Dubai, dag 2 Dubai mall & buhj kahalifa

Dubai 15-10-2018

Na een onrustige nacht, door mijn verloren camera, sta ik op. Ik ben nog steeds een beetje van slag en het houdt me bezig. Toch helpen de woorden van Monzy, “het is maar materieel” mij er wel doorheen. Inderdaad liever niet, maar als het dan toch moest gebeuren dan liever aan het begin. Ik ben alleen de foto’s van de eerste drie dagen kwijt. Al heb ik best wel spijt dat ik uitsluitend mijn camera heb gebruikt en niet af en toe wat foto’s met mijn telefoon heb gemaakt. Ik heb dus geen enkele foto van Abu dhabi. Het is maar moeilijk te verkroppen.

Vlakbij het hostel is om de hoek een supermarktje, waar ik een broodje haal en wat fruit. Het is warm buiten, in de schaduw zit ik op een stenenrandje mijn broodje te eten, als een jongen naar mij toe komt. “Is je camera al gevonden?” Het is een Egyptische jongen die in een van de appartementjes verblijft. Hij hangt vaak rond in het hostel. “Nee, helaas nog niet.” “komt vast wel goed. Wat ga je doen vandaag?” Ohja Dubai…  wat ga ik doen vandaag. Hmm. “What do you suggest?”

“Ik had graag met je mee gegaan voor wat sightseeing, maar ik verwacht vandaag een telefoontje dan hoor ik eindelijk of ik ben aangenomen voor mijn nieuwe baan.” “Oh, wat spannend, nee joh ik snap wel dat je liever hier blijft.” “Je zou naar Dubai mall kunnen gaan. Ja, Dubai mall, oh toen ik hier net was, was ik daar vrijwel elke dag te vinden. Ik hou van shoppen.” Het is overduidelijk dat hij homo is, niet echt verassend dat hij dus van shoppen houdt. “Oh en dan kun je s ‘avonds naar de fonteinshow kijken, het is geweldig!” gaat hij enthousiast verder. “Hier ik laat je even een filmpje zien, het begint volgens mij vanaf 18uur en dan elk halfuur is er een show.” Dit soort dingen stonden zeker op mijn lijstje, maar om het van een semi-local als aanbeveling te horen, geeft mij net wat meer motivatie. “Ja goed idee, dankjewel.”

Ook de metro heeft een ‘vrouw en kinderen’ coupe. Ik ga daar dan ook maar zitten. Je kunt als vrouw ook in andere delen van de metro zitten, maar die zijn erg druk. Dus waarom zou ik geen gebruik maken van mijn voordeel? Bij halte, bhuj khafila/dubai mall, stap ik uit. Vanuit daar lijkt het net of ik door Schiphol naar mijn gate loop, met rolbanden en een flink stuk lopen, kom ik eindelijk in de mall uit. Wow, het is gigantisch. Meerdere verdiepingen vol met koopwaar van de hipste merken pronken in de etalages. Ik kom hier niet om te shoppen, ik kom hier voor de vele andere attracties die deze Dubai mall rijk is. Ik volg de bordjes naar “waterfall”, maar vindt niks. Mijn oog word getrokken naar de sony store, waar ik in vertwijfeling sta ‘mijn’ camera opnieuw te kopen. Een verkoper komt naar mij toe en zet hem aan. “Je mag wel even kijken hoor.” Ik lach, “ik ken de camera.” En ik loop weg. De verkoper in verwarring achterlatend. Ik moet de hoop houden dat hij wordt teruggevonden.

Wat onwennig vlog ik verder met mijn telefoon. Gelukkig heb ik die nog! Ik kom aan bij het aquarium. Het is bizar. Een enorme bak met water van wel twee verdiepingen, met daarin verschillende vissen, koraal en zelfs haaien. Ik zie mensen in een kooi te water gaan. Maar er zijn ook mensen aan het duiken in deze enorme bak met water. Het is een bizar gezicht waar ik maar niet op uitgekeken raak.  Een entree ticket is mij te duur en het totaal niet waard. Dit is al zo bijzonder.

In de mall vindt ik: Arabische zouks, uiteindelijk toch de waterval, een ijsbaan met een mega tv scherm en ga dan via de Apple store naar het balkon. De bjuh kalifa het naast gelegen gebouw, pronkt er hoog bovenuit. S’avonds zou ik vanaf hier een prachtig zicht hebben op de fontein show. Ik draal nog wat door de mall en kom dan terug. Opeens staat er een rij om naar het balkon te mogen. Ik sta netjes te wachten, maar andere mensen dringen voor, waardoor ik een halfuur moet wachten tot de volgende show. Het is niet anders, maar zegt wel iets over hoe mensen soms zijn. De show zelf duurt slechts een paar minuten.

Ik app Monzy, hij vraagt of ik zin heb om vanavond met hem een drankje te drinken in Marina harbour. Ik kan zijn gezelschap wel waarderen, dus neem het aanbod aan. Ook al weet ik dat hij misschien hoopt op een date, vind ik dat we ook gewoon vrienden kunnen zijn.

Ik ga terug naar mijn hostel waar ik hem opnieuw app. “kun je over een half uur klaar zijn?”vraagt hij. “tuurlijk” Een halfuur later sta ik zoals afgesproken bij de ingang van de Capitol tower, waar mijn hostel is. Hij woont op de 10e verdieping. Na een tijdje wachten komt hij naar buiten. “Ik had niet verwacht dat je echt binnen een halfuur klaar zou zijn.” Ik lach, “ik ben een ander soort vrouw” Binnen het halfuur dat hij mij gaf heb ik  gedouched, me aangekleed en zelfs een beetje make-up op gedaan. Zelfs mijn haar zit voor mij doen goed. Ik gniffel in mezelf, wetende dat ik normaal echt niet zo ben. Hier op reis leef ik in eenvoud. Kleding stress kan je hier niet hebben. En schoenen al helemaal niet. Op mijn sandalen loop ik achter Monzy aan.

“Ik heb al een taxi besteld.” In de taxi verteld hij over verschillende plekken waar we langs rijden. Bij Marina harbour stappen we uit. “ We moeten een klein stukje lopen, dat vindt je toch niet erg he?” “nee, natuurlijk niet.” Het kleine stukje is nog geen 10min. Dan stappen we een van de hoge gebouwen binnen. Het is op de 52e verdieping. Terwijl ik de lift instap. Eenmaal boven stap je door in een prachtige bar, waar ik alleen nooit naar binnen had gedurfd. Daarom vind ik het zo leuk om met locals op stap te gaan. Je ziet de stad vanuit een heel ander perspectief.

Monzy leidt me door de overvolle bar. Het uitzicht is prachtig. Ik krijg een of andere rose champagne achtige wijn, welke ik gretig op drink. Hmmm. Hij bestelt er bier en wat nootjes bij. In een achteraf tafeltje nemen we plaats. Hij verteld over zijn leven hier in Dubai, hij wijst zelfs zijn voormalige werk en zijn vorige woning aan. Hij heeft voor verschillende grote banken gewerkt, maar heeft nu al twee jaar geen baan. “gelukkig heb ik genoeg opgespaard.”, zegt hij. Blijkbaar verdiende hij genoeg dat hij al twee jaar zonder baan kan leven. “In het begin gaf ik niet zo om me geld, ik dacht dat ik snel een nieuwe baan zou vinden, maar al gauw zag ik de ernst in en heb toen mijn huis weg gedaan. Nou leef ik in een hostelkamer”, zegt hij geërgerd. “jij geeft niet zo om geld, dat vindt ik echt leuk aan je.” Ik knik. Al moet ik eerlijk toegeven dat deze luxe op zijn tijd niet vervelend is. Voor even ben ik niet de backpacker, maar ‘de date’ van een ‘Arabische 50cent’.

Het blijkt lady’s night, waardoor mijn glas continue wordt bijgevuld. “ik wist niet dat het lady’s night was, meestal is dat op dinsdag. Oeh, misschien kunnen we morgen wel naar LSB ik kwam daar vroeger vaak, als je zin hebt kunnen we daar wel even een kijkje nemen. Er zit hier ook een LSB bijna identiek aan elkaar, dat is zo goed gedaan.” Als mijn glas niet meer wordt aangevuld, omdat alle wijn op is, gaan we naar buiten.

“Ik wilde je eigenlijk meenemen voor een wandeling langs palm beach. Dat is die gekke palm van Dubai welke uit de lucht duidelijker te zien is. “te gek” Het eindigt in een soort kroegen tocht. Maar dan een luxe variant erop. Hij neemt mij mee naar de beste plekjes van Dubai Marina.

Ik eindig in de Famous Boedha bar, waar ik nog nooit van had gedacht daar ook maar een voet binnen te kunnen zetten. Monzy wordt geweigerd, omdat hij een shorts draagt. Ik lach ingetogen. Is het zo streng hier? Maar al snel is mij duidelijk waarom. Een meisje neemt me mee voor een rondleiding. Ik kijk wat twijfelachtig naar Monzy, ik wil hem hier niet zomaar dumpen. Maar hij geeft me een klein setje, “deze kans wil je niet laten gaan”, knipoogt hij.

