Dubai, dag 3, Arabische souks voor Shakiralina

Dubai 16-10

De volgende morgen krijg ik een berichtje van Monzy.  “Hé het spijt me heel erg, had heel graag de dag met je willen doorbrengen, maar er is iets dringends tussen gekomen. Ik moest vanochtend vroeg hals overkop naar Abu Dhabi. Ik denk dat het nog wel eens de hele dag kan duren en misschien moet ik hier wel blijven.” Pff, waarom had ik al het idee dat dit zou gebeuren? Mannen, maken een hoop beloftes, maar komen ze niet altijd na.

Ik heb besloten nog een extra dag in Dubai te blijven. Ik zou eigenlijk een nacht in Sharjah blijven, maar iedereen raad me af om daarheen te gaan. “Er is daar niks te zien en ze zijn er heel streng en religieus. Ik snap niet waarom je daarheen zou willen. Ik denk zelfs dat het als vrouw alleen het best gevaarlijk kan zijn”, dat zijn de woorden van Monzy die mij hebben doen besluiten dan toch maar een nachtje langer in Dubai te blijven. Al denk ik niet dat het écht gevaarlijk is. Abu Dhabi was ook al een stuk traditioneler dan Dubai. Ik moet dan wel verplaatsen naar een andere kamer, want mijn bed is al geboekt door iemand anders. Ik vindt het niet zo erg.

In mijn ‘meisjes dorm’, ontmoet ik twee Duitse meisjes die elkaar ook pas in het hostel hebben ontmoet, ons groepje wordt aangevuld met nog een ander Duits meisje, welke de leiding op zich neemt. Ze wilt graag naar de oude souks van Dubai. Nu ik toch niks anders te doen heb lijkt het mij wel leuk om mee te gaan. Het duurt een poos voordat alle meiden klaar zijn. Pff, de ellende begint nu al!

Mijn vooroordelen worden helaas werkelijkheid. Vrijwel de hele dag moet ik continue op ze wachten. Eerst bij de metro, sommige moeten nog een ov kaart kopen. Daar kan ik best op wachten hoor, dat ik het probleem niet. Maar dan vervolgens stappen we bij een verkeerde halte uit. Ondanks alle voorbereiding en 100 keer op de kaart kijken en het drie keer navragen. Bij de juiste halte moet er weer opnieuw een plan worden gemaakt. Want, welke uitgang moeten we hebben? Pfff, als ik alleen was dan was ik er nu al geweest hoor. Dan was ik waarschijnlijk gewoon een kant uitgelopen, de kaart tenminste wel begrepen of het even gevraagd. Nou ga ik gewoon mee met de flow van de meiden en probeer me niet te druk te maken. Al ben ik toch wel geïrriteerd.

Bij de uitgang van de metro moet er weer worden gevraagd waar de boten stoppen. Bij het water, lijkt me logisch, maar gewoon richting het water lopen is voor hun niet voldoende. Ze moeten het precies weten, voordat we in beweging komen. Ik zucht; van de warmte en als bevestiging waarom ik liever alleen reis.

De boot is wel heel erg leuk en het idee om de oude zouks te bezoeken spreekt mij ook wel aan. Met een lokale boot worden we naar de overkant gebracht, de tol is slechts 1 dirham. De boot stinkt naar diesel terwijl hij langzaam naar de andere kant tuft. Waar inderdaad souks zijn, maar niet de souks zoals beschreven in de guide boek van het Duitse meisje. Die blijken aan de andere kant van het water. Jeetje, hoe slecht kan je voorbereiding zijn? Ze heeft dat boek notabene in d’r tas zitten en heeft het volgens mij wel 6 keer voorgelezen.

De andere meiden hebben honger en het gaat alleen maar over eten en waar we wat kunnen eten. Vervolgens eindigen we in een Mac donalds en krijg ik steeds meer het gevoel dat ik mijn tijd aan het verdoen ben. Anderzijds denk ik dat het voor mij wel goed is om even met andere mensen te zijn, ik ben al te vaak alleen.  

Ik krijg een appje van Monzy met iets meer uitleg. Maar ik moet wel beloven het voor mezelf te houden. “Een vriend van mij zit in de cel, omdat hij had gedronken en was gaan rijden. Ik moest dus naar Abu Dhabi om hem ‘uit te kopen’. Zijn ouders mogen dit niet weten en ik was de enige die hij vertrouwt. Hij zou eigenlijk twee nachten moeten blijven, maar omdat ik er nu ben komt hij waarschijnlijk vanavond al vrij.” Stiekem hoop ik dat Monzy dan ook al terug is, zodat we vanavond nog wat leuks kunnen doen, met hem heb ik het tenminste prima naar mijn zin.

We gaan weer met een zelfde soort boot terug naar de overkant van het water. Ik gris de kaart uit handen en neem de leiding op me. “kom op meiden, niet zo treuzelen we doen er nou al de hele dag over, hier overstekken dan links en dan zijn we er.” Ze volgen trouw als een roede tamme honden.  Waarom komen we nu wel op plek van bestemming? De souks zijn fantastisch ik laat de Arabische koopwaar aan me voorbij gaan terwijl we continue worden aangesproken Shakria, shakira. Ik moet er altijd wel om lachen. Me aanspreken met Maria doet het ook goed en zelfs Angelina komt voorbij. Een van de Duitse meisjes maakt er maar Shakiralina van. Ik lach hartelijk terwijl ik de koopmannen probeer af te weren. Het duitse meisje is nogal lang, waardoor ze zelfs wordt aangesproken met Bhuj kalifa. In onze ogen niet echt een compliment, al denk ik dat de jongens zich daar totaal niet va bewust zijn. Na de oude souks, komen we, onder mijn leiding, aan bij de gold souks, waar aan een stuk door alleen maar, juwelen, uit de verlichte etalages glimmen en oog verblindend schitteren.  

Ik ga terug naar mijn hostel, terwijl de Duitse meisjes naar de Buhj Kalifa gaan. Daar was ik gister al, waardoor ik een reden heb beleefd te ontsnappen aan het meiden gekakel.

Volledig uitgeput kom ik aan in mijn hostel. Ik vul mijn flesje water, terwijl Monzy naar me toe komt. “Hé hoe gaat het, waar ben je geweest?” Ik ben te moe om ook maar een woord uit te brengen. Ik plof neer op een van de banken in de algemene huiskamer. Voor ik het door heb is Monzy al weg. Ik heb hem toch niet afgeschrikt? Misschien was ik wel een beetje onbeleefd, toen ik zei dat ik te moe was om te praten.

Ik besluit naar mijn kamer te gaan, ik maak noodles in een mok, het enige bruikbare ik kan vinden in de keuken. Ik ga op het balkon zitten, waar de warmte van de stad me tegemoet komt. Ik app Monzy en bied mijn excuses aan. Hij vond het helemaal niet raar dat ik zo moe was, maar dacht dat ik daarom niks meer wou doen. Hij is naar de gym. “Daarna kunnen we nog wel even een drankje doen?” De Duitse meiden komen terug in de kamer, verbaast dat ik er nog ben. “Ja, het liep een beetje vreemd, maar ik ga straks toch weg.”

We lopen door de straten van Dubai. Ik ben benieuwd waar hij me nu weer mee naartoe neemt. Het is LSB, dichtbij ons hostel. Na wat gepraat met een van de uitsmijters, krijg ik drie muntjes in mijn hand gepropt waarvoor ik in ruil mijn email adres moet achterlaten. Ik type expres een typefout en dan stappen we de lift in. Als we de lift uitstappen stappen we direct in de drukte van de club.

Monzy besteld met een van mijn muntjes een gin tonic welke ik langzaam opslurp. We beginnen te dansen, al heb ik het gevoel dat de muziek soms een beetje achterloopt op de trends van nu.

Nadat ik al mijn muntjes heb ‘opgedronken’ gaan we naar de volgende club. Het is er oer saai en ik ben veelte moe om ook nog maar te doen alsof ik het leuk heb. Monzy vraagt me mee naar zijn appartement voor een laatste drankje. We zitten op het balkon, in de warmte van de stad Dubai. Stiekem hoopt hij op meer, maar ik weet ternauwernood te ontsnappen aan zijn te hoge verwachtingen en glip naar buiten. Sluip de dormroom binnen, zet mijn wekker en val in slaap.

Als ik wakker wordt zie ik een berichtje van Monzy, hij zegt dat het hem spijt en dat hij niet zo had moeten aandringen, ontbijt op de 10e verdieping? Ik denk dat een ontbijt als afscheidt geen kwaad kan. Ik klop op zijn deur, iets te vrolijk doet hij open. Hij staat worstjes en ei te bakken. “Wil je thee?” Ik krijg het lang niet allemaal op. “Bedankt Monzy, maar ik moet echt gaan straks mis ik de bus naar Sharjah.” Met een dikke knuffel neem ik afscheid van mijn gekke, grappige en soms vreemde ‘Arabische 50cent’ en daarmee ook van Dubai, de stad van schijnbare luxe, met onderhuidse armoede.

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie