Bupsa, ‘wasdag’

Trekking dag 4, Bupsa, 26-10

De volgende morgen hebben we samen ontbijt op het kleine terrasje. De zon komt langzaam tevoorschijn van achter de hoge bergen. De Dudh Koshi raast te keer, de vogels worden ook wakker en beginnen te fluiten. Ad gaat als eerste weg. Ik wens hem een goede reis, maar hij is er van overtuigd dat we elkaar in Namche weer gaan zien. “Iedereen ziet elkaar weer in Namche, dat is gewoon de grote verzamelplaats voor trekkers.” “Ik denk dat ik te langzaam ben hoor en jij me allang voorbij bent.” “We zullen zien.”

Als ik mijn pannenkoek en de flinke pot thee op heb, ga ik ook op pad. Weer een heel stuk van Jubing naar boven. Ik ben vastbesloten het vandaag rustig aan te doen. Ik wil stoppen zodra ik in Bupsa ben. Dat is toch niet te ver? Na een heel stuk bergopwaarts ga ik weer een heel stuk naar beneden en tot slot weer een stuk naar boven. Ik klim over de trappen naar Charicola. Bovenaan is een monastery, maar de trappen naar de monastary zijn me te veel.

Ik loop verder een flink stuk door het dorp, wat vrijwel vlak is, voor Nepaleense begrippen; wij Nederlanders zouden de trappetjes en de weg op z’n minst glooiend noemen. Opnieuw een flinke afdaling. Maar waar ik mij het meeste zorgen overmaak is dat ik daarna hoe dan ook weer moet klimmen. Tja, zo werkt dat bij bergen. Ik zie op tegen de klim, maar blijf volhouden om aan te komen in Bupsa.

Ik verwachtte dat het nu wel laat in de middag zou zijn. Het is pas 13 uur. Ik twijfel, misschien kan ik nog door. Een ander stemmetje in mijn hoofd zegt, dat het dan weer hetzelfde als de afgelopen twee dagen zal gaan en ik weer pas vlak voor het donker binnen kom. De lodge die ik op het oog heb heeft buiten 4 kamers. De kamer is gratis als ik hier blijf eten. Perfect volgens het traditionele gebruik.

Ik neem eerst een koude douche. Overdag is dat een stuk beter te doen dan wanneer het al donker is. Daarna doe ik mijn was. Welke ik op de waslijn buiten uithang. Hopelijk gaan ze daar niet over zeuren. Ik lig even op bed om te rusten, maar word wakker van het schreeuwen van hun zoontje. Ik vindt sowieso het Nepalees, maar een schreeuwerige taal. Ze praten heel snel en hard, waardoor het soms net lijkt of ze boos zijn.

Ik wil net naar binnen lopen om alvast een potje thee te bestellen, als de eigenaresse op een zeer snauwerige en boze toon zegt: “You order!” Ik word geïrriteerd. He even rustig vrouwtje. Is ze nou echt zo bang dat ik geen eten ga bestellen? In de kamer hangt ook een bord met, als je ergens anders eet de kamerprijs 2000rp is. Wat overdreven zeg. Ik probeer op een rustige en beleefde toon te zeggen dat ik nou juist naar binnen kwam om de menukaart te bekijken, maar dat het voor mij nog te vroeg is voor diner.

Ik merk hoe hoger ik kom de prijzen ook steeds meer stijgen. Dit was gisteravond toch echt een stuk goedkoper. Ze kijkt nog steeds geërgerd, maar lijkt te ontdooien zodra ik een bordje macaroni met kaas en een pot heet water bestel. “Maar ik wil mijn eten pas rond 18uur hoor”. Ze knikt. Ik krijg mijn heet water, maar ik zit niet echt op mijn gemak in de dinninghal van de lodge. Ik ga buiten zitten aan een van de tafeltjes. Het wordt al snel koud en het begint zelfs te regenen. Ik kijk op naar mijn was. Die paar spettertjes lijkt me niet zo een probleem.

Er komt een drietal Spaanstalige trekkers de trap op gehijgd. Ze ploffen neer op de stenenrand bij de lodge. Het meest opvallende is dat een van de jongens gelijk een sigaret op steekt. Ja, dan snap ik dat je buitenadem bent. Hij glimlacht vriendelijk naar me, terwijl ik nog steeds verwonderd naar de sigaret kijk. “Het is een slechte gewoonte die ik maar niet kan afleren”, zegt hij in het Engels.

De twee jongens en het meisje praten onderling Spaans, maar ik kom er al snel achter dat het stelletje uit Chilli komt en de jongen uit Spanje. Ik ga naar binnen waar een bord macaroni mij staat op te wachten. Het smaakt heerlijk, eindelijk eens wat anders dan rijst, het smaakt een beetje gerookt. Dat komt, omdat het op vuur wordt klaargemaakt. Het is veelte veel en ik krijg het niet op.

Ik raak in een interessant gesprek verwikkeld met de Spaanse jongen. Hij blijkt uit Gerona te komen, een plek waar ik zelf ook mooie herinneringen aan heb. Al snel gaat de discussie over Catalonie en hoe de EU en de wereld vanaf de zijlijn toe kijken hoe de wereld kapot gaat. Het gaat uiteraard ook over onze trekking plannen. Hij is totaal niet voorbereid en eigenlijk is deze hele EBC trek in een opwelling ontstaan. Een reisvriend vertelde hem over deze trek, hij raakte enthousiast en is vertrokken. Onderweg kwam hij het Chileense stel tegen.

Het is koud en vooral vervelend als ik s ‘nachts mijn slaapzak uit moet om buiten naar de wc te gaan, maar, ook dat went…

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie