Dubai, stad van hoge gebouwen

Dubai 14-10-2018

In de bus probeer ik wat te slapen. Het is donker en bijna middernacht als ik dan eindelijk in Dubai ben aangekomen. Met de metro ga ik naar “internet city” vanaf daar zou ik naar mijn hostel kunnen lopen. Het is nog steeds bloedheet. Ik loop door de straten en kijk op naar de hoge wolkenkrabbers. Ik maak een stukje voor mijn vlog. Het zou leuk zijn als mijn hostel hier was, terwijl ik een prachtig gebouw, bestaande uit twee torens, film. “Maar dat zal wel niet,” zeg ik grappend.

Ik pak een taxi naar mijn hostel, de taxi moet helemaal omrijden, maar het is eigenlijk aan de andere kant van de weg. Ik had bij de metro een andere uitgang moeten hebben. Mijn hostel is op de 7e verdieping van een ander hoog gebouw. Ik ben volledig uitgeput. Ik krijg een bed in een ‘capsule’ een boven bed met een rolgordijntje.

De kamer is ontzettend smal, ik probeer mijn spullen te organiseren en net als ik mijn foto’s wil overzetten op mijn laptop, kom ik erachter dat ik mijn camera kwijt ben. Hé hoe kan dat nou? Ik zoek in mijn backpack. Pff, wat een zooitje. Ik kijk nog een keer en nog een keer, maar kan hem niet vinden. Ik ga bij de jongens van mijn hostel vragen of zij iets hebben gezien. Nee, ik kan me ook niet herinneren dat je hem in je hand had toen je binnen kwam. Nee, ik dacht dat ik hem in de lift nog had. Ik zoek nog een keer. “Heb je hem misschien in de taxi laten liggen?” “Ik hoop het niet, maar misschien is hij uit mijn tas gevallen. Ik ga voor de zekerheid toch beneden vragen of hij misschien in dit gebouw is gevonden.” Benden weet de jongen van niks, maar hij wilt wel graag mijn telefoonnummer, als hij wat weet dan zal hij mij bellen. Daar heb ik dus niks aan, maar ik geef voor de zekerheid toch maar mijn nummer.

Ik kom weer boven in het hostel. De jongen zit in de keuken. Hij geeft mij zijn telefoon. “hier kijk, ik heb camera’s hangen, misschien kan je hier zien of je hem nog had en of je hem misschien hebt neergelegd.” “Ik kan me niet voorstellen dat iemand hem hier zou stelen.” Toch kijk ik naar mezelf, terwijl ik aan het inchecken ben. Wat zie ik er toch belachelijk uit, met die tas op me rug die ik nog even opschudt. Ik hang er bij als een zombie, maar ik zie geen camera in mijn hand. Zou hij toen nog in mijn tas hebben gezeten? “misschien ligt hij dan toch in de taxi,” zeg ik somber. Ik kan wel janken. Al mijn foto’s van Istanboel en Abu Dhabi… ik had gespaard voor deze camera die ik zou graag wou, zo lang gezocht naar iets wat aan al mijn eisen voldoet en welke makkelijk in gebruik is, én lichtgewicht voor mijn tocht naar Everest.

“Ik weet zeker dat ik hem voor ik de taxi instapte nog had, want ik heb het gebouw gefilmd vanaf waar ik de taxi nam.” “Als hij in de taxi is blijven liggen dan krijg je hem sowieso terug, daar ben ik van overtuigd. In alle taxi’s hangen camera’s dus de taxidrivers durven hem echt niet te stelen. Morgenochtend bel je RTA, dat is een overkoepelende organisatie van alle taxi’s en openbaar vervoer in Dubai. Maar je moet wel zoveel mogelijk details doorgeven. Hoe zag de taxi eruit? Welke kleur?” “Ik heb echt geen idee, volgens mij wit met zwart.” Ibrahim, lacht, die hebben we niet ze zijn allemaal beige met een geel, groen of blauw dak. “Ik moet eerlijk zeggen dat ik er totaal niet op gelet heb.” Ik beschrijf het gebouw vanaf waar ik de taxi nam, maar het zegt hem zo gauw niks.

Ik probeer het te laten rusten en ga eerst even douche. Mijn kamer is in het appartement ernaast. De douche is echt zo dicht op de wc dat ik niet zo goed weet waar ik moet staan. Alles wordt ook zeiknat maar, dat is niet echt belangrijk. Ik weet de douchekop zo te draaien dat ik nu voor de wastafel. Ik lach, ach het is zoveel beter dan mijn vorige hostel het is netjes en schoon.

Ik loop terug naar het ‘algemene appartement’ waar een huiskamer is, ik kijk in de keuken of ik Ibrahim nog zie, maar die is er niet. “He, there how are you doing?”, zegt een jongen enthousiast. “Eehm, nou eigenlijk niet zo goed.” De jongen is oprecht geïnteresseerd “Ohnee wat dan?” “Ik ben mijn camera verloren,” zeg ik op sombere toon. Ik begin het hele verhaal uit te leggen. Hij is oprecht aangedaan door mijn verhaal. “Wil je whiskey?” Ik twijfel. Ik ben eigenlijk hartstikke moe en wil me niet gaan bezatten. Maar na deze bittere pil die ik te verwerken heb, kan ik wel een borrel gebruiken. “Nou een klein beetje dan. Hij grist een glas uit de kast en vult hem met ijs. Hij giet een scheut Jhonny walker in en vult hem aan met cola. Ik neem een slok. Aaah.

Hij schudt mij een hand, ik ben Monzy, een vriend van Ibrahim. Daisy het meisje die mij, mijn kamer heeft gewezen, loopt ook de keuken binnen, slechts gehuld in een rode satijnen kimono. Ze zoekt Ibrahim. Een andere vriend van Monzy volgt ons hele gesprek. Hij komt uit Saudi Arabië en werkt met Ibrahim samen aan het hostel. Hij heeft blijkbaar iets ongepast tegen Daisy gezegd want ze is behoorlijk boos. Monzy heeft alleen nog maar interesse in mij. Ik probeer hem op afstand te houden, maar ben blij met de vrolijk afleiding die hij mij biedt. “Hé, kop op, we vinden je camera wel hoor. Het is maar materieel.” “Ja, en alle foto’s die ik kwijt ben.” “waar ben je allemaal geweest dan?” ik begin te vertellen en bedenk dan, gelukkig is het vrijwel aan het begin van mijn reis. Ibrahim is nou ook in de keuken. “Ik heb nog een keer gezocht, maar heb mijn camera nog steeds niet gevonden. Misschien morgen bij daglicht nog een keer kijken.” “Ja en anders bellen we RTA, ik heb ook een keer mijn telefoon in de taxi laten liggen, ze kwamen hem gelijk naar mij toe brengen.”

Monzy schenkt me nog een whisky-cola in. “Als ze hem niet vinden dan krijg je van mij een nieuwe camera, goed?” Ik lach, dat zal hij toch niet gaan doen dus ik stem gelijk in. Hand erop. De rest van de avond blijft Monzy mij wiskey cola aanbieden en hebben we uiteenlopende gesprekken.

Monzy ik moet echt gaan slapen hoor. Monzy: “Ja, je hebt gelijk, ga lekker slapen. Ik ga morgen naar het strand, als je zin hebt dan ben je van harte welkom om te komen. It’s my plessure” We wisselen nummers uit en ik klauter dan mijn bed in.

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie