Agra ‘een eenzame kerstavond’

Agra 24-12

Bus naar Agra

Uitgerust sta ik op. Bij de receptie vraag ik welke bus naar Agra gaat. Het meisje is erg behulpzaam en schrijft de naam van de busstop voor me op een stukje papier. De riksja brengt me erheen het is inderdaad niet bepaald om de hoek. Voor het eerst dat een riksja zijn afspraak nakomt en niet gaat zeuren om meer geld. Ik loop het busstation binnen waar mijn bagage en ikzelf door een poortje moeten, alsof ik een vliegveld in ga.

Bij een loket vraag ik voor een bus naar Agra, maar het duurt even voor ik de aandacht krijg. Typisch India. Ze roept alleen het platform waar hij vandaan gaat. Opnieuw heb ik veel verwarring. Een omstander zegt me dat ik bij het andere loket mijn kaartje moet kopen. Ik sta in de rij, er word weer voorgedrongen, dat is hier normaal in India, dat wil niet zeggen dat IK dat normaal vindt. Ik duw de man een beetje aan de kant. En vraag mijn ticket voor Agra. De man: “13 uur”. Ja ik wil graag een ticket! Die kun je in de bus kopen. Oke. Bij het platform blijf ik wachten. Als het 13 uur is geweest word ik toch een beetje zenuwachtig, waarom is de bus er nog niet? Ik roep mezelf tot de orde. India is nog erger dan Nepal als het gaat om tijd.

Ticketprijs

Om 13.30uur komt eindelijk een bus aangereden. Ik vraag het toch even na, “naar Agra?” “Ja, Agra”. In de bus vraagt de man om mijn ticket. Die heb ik niet, die kan ik hier kopen toch? Het is niet geheel duidelijk wat ik bedoel, maar ik denk dat hij het begrijpt. Als we onderweg zijn gaat de man alle passagiers langs voor hun ticket. 945rp? Wat? Je maakt een grapje zeker, dat kan toch niet! Klopt dat wel? De ticketverkoper heeft daar geen boodschap aan, hij spreekt geen eens Engels en hij wil gewoon zijn geld.

Ik vraag aan de jongen aan de andere kant van het gangpad wat hij betaald. 945rp zegt hij. Klopt dat wel dat is wel erg veel. Ja, maar het is een lange weg, zeker 10uur. Wat?! 10uur? We gaan toch naar Agra? De jongen begint uit te leggen. “Dit is niet de express bus, hij gaat een andere route, daarom duurt het zo lang. Ik was ook een beetje teleurgesteld, maar de express bus gaat niet vandaag.” Dit meen je niet! Ik vloek en tier, we zijn nu al onderweg en ik kan de bus niet meer uit. Bovendien gaat er vandaag dus geen andere bus.

Maar verdomme, waarom verteld niemand mij wat? Ik was niet voorbereid op een busrit van 10 uur voor een afstand van 3-4uur. Ik kan wel janken wat een ellende, in dit verrotte kut land geeft niemand om een ander, behalve zichzelf.

10uur is lang

Ik probeer weer tot bezinnen te kopen, gelukkig heb ik gekozen voor een airco bus, niet perse voor de airco, maar meer voor de stoelen die meer zijn zoals wij gewent zijn. Maar toch spoken er gedachten door mijn hoofd, was een local bus niet sneller geweest? De jongen weet dat zo net nog niet. Ik ben ontzettend boos en teleurgesteld in de mensen, alweer zo iets belachelijks. Hoeveel moeite was het mij er even op te wijzen dat dit niet de express bus is? Ze geven werkelijk geen f*ck. Als ik maar betaal, wat kan hun het schelen dat ik 10 uur in een bus zit en mijn tijd aan het verdoen ben?

Ik moet er maar het beste van maken. Tussendoor stopt de bus een paar keer om meer passagiers op te pikken en ik schiet de bus uit om te plassen. De toiletten zijn aan de andere kant van het bus plein en ik maak even een sprintje terug. Dat zou een nog ergere nachtmerrie zijn, een bus die weg rijdt zonder mij. Verder stoppen we een keer voor thee. Het is verdomme al avond als ik weer in Agra aan kom.

Snorren hostel

Na mijn goede ervaringen in het moustage hostel in Varanasi is de keuze vrij logisch nu opnieuw te kiezen voor het moustage hostel in Agra. “Merry christmas”, zegt een van de jongens als ik het hostel binnen stap. Ohja, je zou het bijna vergeten, het is ook nog eens kerstavond. Die had ik me toch wel even wat anders voorgesteld…

Ik heb dit keer een vrouwen dorm, omdat deze nog over was. Voor een hostel is het prima, maar ik kan niet echt zeggen dat het een geweldige ervaring is, zoals ik in Varanasi had. Voor nu is het wel prima. De kamer is oké, het is een vierpersoons vrouwen dorm, maar er is alleen een Indiaas meisje. De badkamer is redelijk schoon maar erg oud en gedateerd. Niks vergeleken met Varanasi.

Avondmaal

Ik heb een bordje bami, terwijl ik de laatste slok thee neem komt er een jongen bij me aan tafel zitten. Daar zat ik nou net op te wachten. Hij probeert een praatje met me te maken. Hoe bevalt India je zo ver? Ik twijfel maar geef dan een eerlijk antwoord. “Nou eigenlijk niet zo geweldig als ik het me had voorgesteld” Na wat enige uitleg gaat hij de discussie met me aan, het zou liggen aan het feit dat ik niet de juiste mensen heb ontmoet en nog niet de juiste plekken heb bezocht. Afijn voor alles wat ik zeg heeft hij wel een weerwoord om het te weerleggen. Ik kap het gesprek abrupt af en ga terug naar mijn hostel.

 

follow us:
Facebooktwittergoogle_pluspinterestrssinstagram

Geef een reactie