Agra, Eerste kerstdag ‘kerstrood’

Eerste kerstdag 25-12 

Hostel vibe

Ik voel de vibe niet in dit hostel in Agra, iedereen is erg op zichzelf en dat op eerste kerstdag… Ik switch naar een hostel dat zelfs een stukje goedkoper is, de kwaliteit is vrijwel hetzelfde, maar voor nu prima. Ik neem een thee om eerst even kennis te maken met het hostel en de mensen. In mijn kamer is alleen een Turkse jongen, Milhal. Ik chill even op mijn bed, hmm lijkt me een prima bed.

Ik ga erop uit, het is tenslotte eerste kerstdag dan moet ik op zijn minst wat leuks gaan doen. Ik eet een ontbijtje op een zonnige dakterras. Ik vraag om zout voor op me eitje, maar de man komt terug met ketchup, ik schudt nee, nee salt! Hij komt nou terug met spicy saus. Uiteindelijk komt de andere jongen die het wel begrijpt, nee ze wilde zout! Na afloop krijg ik zelfs een beetje korting. Oh, waarom dan? “Omdat het kerst is”, zegt de man. “En omdat de man je niet begreep.” Wat lief!

Rood

Ik ga naar het Agra fort, of ook wel red fort genoemd, vanwege de kleur natuurlijk. Ik kom er in de rij achter dat het toch een behoorlijk stuk duurder is dan ik had gedacht. Ach het is naast de taj mahal hier een van de grote highlights dus ik neem het maar zoals het is. Voordeel is de ‘vrouwen rij’ die niet zo heel lang is, waardoor ik snel naar binnen kan.

Het is een groot paleis en de architectuur is uiterst bijzonder, maar toch ben ik er redelijk snel door heen. De tuin is even zo indrukwekkend, toch ben ik iet wat teleurgesteld in de prijs/kwaliteit verhouding van deze bezienswaardigheid. (en vele andere hier in India) Het verbaast me ook dat er een foreigner prijs en een local prijs is. Als ik er iets langer over nadenk dan begrijp ik dat wel, maar dat het verschil zo groot is, vind ik oneerlijk.

Blokje om

Eenmaal buiten besluit ik lopend naar de Tombe van Itimad ud-Daulah, beter bekend als de Baby Taj, te gaan. Lopend is hier in India maar vreemd, ze nemen allemaal de tuktuk, want stel je voor… Een klein stukje is oke, maar ruim een halfuur is inderdaad best een uitdaging. Best wel iets meer dan een uitdaging.

Ik loop langs een weg met druk verkeer. Daarna kom ik in een winkelstraat terecht. Ik volg mijn google maps, maar die wijst me alleen nog maar verder de drukte in. Dit is de kortste weg. Ik sta letterlijk klem. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Of wel? Beeldt je een druk punt op koningsdag in Amsterdam voor, alleen nu staat het ook nog eens vast met motors, scooters en tuk tuks. Ik kan werkelijk geen kant op. Ik denk zelfs dat ik een claustrofobie aanval krijg.

Ik haal even diep adem en stap over het wel wiel van een motor heen en volg een man die zich een weg door de mensen massa waant.  In de volgende straat is het druk, maar kan ik wel weer ‘gewoon’ lopen. Ik volg mijn google maps die niet altijd klopt. Ik moet het water oversteken maar de brug is boven. Ik besluit dan maar over het muurtje te klimmen en me een omweg naar de brug te besparen.

Als ik de lange brug oversteek zie ik apen aan weerszijde hetzelfde doen. Wat blijft dat toch apart. Beneden zie ik een stuk vervelende armoe van India. Mensen die in tenten kampen langs het water verblijven, tussen de apen en koeien. Ik zie het wel vaker maar, het lijkt net of ik mijn ogen ervoor gesloten heb. Aan de overkant steek ik de weg over en dan ben ik bij de Baby Taj.

Baby Taj

Opnieuw een belachelijke ticket prijs. Even vraag ik mezelf af of het dat wel waard gaat zijn. Maar na zo een tocht door de stad zie ik niet in waarom ik niet naar binnen zou gaan. De rij is kort slechts twee mensen voor mij. Als het mijn beurt is gaat er een man voor. “Euhmm, excuse me!” En ik ga voor. “One ticket please.” 310rp zegt de man op verveelde toon. “No just one”. “310”, in een bijna onverstaanbaar gemurmel. Sorry but he was trying to skip the line, I just want one ticket. Yes, 310, zegt de man nu flink geirriteerd.  Ik geef hem een briefje van 500. “10 change!” Die heb ik wel, maar ik ben deze houding meer dan zat. Op mijn beste Engels zeg ik: “I’m sorry I don’t have 10rp change!” laat hem verdomme maar even wat moeite doen. Hij gooit letterlijk het wisselgeld over de toonbank, gevolgd door mijn té dure ticket.

Schoenen uit!

Als ik de poortjes door ben zit ik er helemaal doorheen. Op deze manier hoeft het van mij niet meer hoor. Hoe kan ik nou nog genieten van India als de mensen zo godvergeten onbeschoft zijn? Ik zit op een bankje en eet een stukje chocola die ik Baby Taj, gaat er in mijn hoofd om. Het dankt zijn bijnaam Baby Taj, omdat het volgens zeggen een voorloper of prototype was op de échte Taj. Daarnaast heb ik mezelf ook voorgenomen mijn leven te wijden aan reizen en te leven als travelblogger en nu ook als vlogger… met het laatste beetje enthousiasme haal ik me camera weer tevoorschijn voor een nieuwe vlog. 

Ik sta op. loop richting de Thombe waar ik opeens zie dat mijn schoenen uit moeten. Die gooi ik vanaf het platform naar beneden, dan hoeven ze niet te zeiken. In de hoek staat een man letterlijk op een fluitje te blazen om mensen erop te wijzen dat ze hun schoenen beneden moeten achter laten. Ook dat getuigt niet echt van respect. Iemand letterlijk terecht fluiten.

Bedompte Thombe

De thombe is van buiten wel mooi, maar niet zo uitmuntend, als men gezien de ticketprijs zou doen vermoeden. Binnen zijn een paar graven van een paar belangrijke dode mensen, gericht naar Mekka , zoals gebruikelijk in de Arabische cultuur. De tuin is in symmetrie aangelegd. Ook dit is een Arabisch gebruik, zij geloven namelijk dat het paradijs ultieme perfectie is. Op deze manier proberen ze het paradijs na te bootsen als laatste rustplaats voor de ouders en vrouw van Mongool heerser Jahangir. Na toch een kleine teleurstelling ga ik op weg naar het uitzichtpunt van de enige écht Taj Mahal. (lees morgen verder)

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie