Chiang Rai, “white, black and blue”

Afscheid van Pai

De ochtend besteed ik in een van mijn favoriete koffietentjes van Pai terwijl ik voor het eerst uit mijn schrijversblok kruip en de eerste letters op het denkbeeldige papier kladder. Alsof ik een ouderwetse typmachine in handen heb. Taryn is back! (helaas is het nog altijd met vallen en opstaan)

Uitvalbasis

Ik ga weer terug naar Chiang mai. Waar ik door het steeds kleiner wordende groepje bekende wordt welkom geheten. Sabastian neemt me mee naar het hotel van een van zijn vrienden, ik kan er zwemmen in het zwembad. Ik leer wat een échte 7 eleven tosti is en we halen een fles gin en sprite, bij gebrek aan tonic. (its a shame). Ik eet weer van de heerlijke food stalletjes en Sabastian leert mij zelfs dat chiang mai een heuse party area heeft. Daar ontmoet Olivia een Canadees meisje, waarmee ik tot de late uurtjes dans.

Chiang Rai

Ik verlaat nog één keer de stad Chiang Mai en verruil haar voor Chiang Rai, de plek van de tempels. De bus passeert al de wel befaamde white tempel, waar ik een glimp van op kan vangen; hiervoor ben ik gekomen.

Ik verblijf in een dormroom in een hotel en daardoor ervaar ik een soort luxe voor hostelprijzen. Ik maak een wandeling door de stad, en bezoek een heuze kerk een flink contrast met de vele tempels die deze stad en omgeving rijk is. Ik bezoek de belangrijkste tempels van de stad, ook hier heb je een citypillar waar alleen mannen in mogen.

Het rondje door de stad eindigt bij de clocktower. Een gouden klok in het midden van een drukke rotonde, in de stijl en van dezelfde ontwerper als de white tempel. Persoonlijk vind ik de locatie, de klok geen eer aan doen. 

Night market

S ‘avonds is er een nightmarket vlakbij mijn hotel, maar ik vind er niet veel bijzonders aan. In vergelijking met alle nightmarkets van de afgelopen tijd zie ik niks nieuws onder de zon en is deze nog wel het minst sfeervol. Wellicht ook door het corona virus, die er voor zorgt dat langzamerhand steeds meer winkeltjes, tempels en sightseeing hun deuren sluiten. Tot voorkort was ik erg optimistisch, maar nu achteraf kan ik wel stellen dat het vanaf hier nog verder berg afwaarts gaat…

White temple

De volgende dag huur ik een scootertje dit keer is het eenzelfde model, maar dan oranje. Hij wordt bij mijn hotel afgeleverd. Ik ga als eerst naar de white tempel. Die staat al een tijd op mijn bucketlist. Nadat ik in Lumbini, Nepal, de kleine versie heb gezien, kon ik eigenlijk niet wachten tot ik deze in het ‘echt’ zou zien. De witte fonkel witte tempel met zijn sierranden, draken en details, schittert mij tegemoet. Wauw! Alleen maar wauw voor de schoonheid en kracht die deze tempel uitstraalt.

Ik ga naar binnen en sluit aan bij de mensen massa die ontelbare foto’s en selfies van deze tempel maken. Dan gaan we stapvoets over de drakenbrug en dan langzaamaan de tempel in. In de tempel zelf mag ik geen foto’s of video maken; logisch eigenlijk ook het is een rust plaats en aanbidding van Boeddha.

De binnenkant is daarin tegen toch een stuk minder spectaculair. Sereen. Oranje kleurt de wanden in schilderingen over Boeddha’s levensloop. Boeddha zelf zit op een gouden lotus in stijl van de tempel.

Ik vervolg de route naar buiten langs de witte Boeddha’s, langs het water en zo door naar een soort fantasie parkje waar gekke figuurtjes tussen de rotsen verstopt zitten naast mediterende monniken en Boeddha’s. Ik begrijp het nog niet zo, maar het is een kunstig tafereeltje. Ik doneer aan de grote Boeddha, een zilveren hanger, waar hele hagen mee zijn behangen. Ik ben een druppel in de oceaan. For luck and love, schrijf ik erop en hang hem dan tussen de rest.

Ganesh

Er is een goudkleurige Ganesh tempel, maar die is tijdens lunchtijd dicht. Dat is reden te meer voor mij om ook wat te gaan eten. Na de lunch ga ik naar de Ganesh tempel, een soort gouden kooi waar een enorme, maar machtige Ganesh uit kijkt. De binnenkant is meer een expositie en verkoop van Ganesh gerelateerde attributen, niet zo spectaculair.

