Hong Son road

De weg staat bekend om zijn 726 bochten en dat merk je, het busje slingert door de bergen. Het is maar goed dat ik daarop was voorbereid met een wagenziekte pilletje. Al is het lang niks, vergelijken met sommige wegen in Nepal.

Het is zo een 3 uur rijden en de bus zet ons in het midden van de stad af. Vanuit daar loop ik naar mijn hostel. Het is erg rustig en gedurende mijn verblijf, ben ik alleen in de dormroom. Maar dat geeft niet, ik kan de rust wel waarderen.

Pai night market

Ik stuif meteen naar de avondmarkt, slechts twee straten verwijdert van mijn hostel. Je vindt er van alles, van kleding en souvenirs tot aan de lekkerste lekkernijen. Ik waag me aan een BBQ stalletje waar ik paddenstoeltjes omwikkeld met spek, broccoli en pork uit kies om te laten grillen. Aan de overkant is een bar waar je met het eten van de markt mag zitten, door hun happy hour 1+1= 1 gratis eindig ik de avond met 3 mojito’s en haal ik tussendoor nog een BBQ stokje.

Mae Yen waterfall

Ondanks het droogteseizoen besluit ik toch naar de Mae Yen waterval te hiken. Het is slechts 35 min wandelen naar het begin punt. Dat eigenlijk op zichzelf al de moeite waard is. Oke toegegeven het is bloedheet. Eenmaal bij het beginpunt staat er een bordje die mij de harde feiten onder ogen brengt. Vanaf hier zou het 2 uur zijn naar de Mae Yen waterfall en niet de 2 uur heen en terug zoals ik voor ogen had. Maar hé ik ben er nu, dan zet ik door ook.

Het is een mooie wandeling door de jungle waarbij je verscheiden keren de rivier oversteekt. Zelfs met natte voeten tot gevolg. Ik moet er eigenlijk wel een beetje om giechelen. De eerste twee keer ging goed, maar dat kon natuurlijk niet zo door blijven gaan sommige stukjes zijn ook wel erg lastig met stapsteentjes die veelte ver uit elkaar liggen. Gelukkig ben ik niet de enige er is een groepje achter mij die op hetzelfde punt natte voeten haalt.

Na een uur begin ik de wandeling door de jungle wel iet wat eentonig te vinden. Een halfuur later staat een bord dat vermeld dat het verdere pad langs de rivier te gevaarlijk zou zijn, dat er teveel mensen over de glibberige rotsen zijn geblesseerd, het is dus de bedoeling dat ik een steile berg op klim, pff daar had ik nou echt geen zin meer in. Toch zet ik maar door, het zweet gutst van me af, maar eenmaal boven vind ik het dan wel weer mee vallen.

Daarna is het nog een klein stuk tot aan de waterval. Waar voor het tijd van het jaar minder water in zit als vlak na het regenseizoen. Toch klettert er nog wat water naar beneden en verkoel ik mijn voeten in het water. Een groepje jongens wagen zich zelfs over de rotsen naar een hoger gelegen poeltje water van de waterval. Ik ga dezelfde slopend vermoeide weg weer terug. Ik heb te weinig water mee voor deze hitte dat ik mij al snel duidelijk.

oververhit

Eenmaal terug in het dorp neem ik plaats in een stalletje waar ik een noodle soup eet. Door de warmte en de inspanning val ik flauw op de grond. Een meisje geeft mij water, en helpt me weer overeind terwijl de eigenaar van het eetstalletje in paniek roept of ze een ambulance moet bellen. Welnee het gaat wel weer. Ik denk dat je het te warm hebt. Ik vertel dat ik de hele dag in de warmte heb gehiked. Onderweg naar me hostel grijp ik een mango smoothie, neem ik een koude douche en voel ik mij gelijk al een stuk beter.

Thai massage

De volgende dag besluit ik een rustdag in te lassen. Na heerlijk te hebben uitgeslapen ga ik voor mijn enige echte Thaise massage. Iedereen die een voet in Thailand zet zou dit op zijn minst eens moeten hebben meegemaakt. Ik krijg een stel flobber kleding aan en lig op een matrasje op de grond. Het Thaise meisje begint ergens bij mijn benen die na de hike van  gister de nodige aandacht krijgen, zo gaat ze de rest van mijn lichaam af en drukt me in verschillende posities, het is niet altijd even fijn, maar daarna voelt alles in mijn lijf zich een stuk soepeler. De enorme knoop in mijn schouders, is er ook eindelijk uit. Wauw.

White boeddha

Zo tegen het einde van de middag ga ik op weg naar de Witte boeddha tempel. Het is een enorm boeddha standbeeld dat van ver bovenop de berg neer kijkt op het plaatsje Pai. Na ruim een half uur lopen, welke aangenamer zou zijn zonder het drukke verkeer van alle scooters, ben ik bij de trappen. Hijgend en steunend bereik ik eerst de stupa en ga dan verder over de lange witte trappen die worden bewaakt door twee sierlijke witte draken. Boven aanbid ik boeddha.

white boeddha temple Pai, Thailand

Van een mooi uitzicht kan ik niet echt spreken er hangt teveel mist en lucht vervuiling, de polution schijnt hier misschien nog wel erger te zijn dan in Bangkok. Later hoor ik van de vele ‘bosbranden’ die daar natuurlijk ook zijn aandeel in hebben. Hoezo bosbranden vraag je je nu misschien af? De lokale bevolking geloofd er in dat het goed zou zijn voor de grond om groenafval te verbranden en het as weer te verspreiden. (dit verklaard de hoopjes as die ik gister tijdens mijn hike in de jungle zag) Ook een zonsondergang is er eigenlijk niet, het is meer alsof het licht aan/uit wordt gezet. De zon is meer een lichtbol die achter de bergen verdwijnt en daarmee het licht uit zet.

De volgende dag wil ik de rest van de highlights in Pai zien en daarvoor is een scooter het perfecte vervoersmiddel. Ik zal er dan toch aan moeten geloven.

Leave a Reply