Chitwan safari, ‘Gaida de neushoorn’

Chitwan safari 9-12

Safari

“Yeah, vandaag gaan we Rhino’s zien”, joelen we. Chitwan is hét National park van Nepal met de grootste kans op het zien van neushoorns in het wild. De jeep rijdt en nadat de jongens pakjes noodles, chips en water hebben ingeslagen gaan we door het park. Als eerst zien we een pauw. Wauw nou mooi hoor, maar ze zijn hier voor iets veel groters. De jongens zingen een Nepaleens liedje. We stoppen bij de uitkijk toren om wat vogels te spotten, maar ik wil een neushoorn.

Nou zou ik hier een heel lang verhaal van kunnen maken, maar eind van de rit hebben we geen een neushoorn gezien. Nouja eigenlijk geen een dier.  Op een everzwijn en een paar pauwen na dan. Ik ben aller teleurgesteld. Vooral, omdat mij gezegd was dat de safari 3 uur zou duren en na 2 uur staan we alweer buiten. Als we nou na 2 uur buiten stonden en een geweldige rit hadden gehad waar we vele neushoorns hadden gezien, had ik het niet zo erg gevonden. Maar dit is gewoon afzetterij.

Leugen

De man zegt dat het allemaal niet waar is en dat mijn entry maar 2 uur geldig is. Ik haal nog even mijn Park entry erbij waarop in het Engels geschreven staat dat het de hele dag geldig is. “Je moet nou niet tegen me gaan lopen liegen!” Ik ben die Nepalese bullshit meer dan zat. Eerst iemand lekker maken, het geld innen en dan afraffelen met een halve safari. Ik ben boos. Suraj probeert me te kalmeren. Ja, lekker makkelijk lullen. Ik heb voor die safari betaald hoor!

Gaida

Suraj geeft mijn leven kleur. Ik probeer over die vervelende frustratie en teleurstelling heen te stappen. In een winkeltje vol handgemaakte houten beeldjes zie ik een neushoorn. “ How much?” vraag ik de verkoper. Ik geef hem het geld en zeg dan tegen Suraj: “Wil je en neushoorn zien?” En houdt hem het beeldje voor. Hij lacht, “Nou heb je toch je neushoorn” Ik lach, “hoe zullen we hem noemen? Wat betekend neushoorn in Nepali?” “Gaida” “ Dan noemen we hem gaida! Kijk nou zijn oog is niet goed” Er is een splinter dat zijn oog niet perfect maakt, maar dat maakt voor mij niet uit, het is mijn Gaida! Mijn troostprijs.

We gaan terug naar de lodge. De jongens lijkt het niet zoveel te interesseren ze hebben een leuke dag gehad dat was het. De lokale vriend van Suraj komt langs. “ik heb begrepen dat je niet zo tevreden was met de safari” “nou het was gewoon een verspilling van geld en tijd we hebben geen dieren gezien en jij hebt me beloofd dat de safari 3 uur zou zijn, lekkere vriend ben jij zeg!” “Ja daar heb ik me in vergist het duurt 2-3 uur en ik had gehoopt dat je iets meer mazzel had en je in ieder geval een neushoorn zou zien. “ik betwijfel of er überhaupt wel neushoorns zijn!”

Ik ben behoorlijk teleurgesteld, ook op de jongen die ons de verkeerde informatie had gegeven. Ik zie dat hij zich schuldig voelt, maar ik ben te boos om me daar iets van aan te trekken. Steeds weer word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Het leven, de wereld, alles draait om geld. Eerst mensen binnen halen en dan dumpen zodra ze hebben betaald.

Neushoorn

Suraj probeert me op te vrolijken met een chicken sandwich die hij speciaal voor mij naar de lodge laat brengen. Ik lach bij het zien van het bord met broodjes en patatjes. Yummie. Opeens komt de jongen op Suraj af, zijn telefoon nog in de hand. “Wil je nog steeds een neushoorn zien?” Ik begrijp de vraag niet. Ja, nou ik ga echt niet nog een safari doen hoor. “Er staat een neushoorn in het veld kom mee!” Ik moet me losrukken van mijn bord met chicken sandwich en zonder echt te begrijpen wat er aan de hand is, Jump ik bij Suraj achterop.

We volgen de jongen, door smalle straatjes en velden. Hij stopt. Ik zie een klein groepje mensen staan. Suraj wijst in het veld vol gele bloemetje, “kijk daar is hij!” Ik ben als een kind zo blij en sluit me aan bij het groepje mensen, haal mijn camera tevoorschijn. “Ja het is een echte neushoorn!” Hij staat met zijn billen naar ons gericht. Draai je nou om, kom op nou! Mijn gezicht heeft een brede glimlach die niemand mij meer afneemt.

Ik loop voorzichtig door het veld, met gepaste afstand tot mijn nieuwe vriend. Suraj volgt, “wat ga je nou doen?” “Ik moet een foto hebben van zijn snuit! Ik wil hem vanaf de zijkant zien.” Suraj lacht en is blij. Als ik hét perfecte shot heb, geef ik de camera aan Suraj. Wil je een foto van mij en Gaida (neushoorn) maken?

Afscheid nemen bestaat niet

We komen terug in de lodge, ik ben in extase en eet mijn broodje kip. Nu gaan de jongens voor hun dhal bhat. Ik zit met de jongens en raak niet uitgepraat over de neushoorn in het veld. Die hele safari was een mislukking, maar ik ben zo blij dat ik toch nog een neushoorn heb gezien! Ook voel ik me somber de jongens zullen zo vertrekken, teug naar Kathmandu. Dit wordt de derde keer dat ik afscheidt moet nemen van Suraj; de jongen waar ik niet verliefd op wou worden, maar wat toch is gebeurt. Wauw en hoe! Met geen mogelijkheid kan ik dit nog langer ontkennen.

Suraj en ik nemen even een momentje alleen, terwijl de jongens hun spullen pakken. Suraj: “je kunt ook met ons mee!” die grap had hij al eerder gemaakt, maar nu was de toon veel serieuzer. Ook mijn reactie was nu een stuk serieuzer: “Maar je hebt toch al iemand bij je achterop?” “nee, niet meer hij kan bij iemand anders achterop.” “ Maar het kan toch niet, ik heb ook nog me backpack” Ook wil ik niet te veel aanpassen in mijn planning. Terug gaan naar Kathmandu slaat helemaal nergens op, de weg naar Lumbini is totaal de andere kant op. Toch overweeg ik dit belachelijke plan, hoe erg zou het zijn om nog even in Nepal te blijven? ik vind het immers een geweldig land.

Kop of munt

In mijn portemonnee heb ik nog een laatste Nepalees muntje. “Kop is de bus naar Lumbini en munt is met jou mee naar Kathmandu” Ik zucht, “gooi jij hem op?” Suraj pakt het muntje aan. vol spanning kijken we naar de munt die voor een seconde in de lucht zweeft. In een andere fractie van een seconde ligt het muntje op Suraj hand. Ik kijk naar de jongen die zijn blijheid niet kan onderdrukken. Munt! Ik lach, nou dan ga ik dus met jou mee! “Echt?!” Hij had niet verwacht dat ik me echt door het vallen van een muntje zou laten leiden. “Dit is faith!”

Ik klim met backpack op de motor. Mijn kleine tasje voor, Suraj draagt zijn rugtas ook voor. Het moet er belachelijk uit hebben gezien, maar terwijl we door het berg landschap rijden voel ik het. Ik voel iets wat ik in een lange tijd niet heb gevoeld. “Ik ben vrij! Ik leef! Ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik geniet van de wind die door mijn haren gaat, terwijl ik me om de Nepalese jongen heen klem. Toch vindt ik het soms wel eng, met al die bagage ook nog door de bergen met kronkel weggetjes. Even vraag ik mezelf: ‘vertrouw je hem?’ Ik antwoord mijn gedachten, ‘Met mijn leven!’

Biker

Hoe dichter we Kathmandu naderen wat zeker 4 uur in totaal zou duren, voel ik het gevoel sterker worden, dit is de juiste keuze! Keuze? ik heb toch niet gekozen dat deed het muntje toch? Nee, Suraj heeft gelijk, in mijn hoofd had ik al besloten, als het muntje de andere kant op was gevallen, was ik misschien alsnog mee gegaan. Misschien ook niet, maar dan had ik me zeker somber gevoeld, wellicht teleurgesteld.

We naderen Kathmandu en het wordt nu al donker en met de razende wind op de motor is het flink koud. Ik heb niet zoveel meer om mij warm te houden en trek tot slot mijn regenjas aan met daar onder mijn olifantendeken gewikkeld. Toch helpt het maar een beetje. We stoppen ergens voor thee. Suraj lijkt de eigenaar te kennen en wat ik niet weet is dat zijn vrienden hier een zak wiet kopen.

Kiere-wiet

We gaan weer verder de kou is nu wel echt een probleem aan het worden. In de verte zie ik dan eindelijk de lichten van Kathmandu valley. Als we langs de bewaking zijn wachten we op de rest van de jongens. Maar dan gebeurt het. Prem en Om worden opgepakt. Om heeft de wiet en overgebleven wiskey in zijn tas en beiden zien er inderdaad uit als een stel criminelen. Ze belanden in de cel, waar ze de nacht moeten blijven.

Suraj laat het daar niet bij zitten. Geen van zijn vrienden word zomaar opgesloten en hij spreekt met de politie om ze vrij te krijgen. Riwaj, Bisesh en ik wachten en wachten. Ik begrijp het wel, ik had hetzelfde gedaan voor mijn vrienden. Toch duurt het erg lang en ik sta nog altijd in de kou. Uiteindelijk gaan we maar even thee drinken in een hutje. In de stoel val ik in slaap terwijl ik op de achtergrond de jongens hoor praten. Het duurt uren, terwijl Suraj in en uit loopt. Uiteindelijk zijn ze vrij. Wat een opluchting voor de jongens, maar ook voor ons. Laat het een les zijn!

Schoonhuis

Suraj: “Je slaapt vanavond bij mij thuis. Ik wil niet dat je zo laat nog naar een hostel moet gaan zoeken. Ik heb mijn zus al gebeld je slaapt in haar kamer.” Ik wil het eigenlijk niet, ik vind het allemaal maar ongemakkelijk. Hoe moet het dan de volgende dag? En dan zie ik zijn moeder en de rest van zijn familie. Maar ik krijg er geen speld tussen, Suraj heeft het al geregeld het is al besloten. “Maak je niet druk iedereen slaapt al”

Ik ben helemaal zo zwart als roet door de weg op de motor. “Ik moet echt eerst even douche.” Suraj loopt door het donkere huis en ik volg.  Bij de kamer van zijn zus klopt hij aan. Ze doet open; de kamer is klaar. Suraj verdwijnt ik wacht en wacht. Ik raak bijna een soort van in paniek. Als hij eindelijk terug komt vraag ik: “wat was je nou doen dan?” “Ik zei toch dat ik een douche voor je zou regelen! Ik ben water voor je aan het koken, zodat mijn prinses een warme douche heeft” Ergens moet ik er wel om lachen. Ohja een douche is voor ons zo normaal, maar dat gaat hier allemaal een beetje anders.

Dhal & bath

“Kom we gaan we gaan eerst wat eten je zal wel honger hebben” Hij verontschuldigd zich voor de maaltijd die voor me staat. “Ik ben hier niet zo goed in”, zegt hij. De rijst is koud en alleen de dhal is warm. Ik krijg geen hap door me keel, maar durf ook niets te zeggen. Na zo een nacht heb ik eigenlijk toch geen honger meer.

Ik krijg een pan warm water mee naar de badkamer en moet het dan zelf maar een beetje uitzoeken. Al raak ik al meer ervaren met deze manier van douchen. Niet met je zeep handen in de emmer Taryn, dat is inderdaad een beetje dom. Eerst maak ik mijn lichaam nat en pak dan het stuk zeep om mijn lichaam te wassen. Mijn haar in de shampoo en spoelen maar. Er is zelfs nog wat water over, goed gedaan. Nu slapen.

 

 

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie