Boedapest “eten als beesten”

Boedapest 16-2

Bijzondere busrit

De bus is helemaal vol, ik word helemaal achterin de bus geplaatst. Echt helemaal achterin waar je een rij van 5 stoelen hebt. Naast mij in het hoekje is plek voor ‘Mr. Brownie rasta.’ De vrouw in het midden verschuift geen centimeter. “Zeg die jongen moet hier zitten, misschien moeten we hem even wat ruimte geven” Ze verroerd zich niet, met moeite kruip ik er tussenuit zodat de jongen zijn plek in kan nemen. Hij is in zijn goede hum kan ik wel zeggen, hoewel er achter zijn zonnebril een flinke kater gaande is, zo blijkt later.

Er is nog één stoel vrij meer in het midden van de bus en ik pak gelijk mijn kans op meer adem ruimte. Er zijn zelfs films aan boord. Tijd om wat achterstand bij te werken. Én je krijgt ook nog een kopje thee of koffie gratis. Voor zo een goedkope busrit van nog geen 3 uur! (de film kan ik helaas net niet afzien)

Lokale tramrit vol ontmoetingen

In Boedapest moet ik met de tram naar het centrum, naar mijn hostel. Het is nogal onduidelijk waar ik een tramticket koop en de chauffeur is ook niet erg behulpzaam. Na z’n drie keer heen en weer lopen, blijkt dat je de tickets in het metro station haalt. Ja wie bedenkt er dan ook zoiets. Hoofdschuddend loop ik er heen.

Daar zie ik de groofy rasta weer. Hij vraagt waar ik heen ga en omdat hij heel spontaan van Praag naar Budapest is gekomen heeft hij niet veel voorbereiding getroffen en nog geen hostel. “Mag ik met jou mee?” “Ja natuurlijk.”

In de tram vertelt hij mij zijn verhaal, Dorian komt uit LA. “Ik had nog wat tijd in deze omgeving, voordat ik naar Londen vertrek om daar een vriend te ontmoeten. Ik had Praag wel gezien, Boedapest leek me wel wat”. Maar het is duidelijk dat hij niet echt weet waar hij is, wanneer we over de Donau gaan noemt hij het slechts ‘water’. De japanner naast hem moet er erg om lachen. “Waar kom je vandaag?” vraag ik. Dorian antwoord: “Ja dat is toch duidelijk, Tokyo of Japan!” Ik kan mijn lach niet bedwingen… Tokyo is in Japan!

De Hongaarse oude man naast mij in de tram verandert in een gids die vertelt dat het nog z’n 5 haltes duurt voor we er zijn, dat dit de belangrijkste brug van Boedapest is en dat het mooie gebouw aan het water een universiteit is. Hij stapt uit.

Hostel ontmoetingen

Het hostel kan ik niet gelijk vinden. Dorian zegt dat je altijd op google kan vertrouwen, “is het niet in dat Thai hotel? Daar wijst google heen.” Ik lach, “nee Thailand komt later in mijn reis pas.” Na een tijdje zoeken ben ik het zat, ik bel naar mijn hostel. Het is wel degelijk in hetzelfde gebouw als het Thai hotel.

In de keuken ontmoeten we twee Griekse en een Spaanse jongen. De gesprekken lopen flink uiteen. Over reizen en sightseeing, tot de gepaste manier van iemand nigga of bro noemen. Waar we het dan wel over eens zijn is het voorstel van de Griekse Angelo, om voor €4,- pp onbeperkt chickenwings te eten. We blijven toch backpackers, after all.

Eten als beesten

Bij het restaurantje blijkt dat we hadden moeten reserveren, alles is al vol. Maar de Griekse Angelo praat ons er wel in. We mogen aan een gereserveerde tafel zitten, mits we over 40min weer weg zijn.

“Jongens we gaan echt eten als beesten he” zegt hij. Ik knik, “ja als beesten” Op de een of andere manier krijg ik z’n bourgondisch gevoel, zie ik Vikings beelden voor me waar kaal gevreten kippen botten door de kamer vliegen. “Als beesten”, mompel ik.

Er komen twee schalen met kip op tafel, ik stroop mijn mouwen op en daar ga ik dan. Ironisch, want eigenlijk hou ik helemaal niet van kluiven. Die met BBQ saus is het lekkerst. De Griekse Kominos en Dorian, eten nog redelijk beschaafd. Ik daarin tegen lik ongegeneerd mijn vingers af, saus druipt langs mijn mond. Angelo en de Spaanse Borga nemen het er ook flink van. Nog een bord en nog een bord.

Vervolgens komt de ober “dit is jullie laatste en ik geef jullie ook alvast de rekening.” Ik schrans nog even een kippenkluifje weg, als de ober alweer aan onze tafel staat met het vriendelijke verzoek of we nu dan toch echt wel willen …OPROTTEN! Ik pak mijn zooi en het bord met kippenvleugels en neem het mee naar de bar, waar Borga en ik alles verder opeten. “Het is zonde om dit te laten liggen” zegt hij.

Ruine bar

De avond is nog jong en we gaan dan ook naar de befaamde ruine bar van Boedpest. Een ieder die in Boedapest komt, moet op zijn minst een keer in de ‘Szimpla Kert’ zijn geweest. Ik volg de jongens. Bij de deur merk ik al dat het druk is. Mijn tas wordt even vluchtig bekeken, een flesje water… “Give to the plant!” zegt de man streng. Ik moet er een beetje van giechelen als ik de half dode plant in de plantenbak zie.

Eenmaal binnen vindt Dorian dat we gelijk wat te drinken moeten nemen. Hij lijkt dorst te hebben. Ik kijk naar het menu en kan er niet veel ‘vrouw vriendelijks’ tussen vinden. Ik drink immers geen bier. “Nee, ik hoef niks ik sla wel even een rondje over”. Het wordt wel drie keer herhaald waarom ik toch niks neem. Dorian douwt me zelfs €5 in de hand, “neem nou wat!” “Ik drink geen bier!”

De €5 wil het barmeisje niet hebben, je betaalt hier in Hongaarse florint of HUF. Die heb ik niet kunnen wisselen. Kominos heeft het eten voorgeschoten. Ik was helemaal niet voorbereid op een avond stappen. Tijd voor mijn travel creditcard, betalen lukt niet. He wat nu? Dorian wappert even mijn zijn kaart, hij staat erop dat ik nu aan de Gin tonic ga, het enigste op de kaart naar mijn smaak. Daar gaan we! Proost in 4 verschillende talen!

De bar annex club, in urban sfeer, is versiert met neon en slechte kunst, gekke objecten en weinig muziek. We lopen een rondje door het pand, waar elke kamer weer net even anders is ingericht met gekke thema’s. We willen ergens zitten, maar populair als deze bar is, zo druk is het ook. Buiten op de binnenplaats zie ik een klein bankje vrij aan een tafel met twee jongens. Weinig kans, maar vragen staat vrij. “Is deze toevallig vrij?” “Ja hoor” “Hey jongens we kunnen hier zitten!” Roep ik.

Gezelschap

Met de twee (Duitse) jongens is het gezelschap compleet. Ik word getrakteerd op de ene na de andere gin tonic. En dan komt de grap van de avond. Een van de Duitse jongens roept de enigste Nederlandse zin die hij kent “Neuken in de keuken!” Ik kijk wat verveeld. Ja, die grap kennen we nou wel. Ik ben wel benieuwd hoe andere zouden reageren als ik zoiets in hun taal zou uitkramen. En zo geschiet het. Ik leer die avond “neuken in de keuken”  in 4 verschillende talen, Duits, Grieks, Spaans en Engels nou ja dat spreekt voor zich. Hilariteit alom.

Ook leer ik veel nuttigere dingen zoals proost in alle talen! Wat je nuttig noemt. En ik leer een Spaans geloof om je glas in de rondte te draaien voor goede seks (of zoiets). Ons gelach werkt blijkbaar aanstekelijk, want geregeld schuiven er nieuwe vreemdelingen aan.

Een veelte dronken nieuw-zeelander die niet meer uit z’n woorden komt. Wordt de Duitse Ulf bijna aangerand door een andere dronken voorbijganger en maakt Dorian vrienden voor het leven met een Londenaar die hij aldaar weer zal ontmoeten. Kortom het werd een avond om niet snel meer te vergeten.

Morgen komt het vervolg van mijn trip in Boedapest online. Wil je niks missen? Blijf mij dan volgen.

Leave a Reply