Great hall

Een grote verassing is de Great hall, een gallerij van de ontwerper van de white tempel, een groots artist. De gallerij hangt vol met schilderijen van Boeddha en andere hindoe Goden, in krachtige kleuren, een stijl die ik zeker vol trots aan mijn muur zou kunnen hangen. (als ik daar het geld voor had)

Tea time

Hup en weer door, het oranje scootertje rijdt, door de gloeiende velden op weg naar Singha, een groot park, met thee plantages en nog zoveel meer. Ik kan het niet laten om op de foto te gaan met de nieuwe insta hype, de grote gouden leeuw. En dan volgt mijn grote liefde, de camellia sinensis; oftewel het thee plantje, en daar grote getalen van.

Ik wil eigenlijk een thee proeverij doen maar dat kan alleen met een tour waar ik geen zin en tijd voor heb. Ik doe dan maar mijn eigen thee proeverij en bestel een rose oolong tea en jawel een crispy tea salade. Theeblaadjes in een soort tempura beslag gefrituurd. Crispy welke goed combineert met de heerlijke thee. Even een moment van ontspanning.

Black temple

Ik kijk even in google voor de openingstijden en realiseer mij dat ik moet opschieten, wil ik de befaamde Baan Dam museum nog zien. Ik spring weer op het oranje scootertje en met de wind door mijn haren rijd ik er op af. Ik herken het zwarte huis en ik ben inderdaad net op tijd. “Je kunt ook na 17uur nog blijven, maar dan kun je niet meer in de huizen, begin bij het grote huis,” zegt de vrouw achter de ticketbalie.

Thawan Dunchanee, was een merkwaardige kunstenaar, het museum bestaat uit een park met zwarte huisjes die hij heeft ontworpen en zijn ingericht met zijn kunst. Gekke voorwerpen, krokodillen huid, schedels en hoorns. Er heerst een soort Vikings gevoel in een modern jasje, gecombineerd met het boeddhisme in een ander perspectief, zo zou ik het willen omschrijven. Het park sluit dus ik kan alleen nog door de ruitjes van de huizen gluren, de een nog gekker ingericht als de ander.

Goddess of Mercy

Ik race, nouja in oma snelheid, door naar de 9 -tier pagoda en de goddess of mercy, een enorm wit standbeeld dat wordt bewaakt door twee witte draken met fel blauwe ogen, die de laatste jaren een echte hit aan het worden zijn.

Ik begin bij de pagoda, waar ik in het rond alle trappen omhoog loop en daar op vrijwel elke verdieping opnieuw verrast word door een houten standbeeld. Eerst Boedha, een Shiva, een monnik etc. de een mooier als de ander. Helemaal bovenaan zie ik het godddess standbeeld uit het raam.

Ik bezoek de naast gelegen tempel. Wit, mooi en sereen. Terug de trap af, terwijl ik mijn schoenen aan doe, gebeurt er iets geks. Door wat speakers hoor ik Thaise klanken en daarna lijkt het of heel de wereld even op pauze is gezet, de hele wereld om mij heen is bevroren. Niemand spreekt en mensen staan midden in hun pas stil. Ik weet mij niet zo goed een houding te nemen. Ik blijf maar even afwachten. Waarna de play knop weer wordt ingedrukt en iedereen verder gaat alsof er niks gebeurt is. Is dit een 2 minuten stilte? Zoals wij die met dodenherdenking doen. Wat is er aan de hand? (later hoor ik dat het een Thais gebruik is, zodra de Thaise president spreekt, hetzij door de speakers of op tv is iedereen stil en ‘bevroren’ Midden in je beweging blijf je stil en luister je naar wat hij te zeggen heeft. Het is als een soort respect. Die dag vertelde de Thaise president iets over het corona virus en de maatregelen, daar kom ik ook pas later achter)

Het leven is weer ontdooit en geeft mij kans om de goddes in het avondrood van de zonsondergang van dichtbij te aanschouwen. Haar tempel is dicht maar de vrouw straalt een ware rust uit, ze zit op een lotusbloem, haar handen houd ze in een bepaalde mudra. Er omheen staan wat andere witte beelden, maar het is toch echt de trap met de witte draken die de aandacht trekt. Wauwie!   

Blue tempel

Eenmaal terug op me scootertje sluit ik de dag af bij de blue tempel, daarmee heb ik de witte, zwarte en blauwe tempel allemaal op één dag gezien. Met het laatste restje batterij van mijn camera maak ik de laatste foto’s. Blauw, als in kobalt blauw, van binnen en buiten. Blauwe Boeddha’s en blauwe versieringen en gouden details. Een unieke tempel, waar ik de dag afsluit.

Ik neem een rustdag en sluit Chiang rai af bij de verlichtte clocktower. De volgende dag reis ik terug naar Chiang mai, waar eigenlijk alleen de vriendelijke Duitse, Marokkaan nog over is van het oorspronkelijke gezelschap, hij gaat een thai bo cursus doen en blijft zeker nog een maand. De volgende dag vlieg ik naar Vietnam, Hanoi. Daarover meer in mijn volgende blog!

Geef een reactie