Het meisje neemt mij mee door een wereld van luxe, gegoten in een Boudha jasje. “De bar voor als mensen even moeten wachten op een tafeltje. Zowel een rokers en een niet-rokers gedeelte.” Vertelt het meisje. Ik heb nauwelijks nog woorden voor haar verhaal, terwijl mijn mond soms blijft hangen van verwondering. “Dit is dan de dinning hall. With the big boudha” ik zie inderdaad het grote boudha beeld die de boventoon voert. Waarna ze mij meeneemt naar het geheim van deze plek. Ze legt haar vinger op haar mond terwijl ze zegt, “dit mag ik eigenlijk niet laten zien, maar er is nu toch niemand. “the prived dinning” Ik kijk volverbazing naar de kamer. Zo sereen met lage tafeltjes en kussentjes om op te zitten. “dit is stiekem mijn favortiete plekje en… nu je er toch bent wil je vast wel even naar de wc” knipoogt ze naar me. Ook die zijn op zijn minst netjes te noemen én ook in Boudha stijl. Het gaat allemaal zo snel, voor ik het weet loop ik weer de trap af waar Monzy staat te wachten. Hij lacht. “en? Hoe was het?” Ik ben een beetje verlegen over hetgeen mij net is overkomen. “ja wel oké, leuk meisje.” Hij lacht opnieuw, “ik bedoelde de bar. Ik kwam hier vroeger vaker. Maar dit is ook een van mijn favoriete plekjes, een die niet veel mensen kennen”.

Hij sleurt me opnieuw een gebouw in, waar we naar een van de bovenste verdiepingen gaan. Het hotel is opnieuw voorzien van de nodige luxe en gouden details. “Ik verbleef hier in dit hotel toen ik mijn woning nog niet had. Later boekte ik altijd dit hotel als mijn ouders langs wilde komen. Het ontbijt hier is echt fantastisch”. Ze willen net afsluiten dus we kunnen helaas geen drankje meer doen. Toch mag Monzy mij het restaurant, met doorlopend buitenterras, laten zien. “wauw wat is het hier veranderd zeg.” Hij spreekt een van de obers, welke hem gelijk herkennen. Het is dus geen grootspraak, maar echt waar. Het heeft inderdaad een flinke verbouwing ondergaan. Monzy informeert nog even voor het ontbijt. “Als je wilt tenminste?” Ik knik instemmend. “dan nemen we hier eerst een ontbijtje en dan kunnen we daarna heerlijk op het strand liggen. Mijn gym is hier ook vlakbij als je wilt kun je daar naar de sauna en het zwembad.”

Hij neemt me mee naar de KFC. “Ik heb niet echt honger hoor.” Maar hij bestelt toch een menu voor me. Een groot menu nog wel. Ik krijg een plateau met daarop een enorme beker fanta, een doos met kip stukken, een wrap met kip en patatjes. Dit hadden we makkelijk kunnen delen, want ik krijg dit toch nooit op. Monzy opent mijn box met kipstukken. “Hé verdorrie, ik heb toch om kippenborst gevraagd.” “ach, het is prima zo.” “nee, ik wil niet dat ze ons zo behandelen, ga toch geen afval eten.” Boos loopt hij naar beneden. In het arabisch volg ik het gesprek met de medewerker. Ik schaam me een beetje, voor de scene die zich beneden afspeelt. Onhandig gooi ik ook nog mijn beker fanta om. Snel probeer ik het te verdoezelen, voordat Monzy terug komt. “Nou zie je wel! Ik vraag om kippenborst en die jongen knikt ja,ja ja, maar geeft ons toch die andere rotzooi.” Trots laat hij de box met kippenborst stukken zien. Beleefd eet ik van de malse kip. Hij heeft wel gelijk, dit smaakt een stuk beter. Maar de wrap en de patatjes krijg ik lang niet allemaal op. Mijn beker fanta neem ik mee voor ‘on the go’.

Na een kleine wandeling door de stad gaan we met een taxi weer terug naar Capitol tower. Ik wil eigenlijk gelijk door naar mijn hostel, maar Monzy haalt me over bij hem nog een laatste drankje te drinken. Om de avond goed af te kunnen sluiten. Ik kom er achter dat het al 4uur s ‘morgens is dus ik glip weer de lift in, naar verdieping 7.

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie